Zoef, zoef Evy

Ik heb een foutje ontdekt in de lessen van Evy.
Ik vraag me af of ik de enige ben die het herkende...
Ik merkte het vandaag toen ik les 2 deed.
 

Laat ik allereerst vermelden dat het al een wonder was dat ik vandaag ging lopen. Het was al laat en ik had mezelf al de hele dag gerust gesteld dat ik vandaag niet hoefde te rennen: Het was regenachtig, ik had een hele trip alleen in mijn auto gemaakt (na het ongeluk krijg ik nog bij elk remlicht een hartverzakking), ik was bij iemand op bezoek en het kon eigenlijk morgen ook wel.
Fijn dat ik genoeg excuses had!
Tot ik ineens naar buiten keek en zag dat de zon was gaan schijnen.
Voor ik het besefte riep ik ineens blij dat ik eigenlijk nog even een stukje moest gaan rennen.
 

Dus wandelde ik ineens in mijn sportschoenen en met mijn 'telefoonarmband' om in mijn geboortestad. Ik stapte stevig door omdat me dat handig leek om mijn spieren op te warmen. Natuurlijk was er weer even dat moment dat ik bewust me moest afsluiten voor alle ogen die, in mijn beleving, allemaal op mij gericht waren. Maar vandaag lukte dat redelijk snel.
 

Eenmaal in het park ging de telefoon aan. Evy vertelde vrolijk dat we 20 minuten gingen bewegen. Na haar “Start” voor de eerste minuut rennen zette ik een, voor mijn doen, sprintje in. Al snel realiseerde ik me echter dat ik nog even moest. De volgende 2 minuten wilde ik dus voorzichtiger beginnen maar ja, als je bergje af gaat, loop je toch weer wat harder.
Via wat hangjongeren en een prachtige vijfer was ik al snel het parkje bijna rond. Tot zo ver ging het aardig. Tijdens een volgend wandelmoment kwam Shaggy op. Ongemerkt begon mijn hoofd mee te bewegen, maakte ik ritmische huppeltjes en zong ik spontaan de wasnt-me-tjes mee. Ik stelde me glimlachend voor dat de twee geitjes en het hangbuikzwijntje die in een tuintje stonden waar ik langs danste nog even verbaasd zouden napraten als ik de hoek om was.
 

En toen was daar de fout.
Evy vertelde dat we bij de laatste 3 minuten rennen waren aangekomen.
En dat kon dus niet!
Want ze had gezegd dat we 20 minuten zouden bewegen. En als nu de laatste 3 minuten in zouden gaan, betekende dat dat de les bijna over was... En ik was nog helemaal niet moe. Ik had nog zo veel energie dat ik na de les nog een swingend muziekje opzette. Ik had nog zo'n goede zin dat ik hyper weer binnen kwam. Ik had helemaal geen knalrode kop en kapotte benen. Ik kon nog zingen! Dus die les kon helemaal niet 20 minuten hebben geduurd. Ergens was waarschijnlijk een rekenfout gemaakt... Of mijn mp3opname was overgeslagen... Of ik had per ongeluk doorgespoeld...
De les kon toch niet voorbij zijn gevlogen...
Toch?

 

 

Evy en Audrey

Vanmorgen  wilde ik, niet voor het eerst, dat ik mijn man was!

Waarschijnlijk kan ik ook zeggen ‘een man’ maar laat ik het houden bij wat ik weet.

Ik had namelijk na een erg lange pauze me voorgenomen weer te starten met hardlopen.

Een hele tijd terug was ik begonnen met het programma van Evy: Start to run. Dat was me erg goed bevallen. Helaas had ik echter in een vakantie in de bergen mijn kuit overwerkt en dat werd met het hardlopen alleen maar erger zodat ik gedwongen werd een pauze te houden.

Vandaag begon het dan toch ineens weer te kriebelen en voor ik het wist stond ik naast mijn bed in mijn ‘hardloopkleren’, ook wel bekend als soepele kleren waar je ook wel iets harder in kunt lopen als je de trein dreigt te missen.

Mijn man doet ook aan hardlopen, als hij er zin in heeft.

Als hij besluit te gaan rennen, staat hij binnen 5 minuten fluitend buiten. Soms is hij dan na drie kwartier tot een uur totaal bezweet weer binnen. Het kan af en toe ook wel eens voorkomen dat hij na 20 minuten alweer fris in de huiskamer staat. Er komen dan kreten uit als “Mwa, het ging niet zo lekker”, “Ik had wat last van mijn kuit/steken/rug/…” of  “Zo, dat was weer lekker!”.

Daar moest ik dus vanmorgen weer aan denken, dáár was ik vanmorgen dus jaloers op.

Niet alleen duurt het bij mij een stuk langer om me klaar te maken voor het sporten maar zodra ik de deur uit ben begint mijn hoofd al te ratelen.

Ik maak me druk over of het hoesje wel om mijn dikke arm blijft zitten.

Over die bekende die langs fietst en zo goed bezig is met sporten en wat die wel niet van mijn armzalige poging moet denken.

Over of ik niet te snel na het ongeluk weer begin.

