Kopzorgen

Ik leef in mijn hoofd.

Dat klinkt misschien een beetje raar.

Ik weet ook wel dat het feitelijk niet klopt maar toch blijf ik er bij.

Nou goed dan, ik leef voornámelijk in mijn hoofd.

Stel een vriendin doet mij een voorstel om te gaan kajakken in de Ardennen. Vliegensvlug stel ik mijzelf voor dat ik naar België ben gereden. Onderweg heb ik me, in de file, al druk gemaakt over of ik wel de goede kleding heb aangedaan en wat ik met mijn spullen moet doen die niet nat mogen worden. Daar aangekomen is het koud en druk en zit mijn vriendin al ongeduldig  in de kajak te wachten zodat ik uiteindelijk te snel van de kant in de kajak wil stappen, daarbij mijn evenwicht verlies en verwoed om me heen voel naar de hand van de kajak-verhuur-eigenaar, die helemaal zijn hand niet uitstak omdat hij meer bezig was met die strakke blondine die zelfs bij het bootje varen er nog uit kan zien alsof ze chique uit eten is. Daarna spoel ik soepel nog even door naar die stroomversnelling waar we in terecht komen en ik net die ene kant neem die je daar niet moest nemen omdat je dan gegarandeerd omslaat met je kajak.

En tot op het bot verkleumd zeg ik dus ongeveer 20 seconden nadat mijn vriendin vraagt of ik mee ga kajakken dat ik al eens ben geweest.

Ok, ik moet mijn eerste zin toch nog eens bijstellen:

Ik leef niet in mijn hoofd, ik ‘zorg’ in mijn hoofd…

met een hoofdletter Z!

Natuurlijk weet ik dat al langer.

Zo gedurende het leven leer je jezelf steeds beter kennen en ondertussen weet ik dus ook dat het niet altijd goed is om je elk mogelijk scenario van iets te kunnen inbeelden.

Ik besloot minder in mijn hoofd te blijven en meer in mijn lijf te gaan.

Toen ik dus voor de zomervakantie een stukje op Facebook zag over buikdansen, riep ik in een opwelling dat ik dat ging doen.

Vervolgens had ik nog een hele vakantie om me druk te maken over het feit dat ik mijn buik nou juist al mijn hele leven probeerde te negeren en dat het dus misschien niet zo handig was om daar mee te gaan schudden.

Maar omdat ik het toch al had geroepen (en stiekem ook wel wist dat dit echt goed voor me zou zijn) schreef ik me in voor de beginnerscursus en stond ik dus in september ineens midden in een zaal met een enorme wand aan spiegels…

Spiegels, waar je dus de hele les zo’n beetje in staat te kijken of jouw onhandige was-ik-nou-maar-10-kilo-afgevallen-in-de-vakantie-lijf ook doet wat die mooie, slanke, sterke, sierlijke vrouw voor de groep aan het doen is.

Spiegels, waar je drie kwartier voor staat te bewegen terwijl dansen eigenlijk al vanaf je volwassen leven primair plaatsvindt in je eigen woonkamer, als je alleen bent, met de gordijnen dicht!

Spiegels, die ik ook al mijn hele leven probeer te negeren!

Maar ik zal heel eerlijk zijn.

De eerste les gaf me al gelijk een kick.

Niet omdat ik ontdekte dat ik een natuurtalent was en ik gelijk door kon stromen naar de gevorderden groep hoor. Nee, het geeft me gewoon een ongekende rust.

Drie kwartier bezig zijn met aanspannen en ontspannen, ademhaling, vloeiend en accenten, gevoel, beleving, en ja, ik schrijf het hier hardop: genieten!

Ik merk dat ik na de lessen heel anders naar huis ga.

Gisteren bijvoorbeeld:

Het was zo’n dag dat je de hele dag achter de feiten aanloopt.

Net iets later op je werk dan je wilde, ‘tussendoordingen’ waardoor je niet kan doen wat je gepland had, crises die niet (eigenlijk nooit) uitkomen, dingen vergeten, laten vallen, niet uit je woorden komen, plannen voor morgen…

En natuurlijk staat er dan een file als je al net op het nippertje op tijd zou kúnnen komen bij je buikdansles.

Dus liep ik te laat binnen, gooide mijn schoenen uit en bond snel mijn sjaal om de heupen. Nog wat nahijgend viel ik midden in een beweging in. Het ging niet lekker. De bewegingen die ik al kende voelden ineens vreemd. Iedereen leek helemaal op te gaan in de beweging maar bij mij voelde het afstandelijk.

Maar gelukkig was er dan die lieve, mooie, slanke, sterke, sierlijke vrouw voor de groep die met zachte stem door de muziek heen klonk.

Niet vergeten adem te halen in je buik.

O ja, aandacht naar je voeten.

Aandacht naar je buik.

Aanspannen.

Ontspannen.

Ineens was ik er weer.

Ineens voelde het weer goed.

…

Nou ja, tot dat die lieve, mooie, slanke, sterke, sierlijke vrouw haar rondje deed en ineens voor me kwam staan en me écht aankeek. Ineens maakte dat me weer die superverlegen tiener die ik vroeger kon zijn.

Ik realiseerde me dat ik een prachtige bubbel voor mezelf had gecreëerd in die zaal.

Door me in de lessen alleen nog maar te focussen op mijn spiegelbeeld en afzonderlijke bewegingen van stukjes van mijn lijf, was ik eigenlijk gewoon weer alléén aan het dansen.

Waren de andere cursisten in mijn hoofd verdwenen.

Stond ik toch weer alleen, met de gordijnen dicht, in mijn woonkamer.

Zelfs tijdens de (toch wel wat gevreesde) delen van de les waarin we improviserend rond liepen door de zaal, sloot ik me af. Ogen omlaag, af en toe een vluchtige glimlach als ik merkte dat iemand me aankeek.

Wat moet ik nu doen? Paniek!

Ik ben er niet hoor, loop maar door!

Zou ‘de juf’ het gevoeld hebben?

Want ineens deden we gisteren iets anders.

We gingen in een kring dansen, gezichten naar elkaar.

We liepen van en naar elkaar.

Of je nu wilde of niet, je moest de anderen wel aankijken.

De dame tegenover me keek me recht in de ogen.

En ik keek naar haar.

Ik voelde me ineens veel sierlijker.

Ik voelde ineens een band met al die onbekende vrouwen om me heen.

Geen idee of ik de bewegingen nog goed deed.

