Waarom?

Ik heb een vriendin.

Het is echt een geweldig mens!

We kennen elkaar nu al heel veel jaren en hoewel ze een stuk jonger is dan ik, kunnen we het altijd goed met elkaar vinden en houden we altijd iets om over te praten.

Ik bewonder haar om heel veel dingen.

Regelmatig verzucht ik dat ik in bepaalde dingen wat meer op haar zou willen lijken.

Ze heeft natuurlijk ook wel wat kenmerken die misschien minder handig zijn maar ze vallen me het grootste deel van de tijd niet op omdat het zo’n fijne meid is.

Ik zal haar niet helemaal ophemelen want misschien leest ze dit stuk ook en gaat ze naast haar schoenen lopen (alsof ze dat ooit zou doen…) maar hier een kleine opsomming van een aantal dingen waarin ik mezelf vergelijk met haar en waarin ik het meestal verlies:

- Ze heeft een tomeloze energie! Ze is zo’n mens dat 5 activiteiten in een minuut propt en dan zijn dat ook nog allemaal zinnige dingen… en ze doet ze nog goed ook.

- Ze heeft schitterend haar.

- Ze is attent. Het is ongelofelijk met hoeveel mensen ze contact houdt… en dan niet omdat dit zo goed overkomt op de buitenwereld maar omdat ze echt om die mensen geeft.

- Ze is slank.

- Ze is grappig.

En dat laatste soms ook op momenten dat het misschien niet zo bedoeld was.

Zo vertelde ze laatst over haar zus.

Ze heeft een zus die weer een stuk jonger is dan zij.

Ook al zo’n fijn mens!

Ze heeft een stoer uiterlijk en een zacht karakter.

En die zus gaat binnenkort dus trouwen.

Nu vertelde mijn vriendin dat haar zus er zo mooi uit had gezien in haar bruidsjurk tijdens het passen. Dit was op zich geen verrassing want die meid is net een fotomodel. Alleen had de vriendin gemerkt dat haar zus toch ook wel wat onzeker kon zijn want het zusje had gezegd dat ze nog een ‘vetrolletje’ weg moest zien te werken. Mijn vriendin had haar geloof ik nog net niet uitgelachen en had aangegeven dat zij wel even zou laten zien wat een echte vetrol was.

Toen mijn lieve vriendin dit tegen mij vertelde terwijl we op straat liepen, en demonstratief ook nog een greep in haar buik deed, moest ik op mijn beurt natuurlijk weer heel hard lachen want die vetrol van mijn vriendin was ook in geen velden of wegen te bekennen. Nee, dan moest je die van mij eens zien!

Het zette me later wel weer aan het denken.

Hoe kan het toch dat zo’n mooie vriendin, zo’n mens waar ik me regelmatig aan spiegel, zelf ook weer mensen vindt waar zij zich aan spiegelt en zichzelf op onderdelen als onvoldoende bestempelt. Waarom ziet zij niet wat ik zie?

Vandaag maakte ze het overigens wel heel bont.

We hadden het opnieuw over de bruiloft van haar zusje. Ze vertelde dat ze haar nagels misschien wel wilde laten doen maar dat ze niet blij was met haar handen.

Ze vond dat ze lelijke handen had.

…

Ik heb haar denk ik even een minuut aangegaapt.

Ik wist niet eens dat dit een complex-dingetje kon zijn!

Ik was überhaupt nog aan het bijkomen van de reclame waarin ik had gehoord dat ik een complex over de luchtigheid van mijn haar kon hebben en nu kwam zij ineens alweer met handen.

Na een snelle interne check realiseerde ik me dat ik me over mijn handen nog niet druk maakte en kon me weer richten op mijn vriendin.

Ze vond dus dat ze werkhanden had. Ze kon het ook niet goed uitleggen, stamelde wat toen ik doorvroeg en kwam toen met dat ze niet zacht waren…

… Én dat de handen van haar zusje zo veel mooier waren!

Ja, serieus! De handen van haar zusje waren mooier dan haar eigen handen.

Ze had er volgens mij een hele studie van gemaakt…

Ík vergelijk me dus met die energieke vriendin.

Zij vergelijkt zich echter weer met die slanke, zachte zus.

En die zus vergelijkt zich dan met…?

Wat is dat toch met vrouwen?

Waarom vergelijken we ons met anderen?

Waarom maken we ons druk om kenmerken die soms gewoon bij ons passen en die in eerste instantie niet goed of slecht zijn.

Maken we het ons zo niet gewoon heel erg moeilijk?

Daarom heb ik voor vandaag een wens voor alle vrouwen die dit lezen:

Ik wens jou toe dat je jezelf ziet door de ogen van je beste vriendin!

Veel plezier!