Over of het niet stom is dat ik weer met die eerste les begin.

Over of ik het wel vol houd want waarschijnlijk krijg ik ergens pijn of geef ik het gelijk op of kan ik niet eens 1 minuut rennen.

Mijn hoofd staat al klaar met eisen en oordelen.

De het-is-toch-al-goed-dat-je-íets-doet-houding van mijn man komt er bij mij niet in.

Tenminste… tot de les bijna voorbij is.

Want als ik die laatste drie minuten ren, gaat ineens mijn tempo omhoog, zie ik de natuur om me heen, lach ik hardop om mijn schaduw die voor me loopt omdat de zon ineens begint te schijnen.

Bij het uitlopen boeit het me plotseling niet meer dat ik mensen tegen kom. Sterker nog, die schoolklas die voorbij komt en waarschijnlijk verbaasd naar mijn fel rode hoofd kijkt, valt me bijna niet op.

Ik geniet van het feit dat ik de les heb afgemaakt.

Geef mezelf een schouderklopje omdat ik weer ben gaan hardlopen.

Vraag me af of ik nog een extra rondje zal lopen omdat ik me zo energiek voel.

De muziek van Twin Peaks begeleidt me naar huis. Ik vond het al briljante muziek maar in deze stemming komt het nog harder aan.

Het deert me niet dat het gaat regenen. Ik neem het aan als een soort uitdaging: De regen kan mijn humeur niet verpesten. Zo ook niet die slagbomen die dan natuurlijk net dicht gaan als ik er aan kom en tartend bij het opengaan opnieuw omlaag bewegen voor een tweede trein.

Ik voel me zo geweldig dat ik thuis nog even in de tuin ga staan. In de regen trek ik mijn schoenen uit en dans op het nummer van Audrey om de tuinset heen.

Ik voel me uitdagend, soepel, sexy.

Dát zie ik mijn man dan weer niet doen!

Pindakaas-banaan muffins

En ineens had ik lekkere trek!
En dan niet ik-zal-eens-kijken-of-we-nog-fruit-hebben-trek, nee, echte onderuit-op-de-bank-hangend-omdat-er-niets-meer-bij-kan-trek!

Aangezien wij echter sinds een aantal maanden paleo-losse-stijl eten en ik niet opnieuw wil vallen voor de suiker en tarwe vreetbuien ging ik op mijn geliefde Pinterest zoeken.
Zo kwam ik uit op het volgende recept: (van http://happyhealthymama.com/)
1/2 cup pindakaas
1 rijpe banaan
1 ei
1/2 tsp vanille extract
2 tbsp agavesiroop
1/4 tsp bakpoeder

Alles in de keukenmachine mixen en bakken.
Aangezien mijn oven al hard aan het werk was voor een walnoten- rozijnen brood, heb ik het in mijn muffinmaker gedaan. Snel en makkelijk. Omdat ik niet wist hoeveel ze zouden rijzen heb ik ze uiteindelijk wat te klein gemaakt waardoor de bovenkant niet mooi bruin is geworden.
Maar geloof me: dat doet niks af aan de smaak :)

Bloem

Vandaag een foto.

Ik was bezig om een vogelhuis te maken van een oud kookboek... (die schijn ik nogal veel te hebben)
In het proces moest ik rondjes stansen.
Toen ik het stapeltje cirkels zag liggen, klaar om weggegooid te worden, vond ik dat toch weer jammer. En als je dan toch even wat tijd over hebt...

Ik vind het net een soort bloem en dat compenseert dan mooi het druilerige weer van vanmorgen.

Mijn fetisj

Ik heb een fetisj voor kookboeken.

En keukenapparaten.
En eten

Ooit heb ik eens ergens gelezen dat mensen die veel apparaten kopen voor in de keuken, dat doen om een bepaald gevoel op te roepen. Ze willen, door die spullen mooi te etaleren, het gevoel creëren dat ze associëren met bijvoorbeeld het hebben van een zelfgemaakte taart.

Als ik dat voor mezelf zou moeten invullen kom ik gelijk bij een hele lijst van wenselijkheden: gezellig, warmte, overvloed, verlangen, huiselijk, goede (huis)vrouw, uitnodigend, gul, samenzijn.
Eigenlijk raar om te merken wat een beelden je allemaal vormt om zoiets simpels als een taart.
En dat het hebben van de spullen om het te maken of mooi te presenteren dat zelfde gevoel al kunnen veroorzaken.
Natuurlijk spelen winkels en de media daar prachtig op in. Wie wordt er nou niet hebberig als je een Cook&Co binnen loopt, als je in de Ikea weer zo’n handige gadget voor de kleine keuken ziet of als je naar het bakprogramma van Rudolf op 24 Kitchen zit te kijken?
Voor je het weet heb je weer een ‘dingetje’ in de kast staan waarvan je, enigszins bezwaard, na 2 jaar denkt: Laat ik het toch maar eens weg gooien.

Gelukkig heb ik daar geen last van!