Het voelde heerlijk!

Dit was totaal nieuw voor me.

Dit had ik nooit, maar dan ook nooit in mijn hoofd kunnen bedenken!

Volledig ontspannen reed ik gisteren weer naar huis.

Nooit tevreden

Wat een teleurstelling!
Onze blender was elke dag een enorme bron van frustratie in huis dus besloten we onlangs een nieuwe te kopen. We gingen volledig los en kochten een keukenmachine met alles er op en er aan.
Zodra ie binnen was paste ik natuurlijk al mijn recepten er op aan. Je moet de machine en accessoires toch leren kennen, niet?
Dus maakte ik smoothie in de ochtend en kwam er voor het eerst in mijn leven zalm soufflé bij het avondeten.
Het apparaat werkte geweldig.
Eiwitten kloppen? Eitje!

Vandaag wilde ik de rasp- en de plakjesschijf proberen dus besloot ik mijn eigen coleslaw te gaan maken.
Na de zelfgemaakte mayo die best makkelijk ging schoof ik verrukt de raspschijf in het apparaat. Die winterwortel ging er aan!

Spannend momentje toen ik de machine aan deed. Hij schudde wat, bromde, ik duwde kort en fffrt de wortel zat geraspt in de bak.

Toch enigszins teleurgesteld door het gebrek aan spektakel vestigde ik mijn hoop nu op de schijfjesrasp waarmee ik de gehate-want-ik-moet-er-altijd-zo-van-huilen-ui te lijf zou gaan.

Dus...
Ui gepeld.
Grote vulopening open.
Ui op de schijf.
Aanduwer er op.
Even diep ademhalen.
Knop 'auto' indrukken en ....

Ffflob.
De ui lag al helemaal in schijfjes in de bak. Ik had niet eens echt hoeven duwen!
Gewoon ffflob en voorbij was het...

Ik voelde me net een kind dat dacht dat het naar de Efteling zou gaan maar dat ontdekte dat de beloofde hele grote speciale speelplek gewoon het plaatselijke indoor speelparadijs was. Best leuk hoor ... maar toch niet de verwachtte magie.

Enigszins ontgoocheld maakte ik de coleslaw af.
Het was verrassend snel gegaan en smaakte heerlijk.

Ik kan er niet omheen:
Het apparaat werkt snel en effectief ... Misschien zelfs iets te effectief?

Vreemdgaan

Vandaag ben ik bijna vreemd gegaan.

Ik kon er niks aan doen.

Hij was gewoon geweldig!

Het begon allemaal toen ik vandaag weer ging rennen. Helaas moest ik vanwege blessures laatst weer overnieuw beginnen met mijn schema dus zit ik momenteel weer in week 5.

De les was begonnen met smokkelen.

Nou ja, zo voelde het in ieder geval. Ik ren namelijk met Runkeeper (gratis versie) en daar tik ik mijn schema’s in. Als ik hem dan aanzet begint gelijk mijn eerste hardloopstuk, in dit geval 3 minuten rennen. Op dat moment moet ik echter nog mijn telefoon in het hoesje stoppen en het hoesje op mijn arm doen. En dat gaat niet makkelijk als je lijf heen en weer schudt. Dus gingen er vandaag ook zeker weer 15 seconden voorbij eer ik ook echt aan het hardlopen was (of wat daar voor door moest gaan).

Vervolgens was ik natuurlijk weer te enthousiast aan de gang gegaan omdat ik op de openbare weg liep en voor het zicht toch wel soepel wilde lopen.

Het spreekt dus voor zich dat ik al snel een knalrode kop en een nogal waggelende gang had omdat ik al moe was.

Toch kon ik ook nu weer volhouden. Ik wist immers dat ik deze tijden makkelijk aan kon. Ik had het eerder gedaan.

En ik wist dat als ik het vol zou houden ik een geweldig gevoel er aan over zou houden. Dat ik het laatste stuk naar huis toch weer heupwiegend en meezingend over straat zou gaan.

En inderdaad na mijn laatste drie minuten rennen was mijn humeur zo geweldig dat ik gewoon nog eens drie minuten extra liep...

En dat was deels doordat ik zo trots op mezelf was dat ik me vanmorgen weer over mijn renfobie had gezet..

Maar eerlijk is eerlijk, het kwam grotendeels door hem!

Want op driekwart van mijn route liep ik midden in een bos.

Het was er stil, uitgestorven bijna.

Wie gaat er dan ook op zondagmorgen vroeg door een bos rennen...?

Ik had net een paar keer wanhopig mezelf toegesproken om vooral toch met mijn hoofd omhoog te lopen, om vooral mezelf te blijven vertellen dat ik dit gewoon kon, om vooral mee te zingen met Esther Groenenberg (“alles gaat voorbij...”)

Positief lopen,

positief denken,

positief doen,

dan komt alles goed!

Maar keer op keer betrapte ik mezelf er op dat toch dat hoofd weer ging hangen. Dat mijn ademhaling op hol sloeg. Dat ik eigenlijk wel wist dat ik niet gemaakt was om te rennen.

En net op het moment dat mijn hoofd definitief in de opgeefstand wilde gaan hangen, gebeurde het:

Ik was net puffend op een kruising aangekomen in het bos. Ik was nog aan het overdenken hoe ik ook alweer thuis kon komen (“zal je net zien dat ik ook nog verdwaal"). En ineens bots ik bijna tegen hem op.

Ik schrok, hij niet.

Soepel gooide hij het stuur van zijn wielrenfiets om en reed vloeiend om me heen.

Ik kon zijn gezicht niet zien want die zat half verstopt vanwege de helm die hem moest beschermen. Toch weet ik zeker dat hij oogverblindend mooi was. Zo’n gezicht dat een combinatie is van alle mooie mannen die je ooit in je leven gezien hebt:

Lachende ogen, sterke kaaklijn, bos haar waar je lekker in kan kroelen, ... (alle meelezende dames mogen hier natuurlijk zelf invullen waar ze van dromen).

Hoe ik weet dat hij zo geweldig was?

Omdat hij zich daarna omdraaide naar zijn vrienden die achter hem aanreden en hij de waarschuwing riep:

"Hardloper"

...

Ja echt, ... hij riep het.

Serieus!

Hij riep "Hardloper"

En hij had het écht over mij. Er was niemand anders in de buurt...

Lekker ding!

Het was dat ze zo hard reden anders was ik hem achterna gegaan en had hem spontaan van zijn fiets getrokken om hem een zoen op zijn voorhoofd te geven.

