Ouderwets

Ik lees Harry Potter en ik durf dat gewoon hardop toe te geven!

Niks mis mee, zou je zeggen.

Niet de moeite waard om een statement over te maken.

Het is tenslotte geen 50 tinten grijs of zo ...

Tegenwoordig is het heel normaal dat volwassenen kinderboeken lezen.

Mede dankzij Harry Potter was het ineens ‘ín’ om als volwassenen voor de Young Adult sectie te staan in de boekenwinkel.

Ik ben er enorm blij mee want in de fantasy, waar ik gek op ben, heb ik nu nog meer keus.

Ik doe dus graag mee aan deze ontwikkeling.

Maar ik lees dus niet zo maar Harry Potter.

Ik lees Harry Potter al, denk ik, voor de5^e keer… de hele serie.

(En dan zal ik maar niet beginnen over hoe vaak ik de dvd’s heb bekeken.)

Maar goed, ik lees nu Harry Potter en de Halfbloed Prins voor de ongeveer 5^e keer.

En ik durf dat gewoon hardop toe te geven!

Ik kan er niks aan doen.

Ik vind het gewoon heerlijk om thuis te komen in de boekenwereld als de echte wereld om me heen even oneerlijk, ongeordend en gemeen is. 

Als niets loopt zoals het moet lopen, wat is er dan geweldiger dan te lezen over goed en kwaad, wetend dat het goede overwint?

Misschien ben ik wel erg ouderwets als ik dit doe.

Als ik mee zou gaan met mijn tijd hoor ik natuurlijk eigenlijk een abonnement te hebben op Netflix en binnen een maand 6 seizoenen van een nieuwe serie te kijken.

Wat dat betreft heb ik wel erg stilgestaan.

Mijn laatste fantasy-achtige serie die ik echt heb gevolgd was gewoon op tv, op de avond dat het ook daadwerkelijk werd uitgezonden. Het was geloof ik… eh Charmed? En toen daar de goeden ineens slecht werden, ben ik ook afgehaakt.

Nee, dan de Young Adult fantasy. Natuurlijk lijkt het daar ook eerst ellende… maar het is behapbaar, voorspelbaar, overzichtelijk. En uiteindelijk kan ik het niet-te dikke-boek met een glimlach sluiten. Goed, we hebben wel 1 of 2 van de goodguys moeten opofferen (door de schrijfstijl zag je al aankomen dat die er alleen in waren gekomen om dood  te gaan) maar de belangrijkste personen zijn blijven leven.

En daarom zit ik dus weer middenin de toverdrankenles met het gehavende studieboek van de halfbloed prins.

Heerlijk op de bank.

Met een kop thee.

Alle woorden opnieuw lezend alsof het net geschreven is.

…

Nou ja... niet álle woorden.

…

Want ik weet dat dat stukje gaat komen.

Dat ellendige stuk dat Harry die verschrikkelijke spreuk gaat gebruiken tegen Draco.

Zelfs toen ik het de eerst keer las, wist ik al dat dit een verschrikkelijke fout ging zijn.

Ik kreeg er pijn van in mijn buik.

Zelfs toen besefte ik al dat Harry een stapje in de donkere kant deed.

En dan helpt het niet om naar de bladzijde te roepen “Doe het niet!”

Dan kan ik sneller of langzamer lezen maar het verandert niks aan het verhaal.

Want hij doet het toch hè!

Sectumsempra!

Maar daar heb ik nu dus iets op gevonden.

Want ik weet wanneer het komt.

Als hij Draco achterna gaat, tikt mijn vinger ineens 2 keer op de bladzijde …

en ben ik twee bladzijdes verder.

Want ja, ik ben dan wel ouderwets als het om Netflix gaat, maar ik heb al wel een E-reader!

Waarom?

Ik heb een vriendin.

Het is echt een geweldig mens!

We kennen elkaar nu al heel veel jaren en hoewel ze een stuk jonger is dan ik, kunnen we het altijd goed met elkaar vinden en houden we altijd iets om over te praten.

Ik bewonder haar om heel veel dingen.

Regelmatig verzucht ik dat ik in bepaalde dingen wat meer op haar zou willen lijken.

Ze heeft natuurlijk ook wel wat kenmerken die misschien minder handig zijn maar ze vallen me het grootste deel van de tijd niet op omdat het zo’n fijne meid is.

Ik zal haar niet helemaal ophemelen want misschien leest ze dit stuk ook en gaat ze naast haar schoenen lopen (alsof ze dat ooit zou doen…) maar hier een kleine opsomming van een aantal dingen waarin ik mezelf vergelijk met haar en waarin ik het meestal verlies:

- Ze heeft een tomeloze energie! Ze is zo’n mens dat 5 activiteiten in een minuut propt en dan zijn dat ook nog allemaal zinnige dingen… en ze doet ze nog goed ook.

- Ze heeft schitterend haar.

