dinsdag 31 januari 2017

We zullen doorgaan!

Paleo is gedoe!...
Of eh stressvol?
Ingewikkeld?
Een uitdaging?
Ja, Paleo is een uitdaging!

Toen ik nog niet begonnen was met Paleo vond ik het al een uitdaging!
Een lieve vriendin van mij deed Paleo en ik zag hoe goed het met haar ging maar ik hoorde ook allemaal moeilijke regeltjes als ze kwam lunchen. Dat mocht niet, dit mocht niet, dat liever ook niet. Het was een hele puzzel om een leuke lunch op tafel te krijgen. Nu is die vriendin echt niet zo moeilijk dat ze niks buiten Paleo eet hoor maar ik wilde gewoon graag een goede gastvrouw zijn.
Maar goed, de bezoekjes waren nog steeds heel gezellig.

Toen ik dan zelf mijn voorzichtige stapjes op het Paleo-pad zette, bleek het een fikse uitdaging!
Want wat eet je bij het ontbijt als je geen brood meer eet? En hoe zit dat met die lunch die ik normaal met mijn ogen dicht kon klaarzetten?
En dan spreek ik nog niet over het omdraaien van pannenkoeken zonder tarwe (nee, die gooi je dus niet soepel in de lucht) of taarten zonder gluten (ik heb serieus bij mijn eerste baksel het ‘deeg’ een uur in de koelkast laten rusten om dan tot de ontdekking te komen dat het nog steeds niet uit te rollen was).
Maar goed, met behulp van goede boeken en sites is de planning en het maken nu helemaal geen probleem meer. Het zit er nu in.

Het eten zelf was overigens nooit een uitdaging. Alles was smaakvol en ik werd regelmatig verrast.

Maar toen ik dacht nu wel een doorgewinterde Paleo-er te zijn, kwam de volgende uitdaging.
Want de goeroes van Paleo blijken het helemaal niet altijd met elkaar eens te zijn. In mijn analytische brein zorgde dit regelmatig voor kortsluiting. Want hoe kon het nu dat quinoa soms wel in Paleo recepten stond en soms niet? (En dan hebben we het nog even niet over hoe het door verschillende mensen wordt uitgesproken). Of boekweit? Of paprika? Regelmatig wilde ik van de daken schreeuwen dat ze eens goed met elkaar aan tafel moesten om een duidelijke set regels te maken.
Maar goed, ondertussen heb ik dat los gelaten en weet ik dat ik gewoon kies wat goed voelt.

En dan heb je alles op de rit.
Je weet welke boodschappen je koopt.
Je hebt een lijstje favoriete gerechten opgebouwd.
Je kast is paleo-proof.
Je lijf is Paleo-proof.
Je leven is Paleo-proof.
Niets brengt jou meer uit je evenwicht!

Nou ja, …
Tot dat artikel over lijnzaad, dat je niet te veel mag eten.
Of dat artikel over kokosolie die misschien helemaal niet goed is vanwege de verkeerde vetten.
Of dat stuk over welke soorten kokosolie er worden verkocht en dat dat voornamelijk afval is.
Of dat je met Paleo te veel vlees eet en je ecologische voetstappen te groot worden of zo.
Of de eeuwige discussie over teveel eieren?
Of wel of niet honing?
En kijk ook eens naar je bewaarbakjes.
En je drinkflessen.
En je crèmepjes…
Of gewoon al de discussie hoe je Paleo nou eigenlijk uitspreekt…

Ik weet dat Paleo me goed doet en we zullen er mee doorgaan maar…

Paleo is echt gedoe!

Eeeh, ik bedoel uitdaging.


Paleo is écht een uitdaging!


zaterdag 28 januari 2017

Paleo ontdekkingen

Wij eten dus Paleo.
En ik leer nog elke dag met Paleo.
Ik ben nu toch al weer een hele poos aan het Paleo-en maar elke keer kom ik weer nieuwe dingen tegen.
En ik ben niet meer bang om het toe te geven!

Zo ontdekte ik vandaag weer iets nieuws:
We hadden een bloemkool wat te lang laten liggen.
Nu herkende ik ondertussen wel dat er zwarte plekjes op kwamen maar deze keer was het anders.
Ja goed, de bladen er omheen waren zwart aan het worden maar de roosjes dus niet…
Die liepen opnieuw uit!
Tenminste, dat was mijn gok.
Boven op die mooie bol met roosjes staken ineens roosjes uit.
Alsof ze van binnenuit naar boven werden geduwd.
Maar nadat ik enigszins angstig de krop had aangesneden bleken er geen enge ik-wil-naar-buiten-bloemkoolmonsters in te zitten. Van binnen was de bloemkool nog even mooi als altijd.
De enige logische verklaring lijkt dus dat de kool opnieuw is gaan groeien… Wat schattig!