Droomvent!

Tijdens die laatste minuten rennen van mijn activiteit leek het wel of ik vleugels gekregen had. Ik vloog gewoon naar huis...

Als een echte hardloper :)

Tutten

Af en toe ben ik echt geen vrouw!

Zo hou ik bijvoorbeeld helemaal niet van tutten.

Je kent dat wel: maskertjes, nagels vijlen, 3 uur je haren stylen, …

Ik wil het liefst ’s ochtends mijn bed uit stappen, andere kleren aanschieten en naar buiten lopen.

Nu weet ik dat dat niet mogelijk is. Je moet jezelf verzorgen om niet ziek te worden. En je moet een beetje rekening houden met de omgeving als het bijvoorbeeld om geurtjes gaat.

Dus was ik, poets ik en spuit ik.

Ik ben zelfs zo ver gegaan dat ik voor een krullenkapsel heb gekozen waar ik net iets meer voor moet doen dan alleen een speldje op je hoofd om het haar uit je gezicht te houden…

Ok, dat laatste was omdat ik toch stiekem er ook wel een beetje leuk uit wil zien.

Maar dan heb je het ook wel ver gehad hoor.

Geen dagelijkse make-up, wenkbrauwen epileren of dagcrèmepjes.

Zelfs de handcrème die ik ooit heb gekocht om zachte handen te hebben staat korstjes te krijgen in de kast.

Alleen als ik een feestje heb, of zoals vandaag uit ga met een vriendin, wil ik nog wel eens uit de band springen.

Dan doe ik net iets meer moeite om mijn haar leuk te krijgen, denk ik meer na over mijn kleren en, in zeldzame gevallen, doe ik soms zelfs wat make-up op.

Dan duurt het ook wel iets langer om de deur uit te komen. Misschien wel 10, doe eens gek 15 minuten langer!

Maar vandaag spande echt de kroon.

Ik zou vandaag namelijk gaan lunchen met een vriendin. En aangezien het mooi weer was zouden we dat uiteraard buiten doen.

En dan komt er een heel nieuw scala aan tutten om de hoek kijken.

Naast het gewoonlijke ik-ga-uit-en-doe-iets-leuker-dan-normaal-tutten moet ik dan ineens alles uit de kast gaan halen.

Dus ging ik vanmorgen douchen: haren wassen, kladden en lurven schoon en gewoon 5 minuutjes genieten van het water (sorry milieu).

Daarna afdrogen en de eerste laag kleren aan. Dan met mijn kop ondersteboven hangen om mijn haar te föhnen in schattige krulletjes die net niet zo wilden zitten als ik het wilde. Dan nog maar wat wax er overheen. Pff al dat extra werk was toch wel erg vermoeiend.

Tanden poetsen en volgende laag kleren. Dat was natuurlijk wel even spannend want met dit weer weet je toch echt niet meer wat je aan moet (irritatiefactortje).

Haartje op mijn lenzen (ik-gooi-zo-die-fles-door-de-badkamer-factortje)

Deo maar géén geurtje want we gingen het bos in en dat trekt ongedierte aan.

En toen kwam de zomerstress!

Geen make-up, veel te warm en die korte workshop die ik er over had gehad was alweer zo lang geleden dat ik me waarschijnlijk toch meer een clown zou voelen dan een mooie vrouw.

Maar we gingen dus naar buiten… warm, ongedierte, …

Dus eerst maar eens de neusspray om de holtes gezond te houden.

Dan de pillen tegen rondvliegende pollen.

Medicijnen, check!

Toen over op de zonnebrand.

Eerst de gewone op mijn armen, benen, toch ook maar mijn schouders en hals.

En dan de extra sterke op mijn gezicht om al die donkere vlekken tegen te gaan.

Anti-zongedoe, check!

En dan nog tegen al die rondvliegende ellende mijn armen en benen insmeren met Jaico.

O ja en op zoek naar mijn teken-pen natuurlijk want je zou net zien dat die bloedzuigertjes mij weer zouden uitkiezen.

Hoe-maak-ik-mezelf-minder-lekker, check!

Totaal uitgeput kon ik hierna naar beneden om te kijken of de banden van mijn fiets niet leeg waren (zal je net zien).

En op het moment dat ik al met een half been buiten stond, later dan afgesproken natuurlijk, bedacht ik dat mijn zonnebril en zakdoekjes nog binnen lagen.

Wat een gedoe om de deur uit te gaan.

Ik heb respect voor al die dames die zo lang kunnen tutten.

Ik had al moeite met deze 20 minuten extra om op en terrasje wat te kunnen eten …

Je zou toch bijna willen dat het weer winter was!

Uit eten

Ik ben vandaag uit eten geweest.

Gewoon midden op de dag.

Met een voor mij onbekende maar zeker unieke dame.

En daarna moest ik nog koken ook.

Het was eigenlijk de schuld van de visite van gisteravond…

Ik zal bij het begin beginnen.

Gisteren kregen we visite.

Een hele gezellige dame kwam langs die we al heel lang niet meer hadden gezien.

En voor ik het wist hadden we het weer over mijn favoriet onderwerp: Eten!

Onder het genot van een paleo-ontbijtkoek bespraken we de effecten van de voedselindustrie en vlogen de recepten over tafel.

We gingen van paleo naar koolhydraatarm naar helemaal niet meer eten.

En natuurlijk kwamen ook de zondige momenten ter sprake. Die toch wel regelmatige frietavond of die stapavond van onze gaste waarbij ze zich te goed had gedaan aan de sushi.

Soms is het gewoon nodig om je even de buik ziek te eten… en er dan vooral van te genieten!

En zo kwam onze gaste op een wel zeer opmerkelijk filmpje dat ze op YouTube had gezien.

Ze zou het me de volgende dag sturen.

En jawel, vanochtend zat het in mijn chatbox.

En zo komt het dat ik op mijn vrije dag aan tafel zat met een voor mij onbekende dame.

Het filmpje dat ik doorgestuurd kreeg is namelijk van een (zo zegt google translate mij) Koreaanse dame die filmt hoe ze zit te eten.

Een filmpje van 2 uur en 34 minuten!

Het was even de vraag of ik überhaupt verder zou komen dan 5 minuten.

Het filmpje heeft namelijk alles in zich wat ik zo’n beetje haat met eten:

-          Smakken

-          Met de mond vol praten

-          Ongedierte!

