Oops!...I Did It Again

...

En nu krijg ik dat liedje niet meer uit mijn hoofd!

Mijn eigen Evy’s

Een tijd geleden ben ik begonnen met rennen, nou ja, een soort van rennen dan.

…

Een tijd geleden ben ik begonnen met wat harder lopen.

Ik deed dat met behulp van de radio-uitzendingen van Evy Gruyaert. Heerlijk vond ik het.

Ineens kwam ik tot de ontdekking dat ik best wel meer dan 2 minuten achter elkaar kon harderlopen, dat ik zo maar en plein public in mijn sportkleding op straat durfde en dat ik ook een kick kon krijgen van bewegen.

Tot ik een blessure liep.

Zo snel als het enthousiasme voor rennen kwam, was het ook weer vergeten.

Dus toen ik laatst de mogelijkheid kreeg met een trainer te gaan lopen, kwam al mijn onzekerheid weer terug.

Het joepie-gevoel dat ik voorheen na het lopen had, was niet meer zo ineens op te roepen.

Het vertrouwen dat ik een les zou volhouden had zijn dieptepunt bereikt.

Het verlangen om 5 kilometer te kunnen rennen was verkleind naar ‘het winkelcentrum om de hoek kunnen halen’.

Maar ik deed het toch.

Omdat het goed voor mijn conditie is.

Omdat ik gebruik moest maken van zo’n luxe aanbieding.

Omdat het anti-stress is.

Omdat ik meer wilde doen en minder wilde denken.

Omdat ik stiekem toch weer heel graag dat joepie-gevoel wilde ervaren!

Dus nu heb ik er een paar lessen op zitten, met mijn eigen privé-Evy.

Ik kwam er al snel achter dat een privé-Evy eigenlijk veel enger is.

Niet dat het aan die mevrouw ligt hoor. Ze is heel aardig en kundig.

Maar ze is ook klein en slank, zo’n echt marathonloopsterfiguur. Zo’n dame waarbij de ademhaling niet eens een seconde sneller gaat als ze gaat hardlopen. Gespierd. Lenig. Laat maar zeggen: Alles wat ik niet ben.

En die loopt dan naast je. Vertelt wat je moet doen. Kijkt hoe jij loopt. Geeft tips en uitleg.

En ik denk alleen maar: Loop ik wel hard genoeg? Zou ze thuis niet hard moeten lachen om dat slakkengangetje dat ik ga? Waarom kan ik mijn ademhaling niet wat zachter laten klinken? Wat moet dat er raar uitzien, de dikke en de dunne naast elkaar rennend,…

Maar goed, ik heb er dus nu een paar lessen opzitten.

Privé-Evy geeft me regelmatig complimentjes voor het feit dat het zo goed gaat. Dat is lief en ook wel fijn om te horen. Maar het meest fijn is nog dat ik mijn joepie-gevoel weer heb gevonden.

Bijvoorbeeld vanavond, nadat ik met mijn tweede privé-Evy weer een drie kwartier had hardergelopen.

Want ja, ik heb nog een privé-Evy, namelijk mijn lief die speciaal voor mij het langzamer aan doet en eens in de week met mij opwarmt waarna hij nog even echt gaat rennen. (Ik ben een gelukkig mens!)

Mijn tweede privé-Evy is overigens een stuk minder eng. Niet dat hij niet sportief is en er goed uitziet maar bij hem hoef ik me niet druk te maken over of hij me accepteert zoals ik ben…

Met mijn tweede privé-Evy heb ik dus vanavond weer een stuk hardergelopen.

En het gevoel was er weer!

Zo tegen de tijd dat de laatste minuten ingaan besef ik me ineens dat ik het ga halen. Waar ik eerst nog mezelf wijsmaakte dat ik het niet aankon, het beter bij voorbaat kon opgeven, weet ik dan dat ik me weer voor niks heb druk gemaakt en dat ik dit kan!

Heerlijk is dat gevoel!

Spontaan ga ik dan met mijn hoofd wat meer omhoog lopen.

Ik grijns ook ineens dwaas om me heen.

Alle mensen die voorbijkomen lijken ineens aardig en lief. Ik groet iedereen, hoe chagrijnig ze ook kijken. En meestal groeten ze dan verward terug (Eh… moet ik haar kennen?).

Op die momenten besef ik me in wat voor een geweldig dorp ik woon.

Ik voel liefde voor de mensen in mijn dorp!

Maar bovenal voel ik liefde voor mijn Evy’s!

De wereld is mooi!

…

En dat zet je dan toch aan het denken hè.

Want als iedereen nou eens zou gaan hardlopen, zouden we dan niet spontaan het ‘vluchtelingenprobleem’ hebben opgelost?

Schoon en fris

Ik ben een sloddervos!

Niet in mijn intenties maar wel in mijn daadwerkelijk handelen.

