Een Halfje Paleo

Het was vanmorgen weer genieten aan de ontbijttafel!

Als je me een paar maanden geleden zou hebben verteld dat ik mijn ontbijt zou doen met alleen fruit en noten zou ik je voor gek hebben verklaard.
Niet dat ik nu zo'n broodmens ben hoor, eigenlijk hou ik helemaal niet zo van brood. Ik hou meer van alles wat er op kan. Zo kon je mij tijdens een vakantie in Duitsland 's nachts wakker maken voor kaiserbrötchen met een lekkere dikke laag kalfsleverworst. Dat was verslavend. Als ik begon te eten, kon ik er niet meer mee stoppen.
(Overigens werkte dit gelukkig niet in Nederland, de kalfsleverworst hier heeft een vies bijsmaakje)

Maar een paar maanden geleden besloten mijn man en ik ons leven om te gooien en gooiden we alle tarwe en het geraffineerde suiker de deur uit. We gingen Paleo light.
Ineens stond ik om 5.45 uur 's ochtends ontbijt, lunch en twee tussendoortjes voor ons te maken. In die vroege uurtjes kwamen de meest vreemde combinaties van eieren, groente, fruit en yoghurt voorbij.

Ik gaf mezelf een week. Langer zou ik het toch niet volhouden dacht ik.
En toen die week voorbij was en het eigenlijk best vlot verliep durfde ik te verlengen tot een maand.
Het eten was dan wel lekker en ook erg goed vol te houden en daarnaast anti-vreetbuierig maar ik was geen doorzetter dus dat koken zou me waarschijnlijk snel tegen gaan staan.
Hoewel het toch redelijk snel klaar te maken was... en er best veel variatie was... en...

Ondertussen zitten we op bijna 5 maanden.
Ik mis mijn brood totaal niet.
Af en toe eet ik nog wel eens tarwe, als ik uit eten ben met vrienden bijvoorbeeld.
In het begin voelde ik me daar een beetje schuldig over maar dat heb ik niet meer. Sterker nog, ik vind het wel lekker om af en toe nog even te mogen genieten van bijvoorbeeld een kroket...eh ik bedoel broodje kroket.
En wie weet, misschien gaan we binnen kort zelfs wel op vakantie naar Duitsland...


Crunchy banaan
(uit Let's go Paleo)

Banaan in stukken snijden en overgieten met een beetje agavesiroop.
Handje amandelen en hazelnoten fijn hakken en in de pan met wat amandelschaafsel roosteren.
Noten over de banaan strooien en roeren zodat ze vast plakken.
Tot slot wat gojibessen er over strooien en een kiwi er door snijden.

Wat een raar woord is 'lipjes' eigenlijk.

Ik heb een groot nadeel:
ik drink bijna nooit meer frisdrank.
En als ik het doe, is het zo goed als nooit uit een blikje...

En dat is best lastig als je bedacht hebt dat je nieuwe hobby het knutselen met lipjes van blikjes is!

Maar gelukkig heb ik hele lieve mensen om me heen. Regelmatig krijg ik een zakje, bakje of bekertje lipjes in mijn hand gedrukt. Voor míjn hobby hebben ze een verzamelbakje op het aanrecht staan of schakelen ze moeders in om mee te sparen.

Het is overigens wel een hobby waar je geduld voor moet hebben. Ik wil namelijk het gelijk goed doen en gaan voor een zelfgemaakte handtas. Daarvoor zijn ongeveer 450 lipjes nodig.
Nu zeg je misschien "Dat moet toch snel bij elkaar gespaard zijn met zulke lieve vrienden".
Dat zou je denken ja, ware het niet dat je ook in lipjes van blikjes verscheidene soorten hebt.
Ik wist dat ook niet hoor voor ik op deze belachelijke hobby kwam.
Je hebt dus bijvoorbeeld afgeronde lipjes, lipjes die meer vierkant zijn, lipjes met ovalen gaten, lipjes met rechthoekige gaten, lipjes met een beestje er in gestanst, je hebt zelfs gouden lipjes!
Je moet er maar eens op letten als je weer eens uit een blikje drinkt.

Uiteindelijk was dus gisteren mijn geduld op.
Toen ik de bak aanvulde met mijn laatste aanwinsten bedacht ik hoe ik de ruwe kantjes zou kunnen vijlen. Mijn lieve man had daar een mooi apparaatje voor en dus zat ik op het moment dat ik eigenlijk naar bed wilde ineens aan de eettafel lipjes te vijlen.
Tja, en als je dan 's ochtends als je eigenlijk de was moet doen die berg op tafel ziet liggen, kan het zo maar gebeuren dat je je ochtend verdoet met haken.

Ik ben nu helemaal enthousiast!
Maar ik begrijp ook dat dit een langdurig werkje wordt. En dat ik heel hard moet duimen dat mijn sponseren niet ineens stoppen met het drinken uit blikjes...

Maar eigenlijk ben ik helemaal niet zo goed in langdurige werkjes.
Niet dat ik daar het geduld niet voor heb hoor! Het gevaar bestaat echter dat ik, halverwege het maken van deze leuke tas, ineens een heel leuk ander idee voor een hobby krijg.
Wat ik dan a la minute wil proberen.
En waarvoor ik nog even wat spullen moet verzamelen.
Maar waar ik o zo enthousiast van word.