En toch bleef ik kijken.

In eerste instantie omdat de vrouw zo lief leek. En omdat ze het kennelijk zo lekker vond. Niets mooiers dan iemand die geniet van zijn eten.

En ik vroeg me natuurlijk af waarom? Waarom maak je een film van jezelf terwijl je zit te eten? Ik kon haar niet verstaan dus dat gaf mij niet het antwoord. Wel jammer overigens dat ik haar taal niet kende want ze leek hele grappige dingen te vertellen.

En ik was nieuwsgierig. Zo’n klein vrouwtje ging toch niet die vier schalen leeg eten?

Al kijkend kwam ik er achter dat ze tegen mensen aan het praten was. Dit was kennelijk de Koreaanse versie van internetporno of zo.

Of zou het gemaakt worden voor mensen die niemand hadden om mee uit eten te gaan en zo de illusie van een restaurant konden beleven?

Het kon niet voor feeders gemaakt zijn want daar was deze dame toch echt te dun voor.

Rond de 32 minuten was de schaal met gebakken ongedierte leeg. De mevrouw bleef vrolijk het eten naar binnen schuiven, ondertussen kletsend tegen de camera.

Tot mijn verbazing gooide ze een heel pakje boter in de pan en begon ze opnieuw. Ik probeerde nog te ontdekken of het trucage was maar dat hondje op de achtergrond bleef heel consequent in leven.
Voor de zekerheid gooide de dame nog een half pakje boter er bij.

Gelukkig ging ze rond de 1,33 de tafel leeg ruimen.

Nu was ik natuurlijk benieuwd hoe ze dan de ruim 2 uur vol ging maken.

Ik hoefde niet lang te wachten want met een plastic handschoen begon ze enorme stukken taart uit een doos op een plateau te zetten.

Ik kreeg ondertussen plaatsvervangende buikpijn.

Rond de 1,49 dacht ik eindelijk weer de wereld te begrijpen. De dame begon te giechelen en aan haar blouse te frunniken.

Zie je wel, het ging toch om seks!

Wel een lang voorspel hoor.

Maar nee, ze kwam even later terug in een rood shirt en ging vrolijk verder met de volgende taart.

Met 1,53 dacht ik dat ze op het toilet de boel er weer uit probeerde te kotsen maar ze kwam opgewekt terug met een bord vol mango.

Mijn kokhalsreflex begon nu parten te spelen.

De dame had hier geen last van.

Ze sneed de mango in mooie stukken en at ook die nog op.

…

Ik heb het filmpje uit gekeken. Oké, heel eerlijk gezegd heb ik soms wat doorgespoeld (en ook een paar keer terug gespoeld).

Ik ben totaal van het padje.

Het nut van deze filmpjes (ja, er zijn er nog veel meer van) ontgaat mij totaal.

Als iemand Koreaans kan, zou ik het fijn vinden om een grove vertaling te ontvangen.

Ik ben misselijk maar tegelijkertijd bewonder ik de dame. Ik zou willen dat ik zo ongegeneerd veel kon eten. Geen ongedierte wel te verstaan, maar de taarten sla ik zeker niet af.

Toch denk ik dat het niet helemaal vanzelf is gegaan bij deze dame.

Ik kan geen Koreaans maar ik durf er heel wat om te verwedden dat zij in de laatste minuut bijna fluisterend in de camera toegeeft dat ze toch wel erg vol zit.

En dat boertje… schijnt in sommige culturen beleefd te zijn J

Murphy of wraak?

“Is het permanent de vorige keer bevallen?” vroeg het meisje dat in mijn ogen nog niet oud genoeg was om te mogen rijden, laat staan met chemicaliën te rotzooien in mijn haar.

Ik gaf aan tevreden te zijn geweest, op een plukje vooraan na die vanaf dag 1 er maar wat had bij gehangen.

Het meisje keek eens kritisch naar mijn haar en probeerde op omslachtige wijze mijn verwachtingen voor deze keer wat omlaag te krijgen. Uiteindelijk werden we het er over eens dat zij haar best ging doen en ik leunde tevreden achterover terwijl zij begon met het zetten van de eerste rol.

Ik had een dag vrij en had besloten me vandaag eens helemaal over te geven aan de kapper en te genieten van het feit dat iemand voor mij ging zorgen.

Dat is altijd lastig voor me aangezien ik iemand van de controle ben maar ik had de eerste test al glansrijk doorstaan: de wasbak.

Meestal neem ik voor het haren wassen plaats met een lichte argwaan. Zodra de eerste straal water richting de zijkant van mijn hoofd gaat of richting mijn nek, gaan automatisch mijn schouders al omhoog om maar de zorgen dat de afstand tussen mijn huid en die ongemakkelijke bult in de wasbak zo klein mogelijk is. Als ik ergens een hekel aan heb, is het wel zo’n verdwaalde druppel die ik ineens door mijn nek, of erger nog, over mijn rug voel lopen.

Maar niet deze keer. Deze keer hield ik bewust de schouders ontspannen. Deze keer ging ik vertrouwen op mijn kapster. En terecht. Snel en vakkundig waste ze mijn haren en leidde me naar de kapstoel.

Misschien had ze toch meer ervaring dan haar poppengezichtje deed vermoeden.

En dus zat ik nu in de stoel wat weg te mijmeren bij de muziek.

“Heeft u nog plannen voor vandaag?”

“Nee” antwoorde ik, “ ik heb een vrije dag en doe het lekker rustig aan”

Dit was best een lekker nummer op de radio. Welke zender zouden ze op hebben staan?

Ik neuriede in gedachte wat met de volgende nummers mee.

“Heeft u dan plannen voor het weekend?”

O ja, kapsters wilden altijd hele gesprekken met je houden. Daar was ik eigenlijk niet zo voor in de stemming. Een korte nee was dus mijn antwoord.

Een ietwat ongemakkelijke stilte volgde.

Waarschijnlijk had ik het arme meisje uit haar evenwicht gebracht.

“En gaat u nog op vakantie?”

Ja, was in dit geval een uitnodiging naar meer voor het meisje.

“Gaat u naar het buitenland of blijft u in Nederland?”

Het was een echte volhoudster, deze meid. Waarschijnlijk bedoelde ze het ook helemaal niet zo kwaad dus ik besloot een antwoord te geven waaruit bleek dat ik best vriendelijk was maar gewoon niet zo in de stemming voor een kletspraat.