- Ze is attent. Het is ongelofelijk met hoeveel mensen ze contact houdt… en dan niet omdat dit zo goed overkomt op de buitenwereld maar omdat ze echt om die mensen geeft.

- Ze is slank.

- Ze is grappig.

En dat laatste soms ook op momenten dat het misschien niet zo bedoeld was.

Zo vertelde ze laatst over haar zus.

Ze heeft een zus die weer een stuk jonger is dan zij.

Ook al zo’n fijn mens!

Ze heeft een stoer uiterlijk en een zacht karakter.

En die zus gaat binnenkort dus trouwen.

Nu vertelde mijn vriendin dat haar zus er zo mooi uit had gezien in haar bruidsjurk tijdens het passen. Dit was op zich geen verrassing want die meid is net een fotomodel. Alleen had de vriendin gemerkt dat haar zus toch ook wel wat onzeker kon zijn want het zusje had gezegd dat ze nog een ‘vetrolletje’ weg moest zien te werken. Mijn vriendin had haar geloof ik nog net niet uitgelachen en had aangegeven dat zij wel even zou laten zien wat een echte vetrol was.

Toen mijn lieve vriendin dit tegen mij vertelde terwijl we op straat liepen, en demonstratief ook nog een greep in haar buik deed, moest ik op mijn beurt natuurlijk weer heel hard lachen want die vetrol van mijn vriendin was ook in geen velden of wegen te bekennen. Nee, dan moest je die van mij eens zien!

Het zette me later wel weer aan het denken.

Hoe kan het toch dat zo’n mooie vriendin, zo’n mens waar ik me regelmatig aan spiegel, zelf ook weer mensen vindt waar zij zich aan spiegelt en zichzelf op onderdelen als onvoldoende bestempelt. Waarom ziet zij niet wat ik zie?

Vandaag maakte ze het overigens wel heel bont.

We hadden het opnieuw over de bruiloft van haar zusje. Ze vertelde dat ze haar nagels misschien wel wilde laten doen maar dat ze niet blij was met haar handen.

Ze vond dat ze lelijke handen had.

…

Ik heb haar denk ik even een minuut aangegaapt.

Ik wist niet eens dat dit een complex-dingetje kon zijn!

Ik was überhaupt nog aan het bijkomen van de reclame waarin ik had gehoord dat ik een complex over de luchtigheid van mijn haar kon hebben en nu kwam zij ineens alweer met handen.

Na een snelle interne check realiseerde ik me dat ik me over mijn handen nog niet druk maakte en kon me weer richten op mijn vriendin.

Ze vond dus dat ze werkhanden had. Ze kon het ook niet goed uitleggen, stamelde wat toen ik doorvroeg en kwam toen met dat ze niet zacht waren…

… Én dat de handen van haar zusje zo veel mooier waren!

Ja, serieus! De handen van haar zusje waren mooier dan haar eigen handen.

Ze had er volgens mij een hele studie van gemaakt…

Ík vergelijk me dus met die energieke vriendin.

Zij vergelijkt zich echter weer met die slanke, zachte zus.

En die zus vergelijkt zich dan met…?

Wat is dat toch met vrouwen?

Waarom vergelijken we ons met anderen?

Waarom maken we ons druk om kenmerken die soms gewoon bij ons passen en die in eerste instantie niet goed of slecht zijn.

Maken we het ons zo niet gewoon heel erg moeilijk?

Daarom heb ik voor vandaag een wens voor alle vrouwen die dit lezen:

Ik wens jou toe dat je jezelf ziet door de ogen van je beste vriendin!

Veel plezier!

Lief was alleen thuis

Terwijl ik het ontbijt van deze zondag aan het maken ben, moet ik nog steeds bijkomen van de schok van gisteravond...

Ik was een dagje uit met vriendinnen.

En ik had nog geen boodschappen gedaan voor het weekend en de komende week.

Ik ben namelijk in huis degene die de maaltijden plant, de boodschappenlijst maakt en vaak ook de boodschappen doet. Mijn lief helpt af en toe wel met de boodschappen en soms wil hij zelfs wel eens het klaarmaken van het avondeten van me overnemen.

Hij heeft ook regelmatig, als hij me aan de tafel ziet schrijven, het goede voornemen uitgesproken dat hij de planning ook wel eens wil doen, vraagt dan herhaaldelijk naar waar ik de gerechten op zoek, hoe ik de lijst maak en voor hoeveel dagen dat dan moet.

Op de een of andere manier raakt hij dan gedurende de week dat goede voornemen weer kwijt en doe ik in het volgende weekend toch weer de planning.

Dat vind ik niet erg.

Ik ben goed in plannen en meestal vind ik het ook wel leuk.

Toen ik mijn lief vertelde dat hij dus zelf voor zijn lunch en diner moest zorgen gisteren wist ik al wat dat waarschijnlijk voor hem betekende: een tripje naar zijn geliefde dönerzaak om de hoek!

