Gewoontedier

Ik ben een gewoontedier.

Ik hou niet van te veel verandering.

Als ik een wijze van handelen heb, wil ik die behouden.

Als ik fijne spullen heb, mogen ze niet kapot.

Als ik lieve vrienden vind, mogen ze nooit meer weg J

Ik voel me comfortabel in mijn routines.

Ze zijn mijn houvast, mijn warme dekentje, mijn lichtje in het duister.

Als de wereld ineens op z’n kop zou staan, heb ik in ieder geval mijn routines nog.

Het is niet zo dat ik denk dat de wereld vergaat als ik moet afwijken hoor. Er ontstaat alleen een lichte stress.

En ik hou niet van stress…

Soms zijn mijn gewoontes overigens niet heel handig.

Zo heeft mijn telefoon een menu van 5 pagina’s met apps.

Als ik van de ene naar de andere app wil, swipe ik altijd naar rechts, zelfs als de app op de linker pagina er naast ligt! Staat Pinterest dus op pagina 3 en Wordfeud (ja, daar blijf ik ook gewoon mee door gaan) op pagina 4 en heb ik net een woord gelegd maar wil ik nu weten welke Pin ik na ga maken, open ik dus het menu en swipe vier keer (!) naar rechts.

Ik weet dat het niet logisch is maar zelfs als ik de keuze maak om het anders te doen vegen mijn vingers nog vrolijk naar rechts.

Wat ook niet handig is, is dat ik zo goed bezig ben geweest afgelopen jaar dat het tijd was voor nieuwe loopschoenen.

Enigszins trots liep ik de renwinkel binnen en vertelde daar dat ik een half jaartje liep en nieuwe schoenen nodig had. De meneer deed een analyse en kwam met blitse, kleurige schoenen aan die me wat steun op de goede plekken zou geven.

Binnen een mum van tijd stond ik weer buiten en ging de schoenendoos mee naar huis… en bleef daar twee weken me aan staan staren.

Want nu moest ik ze natuurlijk ook echt gaan gebruiken.

En dat was toch wel eng.

Want ik kende ze nog helemaal niet.

En wist niet wat ik aan ze had.

Wat nou als ik er last van kreeg of zo?

Maar vorige week moest het er toch van komen, ze waren duur genoeg geweest.

Dus toen ik met mijn lief ging lopen, besloten we een klein rondje te doen zodat ik de nieuwe schoenen kon inlopen.

Op zich ging het goed. Ze gaven steun, ze waren licht, ze gaven blaren (wat ik gewend ben van nieuwe schoenen; fijn dat dat zo voorspelbaar is).

We liepen toch weer langer dan gedacht en aan het einde ging ik al wel merken dat er ineens andere spieren werden aangesproken dan het afgelopen half jaar. Dat er in mijn bovenbenen nog onbekende spieren zaten was echt een verrassing.

Goed nieuws vertelde ik mezelf nog want dan voel je tenminste dat je iets goeds hebt gedaan.

Nou dat voelde ik zeker de volgende dag.

Kennelijk werkte de extra steun in die schoenen errug goed!

Maar toen ik vandaag me weer omkleedde voor het rennen begon mijn gewoonte-stemmetje te protesteren.

Ik had vorige week maar 1 keer gerend en moest er weer in komen.

Nieuwe schoenen moest je toch langzaam inlopen?

De oude waren nog niet helemaal versleten en dus zonde om nu al niet meer te gebruiken.

En ze liepen zo lekker, je voelde niet eens dat je ze aanhad.

En mijn spieren moesten toch langzaam wennen aan de nieuwe manier van lopen.

En ik had ook al voor het eerst een haarband in met rennen!

Nee vandaag was het beter om weer lekker in mijn oude schoenen te kruipen.

Warm.

Duidelijk.

Voorspelbaar.

Mijn dag voelt helemaal goed!

De wereld is zoals het altijd was.

Ik heb heerlijk gelopen. Het ging goed. Ik was zelfs sneller dan normaal.

Nu zit ik thuis heerlijk muziek te luisteren die ik al vele malen heb gehoord.

En straks ga ik een shake eten die ik al eens eerder heb gegeten.

De stofjes die bij het rennen zijn vrijgekomen geven me een heerlijk euforisch gevoel…

ik kan de hele wereld aan...

wie weet ga ik straks wel proberen eens echt naar links te swipen!