“We hebben nog niet geboekt, we zijn een beetje laat dit jaar. We twijfelen nog tussen Noorwegen en Duitsland.”

Iets persoonlijker worden in mijn informatie maar geen vraag of zij al plannen had. Dat was de goden verzoeken.

Het meisje ging nu maar meelachen met het gesprek van haar collega kapster die twee stoelen verder in gesprek was met een klant. Ik vond het allemaal prima zolang ze maar door rolde.

… Af en toe ben ik gewoon niet zo lief.

Mijn gedachtes schoten ondertussen heen en weer. Van werk naar hobby naar plannen naar mogelijkheden. Ik liet ze heerlijk gaan.

Het rollen zat er op en nu moest de chemische troep een kwartiertje intrekken.

Ik pakte mijn boek uit mijn tas en verheugde mij op  het duiken in een andere wereld. Voor ik goed en wel in het boek zat was het kwartier echter alweer voorbij en mocht ik weer mee naar de wasbak.

Dit was het minder comfortabele gedeelte van permanenten. Nu moest je achterover met je hoofd in die bak terwijl daar een stel rollers in je hoofd drukten. Maar ook hieraan gaf ik mij over en toen viel het best mee.

Het meisje had nu de poging tot gesprek al opgegeven. Het enige dat ze nog netjes bleef doen was aankondigen wat ze ging doen.

“Ik ga nu de vloeistof er uit spoelen.”

“Nu wordt het even koud.”

“Dit moet even 5 minuten intrekken.”

 “Nu ga ik dit er weer uitspoelen.”

“Ik maak ondertussen alvast even u maskertje klaar.”

Ik liet voor mij zorgen en lag met gesloten ogen in de stoel bij de wasbak te ondergaan.

Tot slot moest er nog een warme handdoek om mijn haar voor het maskertje. Het meisje kondigde aan deze nog even achter te gaan verwarmen.

Het was maar goed dat ze iets zei want ik was net bijna in slaap gevallen, zo relaxed was ik.

Ik ging weer iets actiever zitten om te voorkomen dat ik zo bij de kapper hardop zou liggen te snurken.

Terwijl ik ging verzitten voelde ik iets raars.

Iets kouds?

In mijn zij?

Voorzichtig kwam ik overeind en probeerde te voelen wat het was.

Mijn shirt bleek aan de rechterkant in mijn zij helemaal nat te zijn. Even vroeg ik me af wat er was gebeurd.

Tot ik verder omhoog voelde en bleek dat de hele rechterkant van mijn shirt nat was.

En bij nader inzien de linkerkant ook.

Ik was gewoon aan de hele achterkant van mijn shirt zeiknat (neemt u mij de woordkeuze niet kwalijk)!

Het meisje kwam nietsvermoedend terug met de warme handdoek.

Op een rustige toon gaf ik aan dat mijn t-shirt helemaal nat geworden was. Het meisje reageerde verbaasd en gaf mij een nieuwe handdoek in de nek. Ze voelde even aan mijn shirt.

“O ja, ik voel het.”

En daarmee was de kous af.

Geen “Sorry”.

Geen “Vervelend voor u”.

Alleen een warme handdoek om mijn hoofd en de mededeling dat die 5 minuten moest blijven zitten.

Koele kikker hoor die meid!

Na de vijf minuten mocht ik van de wasbak weer terug naar de kapstoel.

Nu ik niet meer tegen de stoel lag voelde ik extra goed hoe nat mijn shirt was. Sterker nog, ik kon hem gewoon uitknijpen zo nat was ie.

Het meisje gaf aan dat ze het wel even zou drogen en begon met een föhn over mijn shirt te blazen. Na een minuut of 7 gaf ik aan dat ze maar moest stoppen. Ze dacht omdat het nu al veel droger was maar ik gaf aan dat het zo totaal geen zin had en dat ik me thuis wel zou omkleden.

Opnieuw geen reactie van de koele kapster.

Ze ging gewoon verder met het knippen van mijn haar.

Tegen die tijd had ik het helemaal gehad.

Natuurlijk, foutjes kunnen voorkomen.

Maar om dan zo zonder blikken of blozen door te gaan met je werk vond ik ongehoord.

En zoals je je misschien kunt voorstellen, als je dan al geïrriteerd bent, duurt knippen en stijlen ineens nog heel lang.

Ik wilde gewoon naar huis. Ik wilde afrekenen, dat meisje vertellen dat ik het geen stijl vond hoe ze er mee omging en dan droge kleren aan doen.

Ik kreeg het gewoon koud in die stoel… en dat met dit weer!

Was dit nu de wraak van een koele kapster omdat ik niet had meegaan aan de koetjes en kalfjes?

En het meisje bleef maar doorstijlen. Nog een beetje spul er in, knijpen in het haar, nog een beetje föhnen, weer knijpen in het haar, föhnen, drie haartjes verplaatsen, föhnen, en ik wilde toch zeker ook wel een beetje haarlak?

Die laatste vraag leek bijna wel een smeekbede…

Maar koele kapsters smeken toch niet?

Of was de koele kapster toch niet zo koel?

Misschien vond het meisje het toch eigenlijk wel heel erg naar maar was ze gewoon nog wat sociaal onhandig?

Het was tenslotte ook nog maar een jong ding.

Op het zicht niet oud genoeg om auto te mogen rijden.

Dus zei ik snel dat het zo goed was. Ik keek amper in de spiegel hoe de achterkant er uit zag.

Het was goed zo, ik wilde weg!

Bij de kassa besloot ik haar een tip te geven, iets over excuses aanbieden als het fout gaat.

Het meisje verschoot en zei dat ze het toch écht heel vervelend vond wat er was gebeurd.

Wat houterig naar huis lopend omdat de kleren, zelfs mijn broek, aan mijn lijf plakte wist ik het zeker:

Het was geen wraak geweest, het was gewoon Murphy!

…

Hoewel ik thuis toch wel  weer even ging twijfelen toen ik in de spiegel keek en een grijs, getoupeerd schaap mij aanstaarde…

Halve man

Ik geef het toe: soms ben ik een halve man.

Vanmorgen de nieuwe kwalificatie van de F1 gekeken. Ik ben er speciaal vroeg voor opgestaan want we beginnen het seizoen altijd aan de andere kant van de wereld, Australië. Dat lijkt idioot, zo op je vrije dag, maar het heeft echt wel wat. Ok, die wekker in het weekend is minder maar gelijk daarna komt zo’n verwachtingsvol gevoel van ‘Het is zo ver’.