Ik wil echt wel anders maar doe het vervolgens niet.

Het is namelijk nooit mijn bedoeling om die knutsellipjes van blikjes op de tafel te laten liggen…

maar ze liggen er wel.

Het is nooit mijn bedoeling om de berg was zo hoog te laten opstapelen dat het spontaan omvalt…

maar het valt wel.

En het is nooit mijn bedoeling om letters te kunnen schrijven in het stof op de tv…

maar ze staan er wel.

In mijn hoofd weet ik precies hoe ik mijn huis wil zien: Een knus huis met warme kleuren, meubels in ouderwetse stijl, interessante frutsels vol herinneringen, boeken, kussens, glazen salontafel, mooi kleed op de vloer, lampjes en kaarsjes, veel foto’s… en fris en schoon!

In het eerste deel ben ik voor mijn gevoel aardig geslaagd, het laatste deel drijft me regelmatig tot wanhoop.

Ooit heb ik eens in een helder moment bedacht dat ik gewoon een schoonmaakschema moest maken. Op Pinterest zag ik schitterende schema’s voorbij komen en ineens begreep ik dat dat mijn redding zou zijn. Ik ben tenslotte gek op lijstjes en wat kan er nou heerlijker zijn dan te kunnen afstrepen dat je de badkamer hebt gedaan of dat je de rekeningen hebt opgeborgen?

En al zeg ik het zelf: het is een mooi schema geworden! Het is uitgewerkt in wekelijks/twee wekelijks/maandelijks/half jaarlijks/jaarlijks, met leuke kleurtjes, mooie hokjes waar je kunt afvinken en in een handige vorm die in de keuken kan hangen zodat je het altijd ziet. Maar bovenal is het vooral een goed doordacht rooster. Je kunt wel op papier alles op 1 dag willen doen maar mezelf kennende gaat dat nooit gebeuren. Ik heb bekeken wanneer de vrije dagen zijn, wat mijn lief doet en wat ik doe, wanneer de sport- en clubmomenten zijn en wat in welk seizoen moet gebeuren.

En dus hangt het nu in de keuken op ons magneetbord.

Of althans, …

ik geloof dat het er nog hangt.

Ik meen dat ik er drie weken geleden nog wel eens een kruisje op heb gezet.

Maar het kan ook zijn dat ik het er met een feestje afgehaald heb omdat ik  tekeningen van de kinderen op wilde hangen.

Of nee, had ik niet die magnetische kruidenbakjes er overheen gezet?

Hoe dan ook, het was een mooi schema, een mooi idee.

Maar ik doe het niet hè.

Ik kan een heleboel smoesjes opnoemen waarom het niet gebeurt, de ene wat meer legitiem dan de ander:

-          Ik vind het niet leuk omdat het elke week weer terugkomt

-          Mijn lief is slordig ingesteld en dat werkt aanstekelijk

-          Het is vermoeiend

-          Ik heb nog zoveel leuke dingen die ik wil doen

-          Vanaf morgen ga ik het echt bijhouden

-          Ik krijg last van mijn rug van stofzuigen

-          Er komt vandaag toch niemand langs

-          …

Feit is dat het allemaal uitvluchten zijn.

En dat weet ik.

En dus voel ik mij regelmatig schuldig over de staat van mijn huis.

Dan hoop ik dat er niemand onverwachts aanbelt (terwijl ik zo van visite hou) en ben ik blij dat mijn moeder wat verder weg woont zodat ze dit niet hoeft aan te zien (sorry mam).

Maar vandaag ontstond er een sprankje hoop:

Terwijl ik vol schuldgevoel de kamer aan het stofzuigen was kwam ik bij ons hoogpolige kleed. Zo’n mooi warm rood kleed met hele lange draden. Zo’n kleed waarvan mijn moeder zegt “koop dat nou niet want het is zo moeilijk schoon te houden”.

De borstels konden de haren en kruimels op het kleed niet aan dus besloot ik in een moment van waanzin de borstel er af te halen en gewoon een klein stukje met de zuigmond van de slang er overheen te gaan.

Terwijl ik op mijn knieën het kleed lag te doen moest ik in gedachten lachen. Dit had ik wel eens gezien in zo’n programma op tv over mensen die bij andere mensen het huis gaan schoonmaken. Van die cleanfreaks die niet willen dat iemand over het kleed loopt omdat ze de wol dezelfde kant op hebben gezogen. Ik probeerde het eens uit. Ik moest toegeven dat het kleed op dat punt weer mooi omhoog kwam en de kleur werd een stuk intensiever.

Voor ik het wist had ik ineens het hele kleed zo gezogen… en ik werd er nog blij van ook.

Ik kreeg zelfs ideeën om vandaag ook de plinten eens een extra beurt te geven.

Snel ben ik op de bank gaan zitten om eens lekker een boek te lezen.

Je kunt ook overdrijven hè!