Vandaag staken de basisschoolleerkrachten…. weer.
Op Twitter, ja daar ‘zit’ ik nog op, zijn de nodige discussies
hierover te vinden.
Zelf heb ik er gemengde gevoelens bij.
Ik heb namelijk langere tijd in het onderwijs gewerkt. En
in die tijd heb ik ook wel eens meegedaan aan een staking. In mijn ‘jeugdig’
enthousiasme dacht ik dat we zeker wel indruk zouden maken als we met z’n allen
de school dicht gooiden en naar Den Haag vertrokken.
Als je me nu echter vraagt wat het heeft opgeleverd…
Ik weet het niet meer dus veel zal het niet zijn. Ik
geloof dat we wat beloftes kregen, een fooi erbij, en daarna was het weer business
as usual
Vandaar dat ik gemengde gevoelens heb bij vandaag.
Ik vind het terecht dat er aandacht komt voor het
basisonderwijs maar de manier waarop is denk ik niet juist.
Want het moet volgens mij niet gaan over het ‘gelijk
trekken van de salarissen met het voortgezet onderwijs’ zoals nu wordt
benadrukt.
Het moet gaan over waardering.
Lastig om daar een geldbedrag aan te plakken, denk je nu
misschien.
Hoeveel moet je een leerkracht betalen om hem te
waarderen voor het werk dat hij doet?
Maar dat is volgens mij niet de vraag.
Ik bedoel namelijk een ander soort waardering.
Wist je dat vroeger de leerkrachten, toen nog
onderwijzers, werden aangesproken met (hoofdletter) U? Als een kind thuis kwam
met een klacht over de onderwijzers kreeg het een draai om de oren en moest het
de volgende dag zijn verontschuldigingen gaan aanbieden op school. Ouders hadden
eerbied voor de kennis van de onderwijzer.
Natuurlijk wil ik niet terug naar die tijd. Ik vind dat
je ten allen tijden een kritische houding mag hebben ten opzichte van een
leerkracht en tutoyeren is echt van deze tijd.
Maar dan moet er wel waardering zijn.
Waardering voor de leerkracht als mens.
Waardering voor het werk dat de leerkracht doet.
Waardering voor de kennis van de leerkracht.
Want dat lijkt al vele jaren zoek.
- De laatste jaren wordt bijvoorbeeld het aantal gevallen
van ouders die leerkrachten op school bedreigen steeds groter.
- Of er wordt een nieuw onderzoek gehouden waaruit blijkt
dat kinderen niet meer weten hoe ze moeten vallen omdat ze thuis niet genoeg
buiten spelen. Dit moet dan ineens, naast alle andere vakken, als nieuw vak op de
basisschool worden aangeboden.
Of het vak kunst.
Of Techniek.
Of toch weer de nadruk op Rekenen en Taal.
Of Social Media.
Of…
- Tussenschoolse opvang moet gerealiseerd worden met zo
min mogelijk geld dus daar kunnen de leerkrachten misschien ook een rol in
spelen. En zo niet moeten ze in ieder geval de problemen oplossen die daar
ontstaan.
- Leerkrachten krijgen steeds vaker te horen dat ze te
weinig signaleren: depressieve kleuters, hoogbegaafdheid, pesten, kindermishandeling,
…
- Of dan wordt er ineens weer in het nieuws geopperd dat
als er bij ziekte geen invalleerkracht is, de conciërge wel voor de groep kan
gaan staan, of een ouder?
Er zijn nog veel meer voorbeelden te bedenken.
En leerkracht lijkt de laatste jaren alle
maatschappelijke problemen te moeten oplossen en krijgt daarvoor maar weinig
waardering. Sterker nog, hij krijgt meestal te horen wat hij nog niet doet,
fout doet of te weinig doet.
En dat is funest voor het beroep.
Want de meeste mensen worden leerkracht vanuit een
idealisme, niet vanwege het geld. Ze willen iets betekenen voor kinderen, voor
hun toekomst.
Maar dat hou je niet vol als je het gevoel hebt dat je
het nooit goed genoeg doet.
Als de maatschappij zijn problemen op je dumpt en
verwacht dat je het allemaal in 8 jaar even oplost.
Nu zagen ‘ze’ dit natuurlijk al jaren aankomen.
De animo om in het onderwijs te gaan of blijven werken werd
steeds kleiner.
Dus bedachten ze dat er meer geld moest komen om
leerkrachten te belonen die net dat stukje extra deden.
Naast salarissen in de la-schaal kwam er nu de mogelijk
om leerkrachten in de lb-schaal te benoemen. Het was een beloning voor mensen
die les bleven geven en daarnaast iets extra’s voor hun medeleerkrachten
betekenden.
Een leuk idee om mensen uit te dagen zich breder in te
zetten dan alleen voor hun klas, … als je er vanuit gaat dat geld de juiste
stimulans is.
In de praktijk bleek het in het begin lastig om op basis
van de criteria vast te stellen wie in aanmerking kwam. Waar vooral vaak naar
gekeken werd was of de leerkracht een extra opleiding had gedaan, zich had
gespecialiseerd.
Het gevolg hiervan was, volgens mij, dat extra
opleidingen steeds belangrijker werden. Het leek niet meer voldoende om ‘gewoon’
een goede leerkracht te zijn. Als je je maar gespecialiseerd had, was je van
meer waarde. Dan kon je overal ingezet worden als er zich problemen voordeden.
Uiteindelijk toen ik stopte in het onderwijs, nog niet eens
zo heel lang geleden, waren we op een punt aanbeland dat beginnend leerkrachten
van de lerarenopleiding kwamen en gelijk daarachteraan hun Master gedragsproblemen
of zo deden. Met zo goed als geen ervaring voor de klas mochten ze zich Master
noemen.
Had je geen master, leek je al niet meer mee te tellen.
Een ‘gewone’ leerkracht met een berg aan ervaring in zijn
rugzak leek minder waarde te hebben dan een onervaren ‘Master’ die in ieder
geval wel gespecialiseerd was.
Ik vind het een kwalijke ontwikkeling.
Natuurlijk ben ik voor nascholing/bijscholing/scholing!
Dat deden we vóór de lb schaal ook.
Voor de kinderen.
Voor de klas.
Voor jezelf.
Maar niet voor geld.
Niet voor aanzien.
Het lijkt wel of het onderwijs is gaan geloven in de
onderwaardering die de maatschappij ze al jaren opdringt.
Zijn ‘we’ daarom nu aan het staken voor gelijktrekking
van de salarissen?
Ik vind het goed dat er vandaag wordt gestaakt.
En ik staak, in gedachten, mee.
Maar niet voor meer geld, dat is volgens mij de oplossing
niet.
Ik gun alle leerkrachten meer geld.
Maar ík staak vandaag voor meer waardering!