Mijn lief draait zich nog een keertje zuchtend om als ik snel mijn telefoon van het kastje pak, wat makkelijke kleding aantrek en zachtjes de trap afloop (details over wc gebruik en dergelijke laat ik hier gemakshalve even achterwegen).

Ik zet voordat ik naar het koffiezetapparaat loop de tv alvast aan zodat ik alles zeker meekrijg. Normaal drink ik eigenlijk geen koffie in de ochtend maar op dit soort momenten is het opeens gezellig… en het houdt me natuurlijk ook goed wakker.

Zodra ik op de bank zit, slaat even de twijfel toe: kijk ik Nederlands en dus Ziggo met Olaf Mol, die ik vreselijk irritant vind, of kijk ik Duitse RTL waar het voortdurend over Rosberg en Vettel gaat, wat ik vreselijk irritant vind?

Het wordt toch Ziggo. En vandaag valt Olaf mee… Of misschien viel hij gewoon niet op omdat het systeem van kwalificeren is veranderd en er ook weer nieuwe mensen mee rijden en teams van naam en autokleur zijn veranderd.

Dat is toch elke eerste race weer even paniek. Vorig seizoen wist ik wie bij wie hoorde en kon ik op de baan binnen 2 seconden zien wie in beeld was. En dan gaan ze dat ineens veranderen en ziet bijvoorbeeld een Red Bull er niet meer uit als een Red Bull. Verwarrend, irritant!

Ik hou niet van verandering!

Nu lijkt het misschien dat ik me alleen maar zit te irriteren maar dit is niet het geval hoor. Dit alles speelt zich af binnen hooguit 5 minuten en dan is alles weer goed.

Dan heb ik die spanning in mijn buik.

Een glimlach om mijn mond.

En zit ik hardop commentaar te geven… tegen niemand…

Degenen die nooit kijken en dus geen idee hebben wat een kwalificatie inhoudt, of überhaupt F1, wil ik in dit stadium bedanken voor het lezen.

Bedankt!

Hierna komt een stukje beleving over de kwalificatie die alleen voor insiders interessant is. Ik neem het je dus totaal niet kwalijk als je nu weg klikt.

Voor die zeldzame lezer die weet waar ik het over heb, komt nu een beknopte weergave van het binnengesprek in mijn hoofd vanmorgen (waarvan soms per ongeluk ook iets naar buiten kwam).

Quallllli nieuwe stijl, heerlijk hoe die Aussies dat zeggen:

Yes, we beginnen weer, kom maar op!

Wauw veel auto’s op de baan zeg.

Oeps is hij nu al afgevallen?

Zou handig zijn als ze de tijd die wegtikt in beeld zetten… o daar is het.

Ehh waarom staat ie nou nog in de pits?

Ga nou naar buiten man, dat haal je toch nooit!

Olaf houdt je mond eens!

Ah even pauze, snel een kop koffie.

Die Jos eh Max is goed bezig.

Waarom noem ik hem toch nog steeds Jos?

Oh dat was al de tweede, lekker druk hoor.

Go Max go

Klasseronde!

Ehhh

Wat eh…

Waarom stopt nu iedereen met rijden?

O… dat was het dus?

Nou ja, Hamilton dus op pole, mooi hoor.

Wel zielig dat Vettel moet lopen.

…

Nog maar een kopje koffie.

Een nieuw seizoen, een nieuwe vorm, nieuwe kansen.

Alles kan nog gebeuren, nou ja, dat wil ik graag denken.

Laat me maar even in die waan.

En voor mijn mede-enthousiastelingen die nu boos zijn omdat ik de pole heb verklapt: 

Had je vanmorgen maar wat vroeger moeten opstaan!

25 gedachtes

Mijn run vandaag in 25 gedachtes:

Ok, ik ga het weer doen… maar eerst maar even wandelen

And go…

O mijn god, ik kan dit helemaal niet, paniek!

Links, rechts, links, rechts

Ik kan toch niet nu al blijven wandelen, nog maar eens proberen

Hou het alsjeblieft in ieder geval vol tot het volgende bosje daarna mag je weer wandelen

Goh, gelukt

… Wat loopt mijn schaduw eigenlijk lomp en langzaam

Wel heerlijk om in de zon te lopen

En die handschoenen kunnen nu wel uit

Hey, ben ik al bij die camping?

Het lijkt wel of ik niet helemaal ontspannen loop, even met mijn schouders draaien.

Zo, nu lijk ik toch wel op zo’n echte sporter…

Hahaha wie hou jij nou voor de gek?

Oe lekker nummer van de Police, even mee neuriën

Hallo drie-mannen-waarvan-ik-me-afvraag-wat-jullie-hier-zo-ver-van-alles-samen-doen

Wat rijden hier veel auto’s, ik ren maar even soepel door het gras

Wauw, ben ik ineens al ruim 40 minuten bezig

Waarom krijg ik nou ineens een blaar?

Misschien ben ik nu wel iets te fanatiek bezig.

Ik wandel wel tot die witte paal

…mmm nee toch maar niet

Ach dan kan ik het laatste stukje ook wel rennen

Joepie, meer dan 6 km

Eigenlijk ben ik best wel goed bezig J

Ok, om heel eerlijk te zijn:

het waren waarschijnlijk ongeveer 5125 gedachtes maar dat wilde ik je niet aandoen.

Niet liegen

Ik wil mijn verontschuldigingen aanbieden!

Het was niet heel netjes.

Het was niet heel chique.

Maar het was wel lekker, een zucht, een bevrijding!

Maar goed, ik hield geen rekening met mijn omgeving dus sorry, sorry boeren en dieren langs de rand van ons dorp!

Ik had al zo'n tijd niet meer regelmatig gelopen en was nu voor de 2e x deze week weer goed bezig. En ik kon ook nog eens heel mindfulness bezig zijn. En dat is echt een uitdaging voor mij hoor.

Normaal zit ik vol oordelen over waar ik mee bezig ben:

hoe slecht ik loop

hoe weinig ik doe

hoe verkeerd ik denk.

Maar vandaag was ik zomaar goed.

Ik liep zonder schema en had bedacht dat ik tot de volgende kruising zou lopen. Toen ik op de kruising was bedacht ik me dat ik nog gewoon even door kon lopen tot het niet meer goed voelde. En toen liep ik ineens zo 8 a 9 minuten... zonder me druk te maken...zonder veroordeling.

