Ik maak mij zorgen.
Mijn hoofd weet wel dat het er bij hoort.
Mijn gevoel zegt echter dat er iets niet klopt…
Dit kan toch niet de bedoeling zijn?
Ik ben namelijk vandaag weer naar mijn favoriete
fysiotherapeut geweest.
Lang geleden heb ik wel eens over hem geschreven. Dat was
ergens in 2015. Daarna heb ik hem een hele tijd niet meer gezien maar uiteindelijk
kwam ik vorig jaar weer bij hem vanwege een tennisarm. Ondanks het feit dat hij
toen een aantal weken met een naald in mijn arm bleef porren, is hij nog steeds
mijn favoriete fysiotherapeut.
Toen ik dus mij een tijdje geleden weer bij de praktijk aanmeldde
en ik weer bij hem terecht kon was ik helemaal happy.
Gelukkig hoef ik niet vaak naar de fysio. Afgezien van een
wat flexibele rug zit ik denk ik redelijk in elkaar. Maar waar de vorige keer
de reden van mijn klacht nog geheel buiten mezelf lag (ik was tussen slecht
functionerende automatische deuren terecht gekomen en had daardoor een klap op
mijn elleboog gekregen), moet ik helaas toegeven dat ik mijn huidige klacht
zelf heb veroorzaakt.
Ik durf het bijna niet toe te geven maar ik ben van een
podiumpje afgevallen. Een podiumpje van... ik denk nog niet eens een halve
meter hoogte?
Mijn voet bleef in het hengsel van mijn tas haken en daar
ging ik.
‘Elegant’ omlaag (mogelijk met een waarschijnlijk zeer
vrouwelijke ‘whoeoeoe’-kreet maar dat weet ik niet meer zeker), landend op mijn
bovenbeen en heup.
Het was ongetwijfeld erg grappig om te zien.
Ja, er waren mensen die hardop moesten lachen.
Sterker nog, ik kon er zelf ook wel om lachen.
…
Tot ik ’s avonds na het eten bijna niet meer op kon staan.
Na een paar maandjes aanzien bleek dat ik waarschijnlijk een
scheur in mijn spier had opgelopen en belde ik toch maar de fysio.
En dus ging ik drie weken geleden weer naar hem toe.
En hij was nog zoals ik me herinnerde.
Rustig, sterk, humor, aandachtig, gezellig maar ook no nonsens
en niet van dat zachte, voorzichtige gedoe.
Twee keer masseerde hij de betreffende spier in mijn
bovenbeen. Geen heerlijk ontspannende massage maar een
oei-ja-daar-doet-het-zeer-massage. Een massage waardoor ik de dagen daarna nog
wel een paar keer aan hem dacht als ik bijvoorbeeld de trap op liep of van een
stoel wilde opstaan.
Maar je hoorde mij niet klagen.
Ik wist dat het voor een goed doel was.
Maar vandaag verraste hij me.
Aangezien er nog niet zo veel veranderd was stelde hij voor
om weer aan dry needling te doen.
En nuchter als ik ben, had ik al ja gezegd voor ik er over
na kon denken. Als het daardoor sneller beter gaat is het goed toch?
Toen hij echter mijn been met alcohol afnam en de naald
pakte werd ik zenuwachtig.
Wacht!
Dat was toch dat vervelende trekkende gevoel in je lijf waar
je geen controle over had? Dat drukkende, soms prikkende gevoel? Dat
ongecontroleerde samentrekken van je spier?
En daar had ik net ja tegen gezegd?
Gelukkig begon hij snel zodat ik niet meer terug kon
krabbelen.
In het begin ontspannende ik wat, voor zover dat mogelijk
was.
Dit viel eigenlijk wel mee.
Het was minder erg dan in mijn arm.
Maar al snel bleek dat hij toen gewoon nog niet helemaal op
de goede plek zat…
Langzaam zocht hij telkens een plekje verder omhoog in de
spier.
Ik probeerde te ontspannen maar als je spier ineens vanuit
zichzelf gaat samentrekken en aanspannen is dat best lastig.
En als het zeer doet is mijn eerste reactie ook vaak
vluchten van de situatie.
Maar ik had bewust gekozen voor deze pijn.
Dus moest ik blijven liggen.
Ik ging er zo van zweten dat zelfs mijn bril besloeg.
En als de kers op de taart besloot hij toen nog even mijn
bil te behandelen, omdat ik waarschijnlijk ook last had van de aanhechting bij
mijn heup.
Hij pakte een andere (langere) naald die hij bewust even
niet aan mij liet zien.
En daarna begon hij aan de zijkant te prikken.
Ik weet niet hoe lang het duurde.
Voor mijn gevoel kan het best 15 minuten zijn geweest.
Waarschijnlijk was het veel minder.
Ik weet wél dat achteraf gezien prikken in mijn been echt
een eitje was.
Ik weet wél dat achteraf gezien die massage van de weken
daarvoor écht wel ontspannend was.
Ik weet wél dat achteraf gezien mijn fysiotherapeut op dat
moment even niet mijn favoriete fysiotherapeut was.
En toen was het voorbij.
En kon ik mijn broek weer aantrekken terwijl hij een vervolgafspraak
plande.
Maar ik kon bijna niet op mijn been staan.
Mijn bil was in totale paniek.
Sterker nog, toen ik net naar huis liep, liep ik nog
slechter dan toen ik naar de fysio ging.
Ik strompelde gewoon naar huis.
Dat kan toch niet de bedoeling zijn?
Zou hij per ongeluk de naald nog in mijn bil hebben laten
zitten?
…
Ik zal het hem volgende week eens vragen J
