Buikdansspieren

Het blijft toch grappig wat een vertrouwen mijn lieve buikdans-dansjuf heeft.

Vertrouwen dat míjn bovenlichaam echt wel los zit van mijn middel.

Dat míjn bovenlichaam gewoon naar voren en naar achteren kan bewegen terwijl de rest van mijn lijf, inclusief schouderbladen, gewoon stil blijft staan.

Grappig he?

Want ik weet natuurlijk wel beter.

Hoezo borstkas naar voren? Hoezo spieren in mijn rug die duwen?

Ik héb volgens mij niet eens spieren in mijn rug!

Maar goed, die lieve dansjuf is dan zo enthousiast.

En dan laat ik me toch weer meeslepen hè.

Ze brengt het zo vriendelijk,

Kijkt me nog eens lachend aan zonder dat ik een spoortje cynisme in haar ogen zie.

En het ziet er zo mooi uit als zij het doet.

Ik wil dat ook kunnen!

En dus geef ik me weer helemaal.

“Zinken, onderbuikspieren intrekken, bovenbuikspieren, bolle rug en in een vloeiende beweging je borsten naar voren. En weer zinken en intrekken en rug, borsten, ja mooi! En zinken... “

Ik zweet me tegen die tijd al een ongeluk.

Maar ik begin het te voelen.

Want ik moet het vooral vóelen.

Waar ik normaal vooral leer door woorden te lezen, moet ik het bij dans vooral voelen.

Als ik na ga denken over wat ze zegt, gaat het echt verkeerd. Dan worden mijn bewegingen meer breakdance dan buikdans.

Maar na een tijdje niet denken, voel ik me ineens dat slangenmens dat soepel met haar lijf omhoog rolt.

Wauw, dit voelt lekker!

Ik durf weer om me heen te kijken en kijk per ongeluk de dansjuf aan. Ze glimlacht bemoedigend.

Ik durf ook langzaam haar woorden weer tot me door te laten dringen. Nu ik het gevoel heb, maken de woorden me niet meer in de war.

Ik durf nu ook weer in de spiegel te kijken. Nu ik weet dat ik ‘m voel, kan ik mijn spiegelbeeld weer accepteren.

Geen gestuntel in die spiegel maar dans, soepele sensuele dans!

Of althans…

Ja, ik zie mezelf dansen…

En ja, ik doe die rol… of zoiets…

Een beetje…

Mijn borstkas is toch zeker … eh … 1 millimeter vooruit gekomen.

Voorlopig nog maar even voelen en nog niet zo veel kijken!

Én weemoedig mijn hoofd schudden in de auto op weg naar huis als ik aan die lieve dansjuf denk die blijft geloven.

…

O en voor wie zich aan het begin van dit stukje verwonderde over mijn ontbrekende rugspieren. Die heb ik natuurlijk wel. Zo’n uurtje na de buikdansles kan ik met zeer grote zekerheid zeggen dat ik die absoluut wel heb!

Auw!