Het was heerlijk rustig in mijn hoofd. En het was ook rustig langs de rand van het dorp. Af en toe een auto, geen fietsers of wandelaars.

En zo kwam de euforie.

En zo kwam het nummer:

An Innocent Man van Billy Joel.

En als je dat nummer kent, weet je vast van dat stukje met die hoge uithaal.

Het was eigenlijk geen keuze meer, het kwam er gewoon uit.

I aaaaaaaaaaaaaam an innocent mahahan...

Voluit, hard en natuurlijk zeer melodieus.

Tja en toen was het hek van de dam.

Zelfs toen ik in het dorp aankwam liep ik nog mee te zingen met Billy’s album. Niet meer zo hard hoor maar wel swingend... en hortend en hijgend omdat ik ook nog eens hardliep.

Dus eigenlijk begon ik dit stukje verkeerd:

Sorry, sorry boeren en dieren langs de rand van en ín ons dorp.

Voor nu en ook alvast voor de komende maanden.

Ik zou wel kunnen beloven het voortaan niet meer te doen maar ik heb van mijn moeder geleerd dat ik niet mag liegen...

Sorry :)

Weg met de stress

Het is er toch van gekomen!
Mijn omslagdoek is klaar.
Uiteindelijk waren de granny squares niet de uitdaging maar de sierrand ... Wat duurde die lang!

Nu kan ik lekker met mijn doek op de bank gaan zitten en vol verbazing over de wol strelen. Best mooi toch?

Granny squares

Sommige mensen zeggen dat haken ontspannend is.

Even je gedachten op nul en je handen laten gaan tijdens het tv kijken of muziek luisteren.

Niets moeten.

Niets piekeren.

Niets.

Ik heb daar geen last van.

Bij mij is haken stress.

Of althans, dat is het de laatste tijd. Het leek me namelijk leuk om voor een voorstelling een omslagdoek te haken. Ik had een geweldig kleurtje paars gevonden en met wat zwart en grijs paste het ook helemaal in het verhaal van de voorstelling. En omdat ik ooit een hobbyboek had gekocht (mijn zoveelste verslaving) over granny squares, leek dit me de uitgelezen kans om een ouderwetse omslagdoek/sjaal te haken.

Dus begon ik enthousiast aan de eerste square.

Natuurlijk was dat een enkele kleur. Ik moest eerst ontdekken of ik het wel begreep. En natuurlijk moest ie in 1 x af. Het resultaat was leuk!

Opnieuw verbaasde ik me over het feit dat iemand ooit had bedacht om met draad en een stokje zulke ingewikkelde maar toch ook weer logische handelingen te verrichten om zo’n verbluffend resultaat te bereiken.

Omdat ik op een vrije dag was begonnen maakte ik er gelijk nog maar twee. Volgens het patroon had ik er 6 van dezelfde kleur nodig. Dat was best veel dus moest de vaatwasser en de was maar even wachten. En opeens was het ook al tijd om aan het avondeten te beginnen maar ik moest echt even die volgende square afmaken.

Helaas was ineens mijn man thuis en moest ik echt wat gaan doen.

Normaal ben ik best blij met mijn lief hoor, maar nu kwam het gewoon niet uit.

Gelukkig kon ik die avond nog verder en had ik een aardig begin gemaakt met de sjaal.

Daarna begon het werkende leven weer, hoewel ik daar eigenlijk geen tijd voor had. Want de sjaal moest af!

Mijn aanvankelijke enthousiasme werd vooral ongeduld. Hoewel ik elke avond regelmatig even genietend de volgende halve square over mijn been legde om te zien hoe geniaal het was, voelde ik steeds meer de druk om het af te hebben.

Niet omdat de voorstelling in zicht kwam hoor, nee dat duurde nog wel even, maar omdat ik het wilde.

Omdat het moest… van mezelf!

En dus zag ik niks meer van de serie waar ik bij zat te haken.

Hoorde ik mijn lief niet meer die naast me zat.

En zag ik de tijd niet wegtikken op de klok.

Drie lossen voor het volgende stokje,

losse extra,

drie stokjes,

2 lossen,

3 stokjes in dezelfde boog.

Sneller, vloeiender, meer!

Weer een nieuwe kleur.

Weer een nieuwe square.

Dus nee, deze omslagdoek was niet ontspannend, was niet zonder moeten.

Het was gewoon hard werken.

Gisteravond trok ik dan eindelijk met een zucht het laatste draadje door de lus.

30 squares af!

Het was me gelukt. Nu kon ik eindelijk relaxen…

Tot ik me realiseerde dat ik de draadjes nog moest afwerken, de squares moest opspannen, ze aan elkaar moest haken, een sierrand moest maken,…

Maar toen kwam het aha-momentje:

Ik moet niet zo klagen.

Ik moet er iets van leren.

Ik moet echt eens leren wat minder van mezelf te moeten!

Mijn dorp

Ik ben echt wel gek op mijn dorp.

Ik woon er met veel plezier.

We hebben een mooi huis in een rustige straat maar toch overal dichtbij.

Het enige waar ik me steeds meer zorgen over maak zijn de inwoners.

Eind vorig jaar ging ik met mijn lief rennen in het bos hier om de hoek.

Wat een oef-wat-was-het-weer-zwaar-maar-heerlijk rondje rennen had moeten worden werd een geschrokken gelukkig-was-het-niet-erger onderneming. Mijn lief werd namelijk ineens van achteren aangevallen door een loslopende hond. De dames die erachter liepen kwamen niet verder dan “Sorry, ik wist niet dat hij…”

Losliep?

Mis beet?

En daarmee was de kous af.

Geen check of alles goed met ons was maar aanlijnen en doorlopen.

Ik nam het de hond niet kwalijk. Ik vond het alleen jammer dat er iemand in ons dorp woonde die kennelijk een bezoekje van Cesar Millan nodig had.

Vandaag echter vroeg ik me af of het niet erger is dan ik dacht. Waar ik vorig jaar nog medelijden had met die ene hond, ging ik me nu zorgen maken om alle trouwe viervoeters in mijn dorp.

Toen ik in gedachten op de terugweg was van een fourniturenzaakje werd ik gepasseerd door een dame met een bakbeest-viervoeter.

Ik had ze niet echt gezien. Ik was helemaal in mijn nopjes met die mooie paarse wol die ik net had gekocht. In gedachte was ik al granny squares aan het haken of franjes aan mijn poncho aan het maken.

