Granny squares

Sommige mensen zeggen dat haken ontspannend is.

Even je gedachten op nul en je handen laten gaan tijdens het tv kijken of muziek luisteren.

Niets moeten.

Niets piekeren.

Niets.

Ik heb daar geen last van.

Bij mij is haken stress.

Of althans, dat is het de laatste tijd. Het leek me namelijk leuk om voor een voorstelling een omslagdoek te haken. Ik had een geweldig kleurtje paars gevonden en met wat zwart en grijs paste het ook helemaal in het verhaal van de voorstelling. En omdat ik ooit een hobbyboek had gekocht (mijn zoveelste verslaving) over granny squares, leek dit me de uitgelezen kans om een ouderwetse omslagdoek/sjaal te haken.

Dus begon ik enthousiast aan de eerste square.

Natuurlijk was dat een enkele kleur. Ik moest eerst ontdekken of ik het wel begreep. En natuurlijk moest ie in 1 x af. Het resultaat was leuk!

Opnieuw verbaasde ik me over het feit dat iemand ooit had bedacht om met draad en een stokje zulke ingewikkelde maar toch ook weer logische handelingen te verrichten om zo’n verbluffend resultaat te bereiken.

Omdat ik op een vrije dag was begonnen maakte ik er gelijk nog maar twee. Volgens het patroon had ik er 6 van dezelfde kleur nodig. Dat was best veel dus moest de vaatwasser en de was maar even wachten. En opeens was het ook al tijd om aan het avondeten te beginnen maar ik moest echt even die volgende square afmaken.

Helaas was ineens mijn man thuis en moest ik echt wat gaan doen.

Normaal ben ik best blij met mijn lief hoor, maar nu kwam het gewoon niet uit.

Gelukkig kon ik die avond nog verder en had ik een aardig begin gemaakt met de sjaal.

Daarna begon het werkende leven weer, hoewel ik daar eigenlijk geen tijd voor had. Want de sjaal moest af!

Mijn aanvankelijke enthousiasme werd vooral ongeduld. Hoewel ik elke avond regelmatig even genietend de volgende halve square over mijn been legde om te zien hoe geniaal het was, voelde ik steeds meer de druk om het af te hebben.

Niet omdat de voorstelling in zicht kwam hoor, nee dat duurde nog wel even, maar omdat ik het wilde.

Omdat het moest… van mezelf!

En dus zag ik niks meer van de serie waar ik bij zat te haken.

Hoorde ik mijn lief niet meer die naast me zat.

En zag ik de tijd niet wegtikken op de klok.

Drie lossen voor het volgende stokje,

losse extra,

drie stokjes,

2 lossen,

3 stokjes in dezelfde boog.

Sneller, vloeiender, meer!

Weer een nieuwe kleur.

Weer een nieuwe square.

Dus nee, deze omslagdoek was niet ontspannend, was niet zonder moeten.

Het was gewoon hard werken.

Gisteravond trok ik dan eindelijk met een zucht het laatste draadje door de lus.

30 squares af!

Het was me gelukt. Nu kon ik eindelijk relaxen…

Tot ik me realiseerde dat ik de draadjes nog moest afwerken, de squares moest opspannen, ze aan elkaar moest haken, een sierrand moest maken,…

Maar toen kwam het aha-momentje:

Ik moet niet zo klagen.

Ik moet er iets van leren.

Ik moet echt eens leren wat minder van mezelf te moeten!