Tijdens het ontbijt vanmorgen kwam er een interessante
vraag aan de orde in ons samen-eten-want-we-moeten-zo-weer-een-hele-dag-werken-gesprek
dat ik met mijn lief had:
Waarom kijken mensen graag naar ellende?
Nu klinkt die vraag misschien wat filosofisch maar het
was vooral totaal onbegrip van mij kant waarom ik er mee kwam.
Waarom zou een mens eens lekker op de bank voor de tv onderuit
zakken, waarschijnlijk met een zak chips en een cola, voeten omhoog, licht gedimd
(al dan niet met kaarsje), om dan anderhalf uur naar de ellende van iemand
anders te kijken?
En dat het dan ook nog eens in de laatste 5 minuten
helemaal niet goed gaat komen?
En ik bedoel dan niet zo’n real-life programma waarin we
zien dat de lief-klusser van iemand alleen maar bij anderen klust en niet in
zijn eigen bouwval en dat zij een tv programma nodig heeft om hem te vertellen
dat als hij nu niks doet, ze bij hem weg gaat… Bij die programma’s kan ik me
nog voorstellen dat je even denkt: Hè, wat ben ik gelukkig met mijn man!
(En dat je misschien zelfs nog wel hem het voor die avond
vergeeft dat hij nog steeds niet zijn tijdschriften heeft opgeruimd die op de
salontafel liggen.)
Nee, ik heb het over die mensen die de tijd nemen om een ellende-speelfilm
te gaan kijken.
Wat is er nou heerlijker dan anderhalf uur alles om je
heen te vergeten en helemaal in het leven van iemand anders te duiken? Even
hoef je niet bezig te zijn met spullen die je nog moet opruimen, mensen die je
nog moet spreken, doelen die je nog moet behalen, zorgen die je nog moet
oplossen, dingen die je nog moet afmaken.
Die zijn er even niet. Jíj bent er
even niet. Jij bent ‘die ander’. Jij hoeft je alleen nog maar druk te maken
over die man op het werk die jou niet lijkt te zien staan, dat huis waar nog
een dame lijkt rond te waren die eigenlijk al dood hoort te zijn maar telkens
op de veranda gezien wordt of die Nazi’s die jou misschien zullen ontdekken in
dat leegstaande huis waar je je verschuilt maar waar je het toch niet kunt
laten om even op de piano te spelen.
De spanning, de frustratie, de angst, het verdriet…
En dan opluchting, geluk, liefde, blijdschap.
De wetenschap dat alles goed komt, dat het goede overwint,
dat het leven zin heeft!
Dát is toch waarom je op die bank ging zitten?
Dát is toch waarom je film kijkt?
Je gaat daar toch niet zitten omdat je uiteindelijk nog gefrustreerder/angstiger/verdrietiger
naar bed gaat dan je voor de film misschien al was?
Ik snap het gewoon niet…
En dan heb ik het nog niet eens over die hele
volksstammen die wekelijks naar zo’n serie kijken als Game of Thrones. Ik
geloof dat ik bij de tweede aflevering al ben afgehaakt omdat er onschuldige
mensen (en dieren) zó veel onrecht werd aangedaan en ik alleen huilend toe kon
kijken.
Dat is in het dagelijks leven al zo. Daar wil je toch
niet op tv ook nog eens aan worden herinnerd?
Nee, geef mij dan maar een lekker fantasyboek. Zo’n
wereld waar je even helemaal in kan duiken. Met schone wezentjes met prachtige,
al dan niet magische, eigenschappen en slechteriken die duidelijk herkenbaar
zijn en het uiteindelijk altijd verliezen.
Heerlijk, die voorspelbaarheid.
Af en toe snak ik daar zo naar dat ik gewoon weer een
boek uit de kast trek om hem voor de tweede of derde keer te lezen.
Dat was overigens ook de reden dat we op dit voor de
ochtend toch wel heftige onderwerp kwamen. Het is namelijk niet zo dat we elke
ochtend om 6 uur flink discussiëren. Meestal zitten we met de slaap nog in de
ogen wat te keuvelen over wat we die dag gaan doen.
Maar mijn lief vroeg me dus waarom ik De Magiër las
terwijl ik die al had gelezen en ik probeerde uit te leggen waarom het zo’n
lekker boek/zo’n lekkere serie was. Dat ik even behoefte had aan een happy end.
Goed, het is een serie van ik weet niet hoe veel boeken… en in elk boek gaat
het gelijk weer fout… in elk boek lijkt het kwade ook wel erger te worden… maar
je hebt 1 zekerheid:
De goeie winnen!
Elk boek weer!
Natuurlijk besef je je aan het einde van een boek dat het
kwade niet volledig is overwonnen, maar het feit dat er na 2 boeken een patroon
is te ontdekken van ‘goede - leven, kwade – verdreven’ belooft niets dan goeds
voor het allerlaatste boek.
En daar hou ik van!
En waar die ellende-kijkers mee bezig zijn…
Ik snap het gewoon niet!
