Men rule!

Ik loop bij een fysiotherapeut...

Of eigenlijk zit ik er wekelijks.

Om te werken aan mijn rug en schouder...

Of eigenlijk werkt hij vooral.

Ik zit, vertel, luister, knik en onderga.

Het is een hele aardige fysiotherapeut, een man van ongeveer mijn leeftijd.

Toen hij zich voorstelde had ik er gelijk een goed gevoel bij: prettige stem, niet te dramatisch, gevoel voor humor... en het was een man!

Dat laatste is voor mij heel belangrijk want vreemd genoeg denk ik bij fysiotherapeuten gelijk aan mannen.

Fysiotherapie = man = goed.

Ik weet best dat er heel veel vrouwen werken als fysiotherapeut. En de meesten daarvan zullen ongetwijfeld heel goed werk verrichten. Maar toch kan ik dat beeld niet kwijt raken van een wat kattige, oordelende vrouw met dunne, harde vingers die me een standje geeft omdat ik nou nog steeds niet mijn schouder in de juiste stand hou.

Sorry dames, het zal wel een gevolg zijn van te veel films kijken... of een vadercomplex of zo.

Maar goed, ik heb dus een hele lieve fysiotherapeut.

Een man.

Met zijn sterke, zachte handen masseerde hij vandaag weer mijn schouders. Symptoonbestrijding zoals hij al zei want uiteindelijk moet het vooral beter worden door de oefeningen die ik dagelijks van hem moet doen.

Ik moet zeggen dat die oefeningen me wel wat frustreren hoor. Elke dag ben ik wel een half uurtje kwijt met tillen, knikken, strekken, aanspannen en draaien. Dat doe ik nu al een aantal weken. Maar denk je dat het wat helpt? Nee dus. Natuurlijk heb ik dat ook tegen hem verteld. Met een warme, begrijpende glimlach reageerde hij door te vertellen over onrealistische verwachtingen en investeren in de toekomst.

Ik wist natuurlijk dat hij gelijk had. Geduld is een schone zaak.

Maar goed, mijn geweldige fysiotherapeut masseerde dus vandaag weer mijn schouders.

Nadat hij twee keer had gekneed en gewreven stond het kippenvel al op mijn armen. Ik vroeg me af of hij het in de gaten had. Straks ging hij nog rare dingen over me denken...

Dat ik zo snel reageerde omdat ik normaal bijna niet zou worden aangeraakt.

Of dat ik direct reageerde omdat ik hem leuk zou vinden.

Ik weet niet wat het is maar als ik in zo'n kamertje alleen met de fysiotherapeut ben, ga ik me ineens de meest vreemde dingen afvragen.

Of eigenlijk weet ik wel hoe het komt:

Het komt omdat je daar zonder t-shirt, gewoon in je bh zit. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Alsof ik regelmatig in lingerie met mannen een gesprek heb over waar het pijn doet. Nou ja, voor sommigen is dat misschien normaal maar voor mij dus niet.

Elke keer moet ik even mijn schroom overwinnen als het shirt uit moet.

Regelmatig check ik of zijn ogen niet afdwalen naar beneden (wat overigens nooit gebeurt!).

Vaak vraag ik me af hoe ik zou reageren als ik hem later in de wijk zou zien en we een verplicht wat-leuk-dat-ik-je-hier-tegen-kom-praatje moeten houden, en wat híj dan denkt.

Vandaag kwam er overigens nog een extra zorg bij toen ik mijn shirt uit deed:

Ik had een nieuwe bh aan.

Niks mis mee, zou je denken. Dan is het in ieder geval schoon, goed passend, leuk uitziend.

Klopt, maar het kan ook een signaal zijn.

Want wat nou als hij wel altijd vanuit zijn ooghoeken ziet welke bh's ik aan heb? Dan zou hij wel eens kunnen denken dat ik speciaal voor hem een nieuwe heb aangedaan.

Op het moment dat die gedachte zich bij me opdrong wilde ik spontaan gaan vertellen over hoe gelukkig ik was met mijn man. En vragen naar zijn eigen huwelijk natuurlijk.

Maar dat was toch wat moeilijk in te passen in ons gesprek over hardlopen.

Dus knikte ik nog maar eens, probeerde 'normaal' te doen en trok uiteindelijk zo snel mijn shirt weer aan dat hij geen tijd had om de olie van mijn huid te vegen.

Op weg naar huis probeerde ik alles weer te relativeren:

Het shirt kon zo in de was en de nieuwe bh was zwart, net als een oude, dus het was hem waarschijnlijk helemaal niet opgevallen!

Mannen zien dat soort details niet.

Toch?

 …

Misschien is het handiger om voortaan een vrouw als fysiotherapeut te hebben!

Of toch een psycholoog die me helpt van die rare gedachtespinsels af te komen?

En moet dat dan een man of een vrouw zijn?

S'minder

Wie wil er nog S'mores als je appel-kokosbloesemsuiker-kaneel hebt? Vanaf nu beter bekend als S'lekkers!

