Ouderwets

Ik lees Harry Potter en ik durf dat gewoon hardop toe te geven!

Niks mis mee, zou je zeggen.

Niet de moeite waard om een statement over te maken.

Het is tenslotte geen 50 tinten grijs of zo ...

Tegenwoordig is het heel normaal dat volwassenen kinderboeken lezen.

Mede dankzij Harry Potter was het ineens ‘ín’ om als volwassenen voor de Young Adult sectie te staan in de boekenwinkel.

Ik ben er enorm blij mee want in de fantasy, waar ik gek op ben, heb ik nu nog meer keus.

Ik doe dus graag mee aan deze ontwikkeling.

Maar ik lees dus niet zo maar Harry Potter.

Ik lees Harry Potter al, denk ik, voor de5^e keer… de hele serie.

(En dan zal ik maar niet beginnen over hoe vaak ik de dvd’s heb bekeken.)

Maar goed, ik lees nu Harry Potter en de Halfbloed Prins voor de ongeveer 5^e keer.

En ik durf dat gewoon hardop toe te geven!

Ik kan er niks aan doen.

Ik vind het gewoon heerlijk om thuis te komen in de boekenwereld als de echte wereld om me heen even oneerlijk, ongeordend en gemeen is. 

Als niets loopt zoals het moet lopen, wat is er dan geweldiger dan te lezen over goed en kwaad, wetend dat het goede overwint?

Misschien ben ik wel erg ouderwets als ik dit doe.

Als ik mee zou gaan met mijn tijd hoor ik natuurlijk eigenlijk een abonnement te hebben op Netflix en binnen een maand 6 seizoenen van een nieuwe serie te kijken.

Wat dat betreft heb ik wel erg stilgestaan.

Mijn laatste fantasy-achtige serie die ik echt heb gevolgd was gewoon op tv, op de avond dat het ook daadwerkelijk werd uitgezonden. Het was geloof ik… eh Charmed? En toen daar de goeden ineens slecht werden, ben ik ook afgehaakt.

Nee, dan de Young Adult fantasy. Natuurlijk lijkt het daar ook eerst ellende… maar het is behapbaar, voorspelbaar, overzichtelijk. En uiteindelijk kan ik het niet-te dikke-boek met een glimlach sluiten. Goed, we hebben wel 1 of 2 van de goodguys moeten opofferen (door de schrijfstijl zag je al aankomen dat die er alleen in waren gekomen om dood  te gaan) maar de belangrijkste personen zijn blijven leven.

En daarom zit ik dus weer middenin de toverdrankenles met het gehavende studieboek van de halfbloed prins.

Heerlijk op de bank.

Met een kop thee.

Alle woorden opnieuw lezend alsof het net geschreven is.

…

Nou ja... niet álle woorden.

…

Want ik weet dat dat stukje gaat komen.

Dat ellendige stuk dat Harry die verschrikkelijke spreuk gaat gebruiken tegen Draco.

Zelfs toen ik het de eerst keer las, wist ik al dat dit een verschrikkelijke fout ging zijn.

Ik kreeg er pijn van in mijn buik.

Zelfs toen besefte ik al dat Harry een stapje in de donkere kant deed.

En dan helpt het niet om naar de bladzijde te roepen “Doe het niet!”

Dan kan ik sneller of langzamer lezen maar het verandert niks aan het verhaal.

Want hij doet het toch hè!

Sectumsempra!

Maar daar heb ik nu dus iets op gevonden.

Want ik weet wanneer het komt.

Als hij Draco achterna gaat, tikt mijn vinger ineens 2 keer op de bladzijde …

en ben ik twee bladzijdes verder.

Want ja, ik ben dan wel ouderwets als het om Netflix gaat, maar ik heb al wel een E-reader!