Ja, dat is een ander groot nadeel dat ik heb...

Nu maar hopen dat er nieuwe lipjes blijven komen die me helpen herinneren aan het leuke werkje waar ik mee bezig ben...
en voorlopig maar even niet op Pinterest surfen!

Vliegen

Toen ik 's middags bij mijn werk in mijn auto stapte om naar huis te rijden, zat er een vlieg op de zijspiegel.
Ik had hem in eerste instantie niet gezien, wat op zich best opvallend is aangezien ik normaal elk 'ongedierte', en wat daar op lijkt, opmerk (lees: vergrote pupillen, flinke hartslag, rillen, strakke lippen, vluchtneiging).
Nu zag ik de vlieg pas toen ik de parkeerplaats af reed.
Het was een donkergrijze die er behoorlijk onappetijtelijk uitzag.
Ik was allang blij dat het vieze beest niet mee naar binnen was geglipt!

Aangezien het vervolgens heel druk op de weg was, vergat ik het mormel totaal... tot ik op de ringbaan reed. Verbaasd zag ik dat het beest nog steeds op die spiegel zat. Goed, hij zag er wat minder relaxed uit, zo half naar achteren gewaaid. Het was zelfs een beetje komisch hoe die pootjes bijna parallel aan de spiegel stonden en de vleugels plat naar achteren lagen. Waarom liet dat beest niet gewoon los en vloog het niet weg?
Ik stelde me voor hoe zuignapjes onder zijn poten hem deden plakken aan de lak.
En hoe dan 1 voor 1 die napjes loskwamen, tergend langzaam, tot de vlieg met een gefrustreerd geroepen "Aaahg" zijn laatste grip verloor en achterover de ringbaan op kukelde...

Maar dat gebeurde natuurlijk niet. Sterker nog, ik betwijfel of vliegen wel zuignapjes hebben.

In plaats daarvan reed het beest helemaal mee naar de andere kant van de stad. Pas toen ik bij een stoplicht stil stond, nam het afscheid van mijn auto.

En ineens had ik medelijden met het afzichtelijke beestje. Want voor zijn beleving moesten we wel aan de andere kant van het universum zijn beland. Als hij dit hele stuk met zijn vleugeltjes had moeten vliegen was dat nooit gelukt...
Wat nu als hij hier helemaal niet wilde zijn? Als hij 'aan de andere kant' een liefje had zitten?
Ik neem aan dat vliegen niet zo slim zijn dat ze weer op andere auto's terug liften... of wel?
Zonder dat ik het wilde had ik een wezentje verbannen naar het Oosten.

Maar vandaag viel alles ineens op zijn plaats.
Een vriendin stuurde een filmpje van een professor die een toespraak hield over hoe goed het was om dingen te doen die je (nog) niet kunt. Over hoe je hersenen groeien omdat je te maken krijgt met opdrachten waar je moeite mee hebt.
Ik had die vlieg dus eigenlijk een geschenk gegeven, nl een situatie (lees: omgeving) die hij niet kende. Dankzij mij waren zijn hersenen gegroeid!

...

De vraag is natuurlijk of we nu zo blij moeten zijn met slimmere vliegen. Ik sla nu al zó vaak mis, straks kan ik ze helemaal niet meer doodslaan.

To love and be loved in return

Het is nog vroeg.

Buiten waait het behoorlijk. Het ziet er somber uit. Ik geloof dat het weer begint te regenen.

Het past wel een beetje bij mijn humeur van vandaag.

Ik ben wat neerslachtig, heb nergens zin in.

Ik ben vrij vandaag en moet nog een heleboel dingen doen: Was, crackers en muesli maken, boodschappen, fysio, bedden verschonen, …

In plaats daarvan zit ik achter de computer foto’s te kijken en staat Nature boy van David Bowie op.

Mijn koffie is koud geworden.

Ik drink eigenlijk overdag geen koffie meer maar vandaag is het nodig. Ik zet een nieuwe bak en druk nog eens op ‘Afspelen’.

De dramatische muziek zoemt in mijn hoofd … “This story is about love, the woman I loved is……dead”.

Ik heb het nummer nu al een paar keer gehoord. Ik weet dat ik beter andere muziek op kan zetten. Vrolijke muziek, iets upbeaterigs, waardoor ik weer vrolijker word.

Maar dat doe ik niet.

In plaats daarvan zing ik nog even de dramatische uithaal mee

Ik wil nog niet vrolijk zijn.

Ik wil zwelgen!

Want afgelopen weekend heb ik weer op mogen treden.

Met een groep geweldige mensen hebben we een fantastische show op het podium gezet. Het was spannend, enerverend, samen, vermoeiend, opwindend, emotioneel, heerlijk!

We hebben gelachen en gehuild.

Ik hou van die mensen!

En nu is het voorbij…

Nu rest de leegte, de wetenschap dat het weer over is.

Het voelt als een verlies.

Straks zal ik weer vrolijk door het huis rennen, neurie ik weer een nummer uit de voorstelling dat niet uit mijn hoofd wil, stel ik in mijn hoofd al een fotoboek samen, kijk ik lachend de groepsapp terug, denk ik hoopvol aan de nieuwe voorstelling.

Strakjes…

Nu eerst nog even een keertje lekker dramatisch uithalen:

"The greatest thing you`ll ever learn
Is just to love and be loved … in return"