Op het moment dat hij me 's avonds rond half negen kwam ophalen van het station moest ik dus ook lachen toen ik de etensgeur nog in de auto rook. "Heb je lekker gegeten?" vroeg ik naar de bekende weg.

"Jazeker, ik ben net pas klaar.”

“Ik ruik het.” leidde ik mijn briljante ik-wist-het-wel-grapje in.

Maar mijn lief was me voor.

“Ik heb een erg lekkere ovenschotel gemaakt.”

Ik geloof dat ik een paar minuten stil was maar het viel niet op want lief praatte gewoon verder.

“Het was met kip en groente. Het was voor vier personen dus er is nu nog voor drie personen over.”

Nog wat beduusd keek ik hem aan.

“Heb je een recept gebruikt?”

“Ja, uit dat boek dat in de keuken op de standaard staat.”

Mijn lief was alleen thuis…

Mijn lief had alle gelegenheid om totaal niet Paleo te eten…

Hij kon zich helemaal ongezond uitleven…

En in plaats daarvan kookt hij een gerecht uit EetPaleo in 7 stappen!

En ik?

De Paleo-planner van ons huis?

De zullen-we-de-bouillon-ook-maar-zelf-gaan-maken-freak in de keuken?

Ik heb alle goede adviezen over hoe Paleo te eten in een restaurant in de wind geslagen en heb gewoon een enchilada bij de mexicaan besteld…

Met churros als toetje!

Spinazie is jakkie!

Ik heb een hekel aan spinazie!

Volgens mij was dit vroeger al, toen ik nog jong en onwetend was. Eerst haalde ik boerenkool en spinazie nog wel eens door elkaar (beiden groen tenslotte) maar al snel leerde ik dat boerenkoolstamppot lekker was en spinazie jakkie.

Nu moet ik ook eerlijk zeggen dat we volgens mij nooit rauwe spinazie aten maar of dat het veel beter gemaakt had weet ik niet.

Eigenlijk hou ik überhaupt niet van dunne, slappe groene blaadjes.

Als je er op kauwt is het te dun tussen mijn tanden om lekker te malen. Mijn kiezen raken net een paar stukjes op de plek waar de kiezen echt op elkaar schuren en de rest van het blaadje hangt in de loze ruimtes. Toch is het te stug en groot om niet op te kauwen.

Het voelt ook slijmerig in mijn mond. Mijn tong glijdt over het blad terwijl ik probeer het tussen die kiezen te duwen. En tot overmaat van ramp is er dan altijd wel een blaadje dat aan mijn gehemelte gaat plakken met spontane braakneigingen tot gevolg.

Én omdat bij mij alles goed klein moet zijn voor ik het doorslik, moet ik wel extra lang op het blaadje kauwen om het goed kapot te krijgen. En hoe langer je er op kauwt, hoe viezer het wordt.

Probeer het op een rustig moment maar eens uit.

Spinazie is vies!

Gelukkig zijn er nog wel wat groene blaadjes die er beter in gaan. 

De eerder genoemde boerenkool bijvoorbeeld, of ijsbergsla. 

Deze blaadjes hebben een heerlijke bite. Ze kraken tussen mijn tanden en zijn binnen een mum van tijd klein en doorgeslikt. En ze plakken dus niet aan mijn gehemelte!

En het is maar goed dat deze groente er nog is want groene blaadjes zijn eigenlijk heel gezond.

Tot mijn schrik hoorde ik echter dat ijsbergsla eigenlijk helemaal niet zo veel goede eigenschappen heeft als die slappe hap. Mijn salade zou gevuld moeten worden met rucola of veldsla of weet-ik-veel-wat-voor-een-sla-als-het-maar-geen-ijsberg-is.

Maar dat wil ik helemaal niet eten.

En als je een beetje naar de seizoenen wilt eten, is boerenkool er ook niet het hele jaar.

Dus moet ik er af en toe toch van mezelf aan geloven.

Ik wil tenslotte wel gezond eten.

Ik ben niet voor niks op paleo terecht gekomen.

Heel regelmatig zet ik nu een salade op het menu met een goede vulling en veel sla voor mijn lief en wat minder sla voor mij. En nee, niet regelmatig als 1 x in het jaar… ik hoor de cynisten wel denken!

Wekelijks zorg ik dat er groen op het menu staat.

Daarbij varieer ik tussen lekker en jakkie.

Ik ga er namelijk vanuit dat je jakkie, net als koriander, kunt leren eten door het te blijven proberen.

Ik ben goed bezig…

Al zeg ik het zelf.

…

Nou ja om heel eerlijk te zijn smokkel ik ook regelmatig hoor.

Dan gooi ik die dunne, slappe groene blaadjes gewoon door een smoothie.

Of zoals vanmorgen door een omelet.

Wel gepureerd natuurlijk.

Want stel je voor dat halverwege het ei zo’n groen blaadje onverwachts toch nog aan mijn gehemelte zou blijven plakken!

Nee, doe mij dán maar een babypapje!