Dit jaar ben ik gestart met een opleiding tot clown.
In een van de eerste lessen ging het over een belangrijke kwaliteit
van de clown, namelijk verwondering.
Tijdens die les liep ineens een groep volwassen mensen zich
te verwonderen over kiertjes in de muur, het zonlicht op de vloer en de vingers
van medespelers.
Het was een genot om te zien en een genot om te doen.
Het is een geweldige kwaliteit van de clown, Verwondering.
Eén die we in het dagelijks leven allemaal vaker zouden
moeten gebruiken.
Want hoe leuk is het om de wereld om je heen weer te
herontdekken!
Dus vandaag, terug wandelend van de garage, verwonderde ik
me.
Ik verwonderde me over mijn neus.
Of eigenlijk over wat er uit kwam.
Nou ja, niet zozeer wát er uitkwam als wel dát er iets uit
kwam.
Want elke keer als ik ga wandelen of rennen krijg ik een
loopneus.
Dus ineens vroeg ik me af waarom.
Waarom heb ik 4 zakdoeken nodig voor een uurtje wandelen?
Of 10 minuten rennen?
Natuurlijk probeerde ik een logische uitleg te vinden.
Iets met koude lucht die je slijmvliezen stimuleert of zo?
Maar eigenlijk was het nog veel leuker om over niet logische
verklaringen te denken.
Mijn lichaam loost extra ballast zodat het bewegen minder
zwaar is?
Door een loopneus te creëren en ik dus telkens met een
zakdoekje voor mijn neus loop zorgt mijn lijf er voor dat ik geen koude neus
krijg?
Je gaat harder lopen omdat je snel thuis wilt zijn om van
dat irritante snuiven af te zijn?
Halverwege mijn wandeling bedacht ik grinnikend dat ik de
vraag eens op Facebook ging zetten. Dan konden mijn vrienden zich mee
verwonderen.
…
Maar toen dacht ik aan mijn laatste verwonderende vraag die
ik, ik denk een maand geleden of zo, op Facebook had gezet.
En het ‘corrigerende tikje’ dat ik toen van een vriend kreeg.
Iets in de trant van “Val ons niet lastig met domme vragen
en zoek het antwoord gewoon op via Google!”
(Ja, zulke vrienden zitten er dus ook tussen ;))
Ja zeker, ik zou de vraag kunnen opzoeken.
Dan hoefde ik mijn vrienden er niet mee lastig te vallen.
Ik kon zelfs het antwoord op Facebook zetten.
Dan kwam ik misschien ook wat slimmer over.
Maar toen bedacht ik twee redenen waarom ik er dit blog over
zou schrijven:
Allereerst gun ik het
andere mensen om ook eens stil te staan bij misschien wat onnozelere zaken,
dingen die je normaal niet opvallen of die je maar voor lief neemt. Dingen die
gewoon geworden zijn of waar je geërgerd over heen stapt.
En ten tweede, volgens mij krijg ik niet eens een antwoord
van Google op mijn vraag. Als het geluid kon maken zou het me volgens mij vierkant uitlachen als ik typ:
Waarom gaat mijn neus lopen als ik ga rennen?
Ik kon tenslotte mijn eigen gezicht al niet eens strak
houden toen ik de zin bedacht.
J