De grom hoorde ik eerder dan de klap tegen mijn bovenarm. Direct daarop begon het tieren van de hondendame.

Ik slaakte een kreet in de trant van “Jezus” (ja, ik ben verbaal erg sterk!) en probeerde te ontdekken wat er nu was gebeurd.

Het was eigenlijk helemaal niet moeilijk. Aan de wijze waarop de mevrouw de hond op zijn neus sloeg, aan zijn lijn sjorde, toeriep en meetrok bleek wel dat hij ‘de schuldige’ was. Ik had hem natuurlijk ook wel in een flits bij mijn arm weg zien schieten.

Terwijl ik nog verdwaasd mijn hand door mijn haar haalde was de dame ondertussen alweer vloekend en tierend twee etalages verder.

Terwijl ik gedachteloos twee stappen zette en toen mijn mouw ging controleren was de dame het blok al voorbij.

Nog zwaar na hijgend trok ik mijn jas uit om te zien of er niks kapot was.

Ik hoefde die mevrouw niet meer te vertellen dat mijn jas alleen maar erg vies en nat was geworden en naar hond stonk. Ik hoefde ook niet te vragen of zij mijn jas zou laten stomen. Ik hoefde ook niet uit te leggen dat mijn bovenarm pijn deed.

Mevrouw was namelijk tegen die tijd al bijna thuis denk ik.

Mocht je vandaag of morgen van een buurvrouw of vriendin horen dat ze zo geschrokken was omdat haar grote hond ineens tegen een mevrouw was uitgevallen, gewoon op straat, terwijl ze daar heel rustig liep (niet eens hardlopend) en 'dat hij dat normaal nooit doet', wil je dan zeggen dat het goed met me gaat. Dat de schrik al wat is afgenomen. En geef haar dan gelijk van mij de volgende tip:

Ik weet dat u geschrokken bent omdat u dit nooit had verwacht van uw schat van een huisdier… maar kunt u zich nagaan hoe de aangevallen dame zich voelde? Volgende keer zou het misschien een idee zijn om even naar haar toe te gaan en te vragen of alles goed is!

Alvast bedankt!

Gewoontedier

Ik ben een gewoontedier.

Ik hou niet van te veel verandering.

Als ik een wijze van handelen heb, wil ik die behouden.

Als ik fijne spullen heb, mogen ze niet kapot.

Als ik lieve vrienden vind, mogen ze nooit meer weg J

Ik voel me comfortabel in mijn routines.

Ze zijn mijn houvast, mijn warme dekentje, mijn lichtje in het duister.

Als de wereld ineens op z’n kop zou staan, heb ik in ieder geval mijn routines nog.

Het is niet zo dat ik denk dat de wereld vergaat als ik moet afwijken hoor. Er ontstaat alleen een lichte stress.

En ik hou niet van stress…

Soms zijn mijn gewoontes overigens niet heel handig.

Zo heeft mijn telefoon een menu van 5 pagina’s met apps.

Als ik van de ene naar de andere app wil, swipe ik altijd naar rechts, zelfs als de app op de linker pagina er naast ligt! Staat Pinterest dus op pagina 3 en Wordfeud (ja, daar blijf ik ook gewoon mee door gaan) op pagina 4 en heb ik net een woord gelegd maar wil ik nu weten welke Pin ik na ga maken, open ik dus het menu en swipe vier keer (!) naar rechts.

Ik weet dat het niet logisch is maar zelfs als ik de keuze maak om het anders te doen vegen mijn vingers nog vrolijk naar rechts.

Wat ook niet handig is, is dat ik zo goed bezig ben geweest afgelopen jaar dat het tijd was voor nieuwe loopschoenen.

Enigszins trots liep ik de renwinkel binnen en vertelde daar dat ik een half jaartje liep en nieuwe schoenen nodig had. De meneer deed een analyse en kwam met blitse, kleurige schoenen aan die me wat steun op de goede plekken zou geven.

Binnen een mum van tijd stond ik weer buiten en ging de schoenendoos mee naar huis… en bleef daar twee weken me aan staan staren.

Want nu moest ik ze natuurlijk ook echt gaan gebruiken.

En dat was toch wel eng.

Want ik kende ze nog helemaal niet.

En wist niet wat ik aan ze had.

Wat nou als ik er last van kreeg of zo?

Maar vorige week moest het er toch van komen, ze waren duur genoeg geweest.

Dus toen ik met mijn lief ging lopen, besloten we een klein rondje te doen zodat ik de nieuwe schoenen kon inlopen.

Op zich ging het goed. Ze gaven steun, ze waren licht, ze gaven blaren (wat ik gewend ben van nieuwe schoenen; fijn dat dat zo voorspelbaar is).

We liepen toch weer langer dan gedacht en aan het einde ging ik al wel merken dat er ineens andere spieren werden aangesproken dan het afgelopen half jaar. Dat er in mijn bovenbenen nog onbekende spieren zaten was echt een verrassing.

Goed nieuws vertelde ik mezelf nog want dan voel je tenminste dat je iets goeds hebt gedaan.

Nou dat voelde ik zeker de volgende dag.

Kennelijk werkte de extra steun in die schoenen errug goed!

Maar toen ik vandaag me weer omkleedde voor het rennen begon mijn gewoonte-stemmetje te protesteren.

Ik had vorige week maar 1 keer gerend en moest er weer in komen.

Nieuwe schoenen moest je toch langzaam inlopen?

De oude waren nog niet helemaal versleten en dus zonde om nu al niet meer te gebruiken.

En ze liepen zo lekker, je voelde niet eens dat je ze aanhad.

En mijn spieren moesten toch langzaam wennen aan de nieuwe manier van lopen.

En ik had ook al voor het eerst een haarband in met rennen!

Nee vandaag was het beter om weer lekker in mijn oude schoenen te kruipen.

Warm.

Duidelijk.

Voorspelbaar.

Mijn dag voelt helemaal goed!

De wereld is zoals het altijd was.

Ik heb heerlijk gelopen. Het ging goed. Ik was zelfs sneller dan normaal.

Nu zit ik thuis heerlijk muziek te luisteren die ik al vele malen heb gehoord.

En straks ga ik een shake eten die ik al eens eerder heb gegeten.

De stofjes die bij het rennen zijn vrijgekomen geven me een heerlijk euforisch gevoel…

ik kan de hele wereld aan...

wie weet ga ik straks wel proberen eens echt naar links te swipen!