Ik heb veel handige spulletjes in de keuken en ik gebruik ze ook nog.
Bij mij geen ‘Wannabee’-aankopen die me alleen maar een schuldgevoel geven…
Wel een aantal geweldige mis-kopen.
Zo heb ik ooit eens de Magic Bullet gekocht op tv (ja, ik durf hier voor alles uit te komen). Het leek mij helemaal geweldig om al die heerlijke sausjes te maken die ze daar lieten zien. Kijkend naar die groep mensen die daar lachend de tortillachips met kaassaus uitprobeerden (slechts drie keer drukken op de Magic Bullet) voelde ik al de gezelligheid, warmte, overvloed, verlangen, …
Eenmaal thuis bleek het ding totaal niet te werken. Zodra je er ook maar iets harders in stopte dan een rijpe peer moest je al met dat ding gaan draaien en schudden. Gelukkig had een vriendin net een kind gekregen en voor babyhapjes was het nog te gebruiken.

Nu vraag ik mij af of het hebben van kookboeken eenzelfde gevoel kan oproepen als bij de apparaten. Toevallig heb ik een vriendin die, geloof ik, wel 100 kookboeken heeft en daar nooit iets uit heeft gemaakt.

Zou zij ook regelmatig naar haar verzameling kijken en een warm gevoel van binnen krijgen? Zou ze zich een beter mens voelen door de boeken allemaal mooi op een plank in het zicht te zetten? Misschien zelfs regelmatig even er door te bladeren en plaatjes te kijken?
Voor mij geldt dit uiteraard niet!
Ik heb een kast vol boeken die ik ook echt gebruik. Wekelijks zoek ik recepten bij elkaar, sta ik voor mijn boekenkast en pak willekeurig een aantal boeken om te bladeren wat we nu weer gaan eten…
Alhoewel…
De laatste tijd kom ik meestal uit op dezelfde 5 boeken.
De helft van de verzameling kookboeken hebben we alweer naar boven gedaan.
En daarvan heb ik zelfs 1 boek laatst al omgetoverd tot een geweldig knutselproject.
Misschien is het niet echt een fetisj.
Meer een verslaving?
 

En nu ik daar toch over bezig ben:

Waarom wil ik eigenlijk altijd koken vanuit een recept?
Dat deed mijn moeder toch vroeger ook niet?

 

Mijn egotrip

Ik moet iets kwijt.

Regelmatig.
Het is niet altijd zinnig, waarschijnlijk vaker niet dan wel.
Het is ook meestal niet doelmatig, ik wil er niemand mee opvoeden of er iets mee verkopen.
En het is niet altijd hetzelfde, soms zijn het overdenkingen, dan weer knutselwerkjes of foto’s van eten.

Tot nu toe deed ik dat altijd op Facebook, viel ik mijn vrienden en kennissen er mee lastig. Mochten ze dat niet leuk vinden en nu hoopvol reageren op het feit dat ik hier dit stuk schrijf, hebben ze pech: ik blijf dat waarschijnlijk gewoon doen.

Maar nu heb ik dan toch de stap gezet om ook een blog te starten.

Het duurde even voor ik dit blog durfde aan te maken. Ik ben een redelijk bescheiden persoon (met een regelmatig uitstapje naar onzeker) en heb me lang afgevraagd of andere mensen nou wel zitten te wachten op mijn geneuzel. Natuurlijk genoot ik als vrienden aangaven dat ze mijn stukjes prettig vonden om te lezen. Bescheiden wil tenslotte niet zeggen dat je niet trots kunt zijn op wat je hebt gedaan. Maar dat vrienden, die mijn persoon en dus mijn humor kennen, moeten lachen om mijn taalgebruik of bewonderend reageren op mijn knutselfoto’s, omdat ze denken zelf niet zo creatief te zijn, wil niet zeggen dat de blogwereld zit te wachten op een nieuwe egotripper.
Want zo voelt het wel een beetje.
Als je niet blogt om reclame te maken voor je bedrijf of om de wereld te verbeteren door een nadrukkelijke mening uit te dragen over politiek, muziek of kleding, lijkt het vooral alsof je je leven, jezélf in de etalage wilt zetten.
Kijk een hoe geweldig mijn leven is!
Kijk eens hoe goed ik kan fröbelen!
Kijk eens hoe slim ik ben!
En mensen die dat doen zitten volgens mijn kernkwadrant behoorlijk in mijn allergie.
Een perfecte reden om toch maar af te zien van het aanmaken van een Bloggeraccount, zou je zeggen.

Maar nou wil het feit, dat ik laatst een heftig ongeluk heb meegemaakt. Zo eentje waarvan je in films ziet dat je leven in een seconde aan je voorbij flitst. Nou, dat gebeurde dus niet.

Wel schoot het even door mijn hoofd dat dit het einde was, dat ik er niet meer levend uit zou komen. En hoewel de lichamelijke ongemakken nu voorbij lijken, is die gedachte wel blijven hangen.

En impulsief als ik ben, gooi ik dus mijn hele leven om, zorg ik dat elke dag telt, geef ik betekenis aan mijn leven…. door te starten met een blog J

Ongeacht of mensen het lezen,

of ze er op zitten te wachten,
of ik iets zinnigs te vertellen heb.

Ik moet gewoon iets kwijt!