Nu zou ik dit voorheen nooit hebben durven toegeven.
Stel je toch voor dat ik hardop zou hebben toegegeven dat we een bloemkool te lang hadden liggen…
Dat kon dus echt niet.
Want ik was namelijk altijd veel te zwaar.
En over mensen met overgewicht zijn heel veel (voor-)oordelen.
Bij het idee dat ik mijn overtijdige bloemkool zou benoemen hoorde ik de mensen om me heen al denken:
“Logisch dat ze te dik is, die eet nooit groente!”,
“Misschien moet ze eens proberen die groente op te eten in plaats van te laten bederven!”,
“Die leeft natuurlijk van vette friet en mayo!”.
Dus zei ik nooit iets over groente… of friet… of honger… eigenlijk überhaupt niets over eten.
Sterker nog, ik at liever ook niet en plein public want bij het idee dat iemand me dan zou aankijken kromp ik al ineen.

Maar nu is dat dus anders.
En dat komt eigenlijk niet eens omdat ik met Paleo best veel ben afgevallen.
Want ik ben nog steeds wel wat te dik.
Maar het boeit me gewoon niet meer. Want ík weet dat ik gezond eet!
En ik heb in mijn hele leven  volgens mij nog nooit zo veel groente gegeten als het laatste jaar.
En ík heb nu gewoon standaard bloemkool in huis om in geval van nood wat lekkere bloemkoolrijst te maken.
Dus nu mag iedereen het weten:

Ik heb een bloemkool die net wat te lang is blijven liggen!
En daardoor heb ik vandaag weer iets nieuws ontdekt.
Bloemkool is echt een superfood, het groeit gewoon door J


O ja, en we eten vandaag denk ik bloemkoolrijst!



maandag 16 januari 2017

Buikdansspieren

Het blijft toch grappig wat een vertrouwen mijn lieve buikdans-dansjuf heeft.
Vertrouwen dat míjn bovenlichaam echt wel los zit van mijn middel.
Dat míjn bovenlichaam gewoon naar voren en naar achteren kan bewegen terwijl de rest van mijn lijf, inclusief schouderbladen, gewoon stil blijft staan.
Grappig he?

Want ik weet natuurlijk wel beter.
Hoezo borstkas naar voren? Hoezo spieren in mijn rug die duwen?
Ik héb volgens mij niet eens spieren in mijn rug!

Maar goed, die lieve dansjuf is dan zo enthousiast.
En dan laat ik me toch weer meeslepen hè.
Ze brengt het zo vriendelijk,
Kijkt me nog eens lachend aan zonder dat ik een spoortje cynisme in haar ogen zie.
En het ziet er zo mooi uit als zij het doet.
Ik wil dat ook kunnen!

En dus geef ik me weer helemaal.
“Zinken, onderbuikspieren intrekken, bovenbuikspieren, bolle rug en in een vloeiende beweging je borsten naar voren. En weer zinken en intrekken en rug, borsten, ja mooi! En zinken... “

Ik zweet me tegen die tijd al een ongeluk.
Maar ik begin het te voelen.
Want ik moet het vooral vóelen.
Waar ik normaal vooral leer door woorden te lezen, moet ik het bij dans vooral voelen.
Als ik na ga denken over wat ze zegt, gaat het echt verkeerd. Dan worden mijn bewegingen meer breakdance dan buikdans.
Maar na een tijdje niet denken, voel ik me ineens dat slangenmens dat soepel met haar lijf omhoog rolt.
Wauw, dit voelt lekker!

Ik durf weer om me heen te kijken en kijk per ongeluk de dansjuf aan. Ze glimlacht bemoedigend.
Ik durf ook langzaam haar woorden weer tot me door te laten dringen. Nu ik het gevoel heb, maken de woorden me niet meer in de war.
Ik durf nu ook weer in de spiegel te kijken. Nu ik weet dat ik ‘m voel, kan ik mijn spiegelbeeld weer accepteren.
Geen gestuntel in die spiegel maar dans, soepele sensuele dans!

Of althans…
Ja, ik zie mezelf dansen…
En ja, ik doe die rol… of zoiets…
Een beetje…
Mijn borstkas is toch zeker … eh … 1 millimeter vooruit gekomen.

Voorlopig nog maar even voelen en nog niet zo veel kijken!
Én weemoedig mijn hoofd schudden in de auto op weg naar huis als ik aan die lieve dansjuf denk die blijft geloven.


O en voor wie zich aan het begin van dit stukje verwonderde over mijn ontbrekende rugspieren. Die heb ik natuurlijk wel. Zo’n uurtje na de buikdansles kan ik met zeer grote zekerheid zeggen dat ik die absoluut wel heb!

Auw!