woensdag 27 juli 2016

Tutten

Af en toe ben ik echt geen vrouw!
Zo hou ik bijvoorbeeld helemaal niet van tutten.
Je kent dat wel: maskertjes, nagels vijlen, 3 uur je haren stylen, …
Ik wil het liefst ’s ochtends mijn bed uit stappen, andere kleren aanschieten en naar buiten lopen.

Nu weet ik dat dat niet mogelijk is. Je moet jezelf verzorgen om niet ziek te worden. En je moet een beetje rekening houden met de omgeving als het bijvoorbeeld om geurtjes gaat.
Dus was ik, poets ik en spuit ik.
Ik ben zelfs zo ver gegaan dat ik voor een krullenkapsel heb gekozen waar ik net iets meer voor moet doen dan alleen een speldje op je hoofd om het haar uit je gezicht te houden…
Ok, dat laatste was omdat ik toch stiekem er ook wel een beetje leuk uit wil zien.

Maar dan heb je het ook wel ver gehad hoor.
Geen dagelijkse make-up, wenkbrauwen epileren of dagcrèmepjes.
Zelfs de handcrème die ik ooit heb gekocht om zachte handen te hebben staat korstjes te krijgen in de kast.

Alleen als ik een feestje heb, of zoals vandaag uit ga met een vriendin, wil ik nog wel eens uit de band springen.
Dan doe ik net iets meer moeite om mijn haar leuk te krijgen, denk ik meer na over mijn kleren en, in zeldzame gevallen, doe ik soms zelfs wat make-up op.
Dan duurt het ook wel iets langer om de deur uit te komen. Misschien wel 10, doe eens gek 15 minuten langer!

Maar vandaag spande echt de kroon.
Ik zou vandaag namelijk gaan lunchen met een vriendin. En aangezien het mooi weer was zouden we dat uiteraard buiten doen.
En dan komt er een heel nieuw scala aan tutten om de hoek kijken.
Naast het gewoonlijke ik-ga-uit-en-doe-iets-leuker-dan-normaal-tutten moet ik dan ineens alles uit de kast gaan halen.

Dus ging ik vanmorgen douchen: haren wassen, kladden en lurven schoon en gewoon 5 minuutjes genieten van het water (sorry milieu).
Daarna afdrogen en de eerste laag kleren aan. Dan met mijn kop ondersteboven hangen om mijn haar te föhnen in schattige krulletjes die net niet zo wilden zitten als ik het wilde. Dan nog maar wat wax er overheen. Pff al dat extra werk was toch wel erg vermoeiend.
Tanden poetsen en volgende laag kleren. Dat was natuurlijk wel even spannend want met dit weer weet je toch echt niet meer wat je aan moet (irritatiefactortje).
Haartje op mijn lenzen (ik-gooi-zo-die-fles-door-de-badkamer-factortje)
Deo maar géén geurtje want we gingen het bos in en dat trekt ongedierte aan.

En toen kwam de zomerstress!
Geen make-up, veel te warm en die korte workshop die ik er over had gehad was alweer zo lang geleden dat ik me waarschijnlijk toch meer een clown zou voelen dan een mooie vrouw.
Maar we gingen dus naar buiten… warm, ongedierte, …
Dus eerst maar eens de neusspray om de holtes gezond te houden.
Dan de pillen tegen rondvliegende pollen.
Medicijnen, check!
Toen over op de zonnebrand.
Eerst de gewone op mijn armen, benen, toch ook maar mijn schouders en hals.
En dan de extra sterke op mijn gezicht om al die donkere vlekken tegen te gaan.
Anti-zongedoe, check!
En dan nog tegen al die rondvliegende ellende mijn armen en benen insmeren met Jaico.
O ja en op zoek naar mijn teken-pen natuurlijk want je zou net zien dat die bloedzuigertjes mij weer zouden uitkiezen.
Hoe-maak-ik-mezelf-minder-lekker, check!

Totaal uitgeput kon ik hierna naar beneden om te kijken of de banden van mijn fiets niet leeg waren (zal je net zien).
En op het moment dat ik al met een half been buiten stond, later dan afgesproken natuurlijk, bedacht ik dat mijn zonnebril en zakdoekjes nog binnen lagen.

Wat een gedoe om de deur uit te gaan.
Ik heb respect voor al die dames die zo lang kunnen tutten.
Ik had al moeite met deze 20 minuten extra om op en terrasje wat te kunnen eten …


Je zou toch bijna willen dat het weer winter was!


vrijdag 1 juli 2016

Uit eten

Ik ben vandaag uit eten geweest.
Gewoon midden op de dag.
Met een voor mij onbekende maar zeker unieke dame.
En daarna moest ik nog koken ook.

Het was eigenlijk de schuld van de visite van gisteravond…
Ik zal bij het begin beginnen.

