Normaal heb ik geen moeite met vroeg opstaan en ontbijt/lunch
maken voor mijn lief en mij.
Vandaag is daar een uitzondering op.
Vandaag ben ik chagrijnig!
Elke ochtend sta ik voor 6 uur ’s ochtends al in de
keuken te snijden, mixen en bakken.
Ik doe dat met plezier omdat ik heb gemerkt dat ons eten
veel lekkerder is dan brood. En dat ik er goed op draai!
Dus sta ik wortels schoon te maken voor tussendoortjes, maak
ik fruitpap, haal ik een paleobrownie uit de vriezer, hussel ik lunchsalades,
rooster ik amandelen of bak ik paleopannenkoeken.
Alleen soms krijg ik het op mijn heupen. Dan bedenk ik,
als ik mijn weekplanning maak, dat het leuk zou zijn om de pannenkoek eens in
de vorm van een wafel te maken.
Ziet er toch leuk uit als lief zijn trommeltje open maakt
op zijn werk en er hartjesvormige wafels uithaalt met een bakje perenmoes?
…
In theorie wel ja!
…
In de praktijk doe ik op dinsdagochtend in de keuken mijn
wafelijzer aan op het moment dat lief nog onder de douche staat. Terwijl het
lampje op rood springt begin ik aan het maken van het beslag. Omdat ik daarna
nog tijd heb, zet ik de radio aan en vul onze ontbijtkommetjes met yoghurt.
Lief is ondertussen schoon en fris en komt al naar beneden.
Aangezien het lampje nog rood is, snij ik de peer in
stukjes terwijl hij de vaatwasser uitruimt.
Ik maak een grapje over het een of ander.
Ik zie nog steeds geen groen en doe de zelfgemaakte
muesli bij de yoghurt terwijl hij de brownie, perenmoes en komkommer in bakjes
doet.
Dan gaat hij alvast alleen aan tafel zitten om te
ontbijten.
Mijn voet begint nu lichtelijk geïrriteerd te tikken op
de vloer.
Ik weet dat als het te lang duurt mijn lief misschien in
de file komt te staan.
Gelukkig springt dan het lichtje van het wafelijzer
eindelijk op groen.
Terwijl mijn lief al halverwege zijn yoghurt is, heb ik
de eerste beslag er in gedaan. Het ijzer begint enorm te stomen en te sissen. Een
straaltje beslag loopt er tussenuit.
Verdorie, te veel beslag er in gedaan!
Normaal kan ik daar wel om lachen maar nu bezorgt het me
een rode blos op de wangen. Ik heb hier geen tijd voor!
Iets te snel open ik het ijzer en zie een volledig
ondergelopen wafelijzer. Het beslag is bijna gaar maar heeft totaal geen vorm
meer. Snel doe ik het weer dicht en neem me voor om de volgende keer iets
minder te doen.
Natuurlijk heb ik geen geduld en haal de wafel nog bleek
uit het ijzer. Maar ach, het is wel gaar en voor de kleur hoef ik het niet te
doen want het ziet er toch niet uit met die rare vorm.
Snel een tweede portie er in, toch zeker een lepel minder
dan ik net deed.
Ik ga snel aan tafel zitten bij mijn lief. Ik neem een
hap en probeer mijn irritatie opzij te zetten om gezellig te kunnen kletsen.
Halverwege een zin van hem sta ik echter alweer op om naar mijn ijzer te
kijken.
De wafel is al klaar maar ziet er opnieuw niet uit. Nu
heb ik er te weinig beslag in gedaan en lijkt het een soort herfstblad met
gerafelde randjes.
Mijn humeur wordt minder en minder maar ik wil de dag
positief starten en in het kader van drie maal is scheepsrecht gooi ik opnieuw
het ijzer vol. Niet te veel, niet te weinig. Nu moet het lukken!
Niet dus!
Er komt een redelijk hartjesvormige wafel uit maar op
sommige punten zitten rare bobbels langs de randen. En als ik die probeer weg
te snijden, scheur ik de rand kapot.
Totaal gefrustreerd vul ik opnieuw het ijzer waarbij ik
nu probeer met de lepel de vorm helemaal uit te strijken en doe ik heel
voorzichtig pas de deksel dicht als ik denk dat de onderkant al wat stolt.
Het ijzer stoomt nu niet.
Er komt ook geen straaltje beslag uitlopen.
Sterker nog, het ijzer doet helemaal niets meer…
Nu pas zie ik dat het lichtje weer op rood staat.
Lief staat ondertussen ook naast me in de keuken. Hij
moet eigenlijk weg.
Niet dat hij dat zegt hoor, of mij een verwijt maakt.
Nee, hij staat gewoon heel geduldig naast me en opent
eens het ijzer.
De wafel is nog volledig bleek. Ok, de vorm is nu beter,
het is niet uitgelopen en je ziet zowaar een hartjesvorm. Alleen lijkt hij niet
gaar.
Dus gaat het ijzer weer dicht. En weer open. En weer
dicht. En weer open…
Te laat bedenk ik me dat ik nu zo weinig beslag in het
ijzer heb gestopt dat het de bovenkant van het ijzer niet meer raakt…
En nog hoor je lief niet klagen als ik de te bruine wafel
in zijn trommel gooi leg.
Ja, mijn lief is een schat!
Dus kus ik hem gedag, wens hem vrolijk een goede dag toe.
Neem een hap terwijl hij de voordeur achter zich dicht
trekt…
En scheld vervolgens het wafelijzer volledig uit voor
alles wat maar lelijk is.
Ik heb een vriendin die zegt wat neurotisch/OCDerig te zijn. Zij kan zich
storen aan de meest kleine afwijkinkjes. Ik begin nu te twijfelen of die
aandoening niet besmettelijk kan zijn.
Ik weet dat de wafels lekker smaken… maar met gehavende
hartjes kan ik echt niet leven!
Ik wil een nieuw wafelijzer!