Appel schillen en in schijfjes snijden. Op aluminium folie leggen en suiker (bruine basterd of gewoon lekkere  kokosbloesemsuiker ) er over strooien met wat kaneel. Dicht vouwen en ongeveer 5 minuten op de bbq. Of in ons geval op de chimenea.

Feestje!

Verandering is goed

Ik geef het toe: Ik was behoorlijk in paniek!
Eergisteren merkte ik namelijk dat ik aan het veranderen was.
Kon ik er vroeger van op aan dat ik de denker/beslisser was, de analist, de puzzelaar, de lezer, nu zou alles wel eens op zijn kop kunnen staan.

Nog niet zo lang geleden vond ik het namelijk heerlijk om met mijn neus een tekst in te duiken.
Werd mij een probleemstelling gepresenteerd, ging ik alle grafieken en tabellen, boeken en artikelen verzamelen en tot in den treure bestuderen. Al lezend testte ik mijn aannames, ontwierp ik nieuwe theorieën, ordende mijn nieuwe kennis, ontdekte ik elk aspect van het onderwerp.
Pas als ik inzicht had, was ik tevreden.

Tot we dus een nieuwe camera kregen!
Een rilling van ontevredenheid trok over mijn rug toen ik het piepkleine boekje zag dat er bij zat. Een minigidsje om je de knoppen op het toestel uit te leggen (die toch al behoorlijk voor zichzelf spraken). Gelukkig bleek de dvd een uitgebreide handleiding te bevatten waarin ik me helemaal kon verliezen.

Alleen had ik er die avond even geen zin in. Ik was al moe van het werk en was blij dat ik me nog genoeg kon concentreren om tegelijk een stukje chocola te eten en een kop koffie te drinken. Mijn sterk verzwakte hersenen nog verder vermoeien met studiemateriaal was de goden verzoeken.

Mijn man, die helemaal enthousiast was over de aanschaf van de nieuwe camera, had echter het idee opgevat om die avond gezellig samen de mogelijkheden van het apparaat te onderzoeken.
Hij begreep mijn probleem wel en had al snel een oplossing bedacht:
Hij wilde samen met mij naar een meneer kijken die filmpjes op Youtube had gezet over ons model camera. Laagdrempelig en niet te vermoeiend, dacht hij.

Nu heb ik niet zo veel met mensen die hele verhalen filmen waarin ze een product testen en beoordelen. Het is vast een handig hulpmiddel om te besluiten wat je wilt kopen maar ik ben na 1 minuut in mijn hoofd al bezig met wat ik straks nog wil koken, wat we morgen doen of waarom die en die gisteren tijdens dat en dat nou eigenlijk zus en zo zei.
Ik weet niet wat het is maar mijn aandacht kan ik gewoon niet bij zulke filmpjes houden.
Misschien heb ik niet zo'n vertrouwen in een onbekende die denkt de waarheid in pacht te hebben. Wie zegt mij dat diegene eerlijk is, genoeg informatie bezit en goed onderzoek kan verrichten?

Dus zei ik enigszins sceptisch ja tegen het plan van mijn man. Het filmpje zou misschien mijn aandacht niet vasthouden maar ik ben altijd in om iets met mijn lief te doen.

Na ongeveer 15 minuten hadden we het eerste filmpje gezien over de basis om te kunnen fotograferen met onze camera... en ik had het helemaal uitgekeken. Sterker nog, ik wilde nog wel een filmpje zien. Dus keken we ook nog een filmpje over het fotograferen van bloemen.
Ik werd steeds enthousiaster.
Die man wist waar hij het over had.
Hij gaf geweldige tips waar ik nu mee naar buiten wilde om ze uit te proberen.
Hij vertelde over gadgets die ik nu erbij wilde kopen.
Hij kondigde andere filmpjes aan die ik nu wilde kijken.

Omdat het al laat was moest ik in plaats daarvan naar bed.
En zittend op de rand van mijn bed realiseerde ik het me:
Ik veranderde langzaam maar zeker.
Ik werd steeds meer zoals de kinderen die ik om mee heen zie.
Ik werd iemand die straks niet meer weet hoe een boek aanvoelt, die niet meer zelf kritisch nadenkt omdat hij liever iemand nadoet, die bij elk nieuw gegeven eerst kijkt of een ander al de oplossing heeft...

De volgende dag heb ik snel een Zoom.nl gehaald met daarin een basiscursus fotografie.
In het eerste artikel ging het over het diafragma.... met een heerlijk tabelletje er bij waarin de nummers gekoppeld werden aan plaatjes...
Het leven is weer goed!

Experiment in de tuin

Af :)

Hoewel het verschrikkelijk heet is, spring ik enthousiast door de kamer:
De tas is af!

Ik verbaas me over de mensen die dit hebben bedacht. En ik ben blij met ErikaCreativa die op YouTube de filmpjes zette.

Natuurlijk kan ik nog wat dingen bedenken die beter hadden gekund, die minder mooi zijn.
Misschien haal ik hem komende week weer half uit elkaar om wat te veranderen.
En eigenlijk moet er nog een stoffen voering in.

Maar nu spring ik nog even rond...
Met de ventilator op hoog, dat dan weer wel!