Gisteren kregen we visite.
Een hele gezellige dame kwam langs die we al heel lang niet meer hadden gezien.
En voor ik het wist hadden we het weer over mijn favoriet onderwerp: Eten!
Onder het genot van een paleo-ontbijtkoek bespraken we de effecten van de voedselindustrie en vlogen de recepten over tafel.
We gingen van paleo naar koolhydraatarm naar helemaal niet meer eten.
En natuurlijk kwamen ook de zondige momenten ter sprake. Die toch wel regelmatige frietavond of die stapavond van onze gaste waarbij ze zich te goed had gedaan aan de sushi.
Soms is het gewoon nodig om je even de buik ziek te eten… en er dan vooral van te genieten!

En zo kwam onze gaste op een wel zeer opmerkelijk filmpje dat ze op YouTube had gezien.
Ze zou het me de volgende dag sturen.
En jawel, vanochtend zat het in mijn chatbox.

En zo komt het dat ik op mijn vrije dag aan tafel zat met een voor mij onbekende dame.

Het filmpje dat ik doorgestuurd kreeg is namelijk van een (zo zegt google translate mij) Koreaanse dame die filmt hoe ze zit te eten.
Een filmpje van 2 uur en 34 minuten!
Het was even de vraag of ik überhaupt verder zou komen dan 5 minuten.
Het filmpje heeft namelijk alles in zich wat ik zo’n beetje haat met eten:
-          Smakken
-          Met de mond vol praten
-          Ongedierte!

En toch bleef ik kijken.
In eerste instantie omdat de vrouw zo lief leek. En omdat ze het kennelijk zo lekker vond. Niets mooiers dan iemand die geniet van zijn eten.
En ik vroeg me natuurlijk af waarom? Waarom maak je een film van jezelf terwijl je zit te eten? Ik kon haar niet verstaan dus dat gaf mij niet het antwoord. Wel jammer overigens dat ik haar taal niet kende want ze leek hele grappige dingen te vertellen.
En ik was nieuwsgierig. Zo’n klein vrouwtje ging toch niet die vier schalen leeg eten?

Al kijkend kwam ik er achter dat ze tegen mensen aan het praten was. Dit was kennelijk de Koreaanse versie van internetporno of zo.
Of zou het gemaakt worden voor mensen die niemand hadden om mee uit eten te gaan en zo de illusie van een restaurant konden beleven?
Het kon niet voor feeders gemaakt zijn want daar was deze dame toch echt te dun voor.

Rond de 32 minuten was de schaal met gebakken ongedierte leeg. De mevrouw bleef vrolijk het eten naar binnen schuiven, ondertussen kletsend tegen de camera.
Tot mijn verbazing gooide ze een heel pakje boter in de pan en begon ze opnieuw. Ik probeerde nog te ontdekken of het trucage was maar dat hondje op de achtergrond bleef heel consequent in leven.
Voor de zekerheid gooide de dame nog een half pakje boter er bij.

Gelukkig ging ze rond de 1,33 de tafel leeg ruimen.
Nu was ik natuurlijk benieuwd hoe ze dan de ruim 2 uur vol ging maken.
Ik hoefde niet lang te wachten want met een plastic handschoen begon ze enorme stukken taart uit een doos op een plateau te zetten.

Ik kreeg ondertussen plaatsvervangende buikpijn.

Rond de 1,49 dacht ik eindelijk weer de wereld te begrijpen. De dame begon te giechelen en aan haar blouse te frunniken.
Zie je wel, het ging toch om seks!
Wel een lang voorspel hoor.

Maar nee, ze kwam even later terug in een rood shirt en ging vrolijk verder met de volgende taart.
Met 1,53 dacht ik dat ze op het toilet de boel er weer uit probeerde te kotsen maar ze kwam opgewekt terug met een bord vol mango.

Mijn kokhalsreflex begon nu parten te spelen.
De dame had hier geen last van.
Ze sneed de mango in mooie stukken en at ook die nog op.


Ik heb het filmpje uit gekeken. Oké, heel eerlijk gezegd heb ik soms wat doorgespoeld (en ook een paar keer terug gespoeld).
Ik ben totaal van het padje.
Het nut van deze filmpjes (ja, er zijn er nog veel meer van) ontgaat mij totaal.
Als iemand Koreaans kan, zou ik het fijn vinden om een grove vertaling te ontvangen.
Ik ben misselijk maar tegelijkertijd bewonder ik de dame. Ik zou willen dat ik zo ongegeneerd veel kon eten. Geen ongedierte wel te verstaan, maar de taarten sla ik zeker niet af.

Toch denk ik dat het niet helemaal vanzelf is gegaan bij deze dame.
Ik kan geen Koreaans maar ik durf er heel wat om te verwedden dat zij in de laatste minuut bijna fluisterend in de camera toegeeft dat ze toch wel erg vol zit.

En dat boertje… schijnt in sommige culturen beleefd te zijn J