Dansen is gezond.
Ik weet het zeker!
En nee, dan doel ik niet op lichamelijk dingen zoals transpireren,
het uithoudingsvermogen vergroten of het kweken van spieren.
Ik bedoel geestelijk.
En ja, dus daardoor eigenlijk ook wel weer lichamelijk…
Dansen maakt een soort stofje in de hersenen aan waardoor
je je ineens veel beter gaat voelen.
Ik heb het bewijs!
Gisteren was ik namelijk zwaar op de hand.
Ik had mijn dag niet, leek wel licht depressief.
Het was zo’n dag dat ik niet van de bank kon komen.
Zo’n dag dat alles hard binnen komt.
Zo’n dag dat alles gedoemd is te mislukken.
Zo’n dag dat de dood van de vrouw van de baas van de BAU
in Criminal Minds me in een ontroostbare huilbui kan storten.
Maar toen ging ik buikdansen.
Het enige zinnige waar ik me die dag toe kon zetten.
Op de heenweg skipte ik in de auto nog hardnekkig naar
tranentrekkende nummers op mijn mp3 speler.
Maar eenmaal daar was ik ongekend snel mijn slechte dag
vergeten.
Al dansend verdween mijn zware bui als sneeuw voor de zon.
Nou ja, ….
De drills maakten me eerst nog wel wat onzeker.
Dat heb ik meestal.
We doen namelijk aan het begin van de les, na het
opwarmen, nog wel eens oefeningen waarbij we een bepaalde bewegingen herhalen.
Meestal zet ik die in het begin wel goed in maar dan wil mijn hoofd het gaan overnemen.
En dat werkt dus niet.
In ieder geval niet voor mij.
Ineens is die herhalende beweging niet meer vloeiend en
moeiteloos maar lastig en onmogelijk.
Maar eerlijk is eerlijk, ook bij de drills werd
gisteravond mijn humeur al beter.
De juf zette namelijk een reeks bewegingen in op snelle Arabische
muziek.
Onderbuikspieren intrekken.
Bovenbuikspieren intrekken.
Borst naar voren.
Ontspan.
En herhaal!
Na wat oefenen voor de spiegel besloot de juf de uitleg
te verfijnen.
Bij het intrekken van de bovenbuikspieren was het niet de
bedoeling dat we nog verder in elkaar krompen. De onderbuik moest stil blijven.
De beweging moest (zoals bij buikdansen de kunst is) geïsoleerd worden
uitgevoerd. Als een deel bewoog, bleef de rest stil.
De juf deed het voor en inderdaad, het leek of haar lijf
uit allemaal segmentjes bestond die afzonderlijk van elkaar konden bewegen.
Mooi!
Toen wij het vervolgens weer zelf moesten proberen kon ik
niet anders dan heel hard om mezelf lachen in de spiegel.
Het was een mooie theorie… maar bij mij onmogelijk!
Waar bij de juf over haar hele lijf spieren te zien waren
die afzonderlijk bewogen was bij mij ….
Ehhh nou ja die spieren had ik dus ook wel, maar dan
verstopt onder 3 lagen vet ofzo J
Als bij mij iets bewoog, drilde de rest gewoon mee.
Maar goed, toen we eenmaal de dans gingen herhalen ging
mijn hoofd weer meer op uit.
De muziek, de bewegingen.
Ik voelde de rust door mijn lijf trekken.
Toen we een nieuw stukje moesten leren kwam weer even de
perfectionist om de hoek kijken maar het plezier overwon het. Voor een eerste
keer ging het ook best aardig dus ik voelde me goed over mezelf.
Geen doemdenken meer.
Geen mislukking.
Geen tranen.
De dag was weer goed.
Maar bij de afsluiting kreeg ik toch echt de kers op de
taart.
Daar ging ik van totaal relaxed naar totaal in een deuk.
We eindigen altijd met een afsluiting in een kring.
We maken rustige, strekkende bewegingen waarbij je bewust
ademt.
Gisteravond hingen we, zoals wel vaker, allemaal met het
bovenlijf voorover richting de grond.
Een heerlijk moment omdat dat het enige moment in de week
is dat er ergens bovenin mijn rug, tussen de schouderbladen, iets los schiet
(Neehee, ik hou echt geen spanningen in mijn rug vast J).
Nu zat gisteravond de juf echter ineens op haar praatstoe…
eh praat… hangmat?
Waar we normaal stil ademend uitrekten begon ze nu ineens
voorstellen te doen.
Beleefd opgevoed als we zijn probeerden we haar met
opgetrokken hoofd aan te kijken maar tegelijkertijd ook ontspannen met het
bovenlijf heen en weer te zwaaien van been naar been…
Zonder te lachen!
De juf had zelf ook door hoe grappig de situatie was en
stelde voor dat we dan maar allemaal met de billen naar de binnenkant van de
kring moesten draaien zodat we door de benen heen naar elkaar konden kijken. En
natuurlijk deed ze dit prompt voor en zelfs daarin zagen haar bewegingen er
geweldig uit.
Ik moest opnieuw grinniken.
Ook dit hoefde ik niet proberen na te doen.
Met mijn drie lagen vet ben ik al blij als mijn handen in
de buurt van de grond komen, laat staan dat mijn ogen onder mijn borsten door tussen mijn benen door kunnen kijken (nadenkertje!).
En dan spreek ik nog niet eens over de knalrode kop die
ik daarvan krijg.
Als ik dat had geprobeerd was de hele groep
waarschijnlijk niet meer bijgekomen!
Maar goed, waarom ik dit hele verhaal hier schrijf?
Om mijn punt te maken:
Dansen is gezond.
Dat zei ik toch!
