Eergisteren merkte ik namelijk dat ik aan het veranderen was.
Kon ik er vroeger van op aan dat ik de denker/beslisser was, de analist, de puzzelaar, de lezer, nu zou alles wel eens op zijn kop kunnen staan.
Nog niet zo lang geleden vond ik het namelijk heerlijk om met mijn neus een tekst in te duiken.
Werd mij een probleemstelling gepresenteerd, ging ik alle grafieken en tabellen, boeken en artikelen verzamelen en tot in den treure bestuderen. Al lezend testte ik mijn aannames, ontwierp ik nieuwe theorieën, ordende mijn nieuwe kennis, ontdekte ik elk aspect van het onderwerp.
Pas als ik inzicht had, was ik tevreden.
Tot we dus een nieuwe camera kregen!
Een rilling van ontevredenheid trok over mijn rug toen ik het piepkleine boekje zag dat er bij zat. Een minigidsje om je de knoppen op het toestel uit te leggen (die toch al behoorlijk voor zichzelf spraken). Gelukkig bleek de dvd een uitgebreide handleiding te bevatten waarin ik me helemaal kon verliezen.
Alleen had ik er die avond even geen zin in. Ik was al moe van het werk en was blij dat ik me nog genoeg kon concentreren om tegelijk een stukje chocola te eten en een kop koffie te drinken. Mijn sterk verzwakte hersenen nog verder vermoeien met studiemateriaal was de goden verzoeken.
Mijn man, die helemaal enthousiast was over de aanschaf van de nieuwe camera, had echter het idee opgevat om die avond gezellig samen de mogelijkheden van het apparaat te onderzoeken.
Hij begreep mijn probleem wel en had al snel een oplossing bedacht:
Hij wilde samen met mij naar een meneer kijken die filmpjes op Youtube had gezet over ons model camera. Laagdrempelig en niet te vermoeiend, dacht hij.
Nu heb ik niet zo veel met mensen die hele verhalen filmen waarin ze een product testen en beoordelen. Het is vast een handig hulpmiddel om te besluiten wat je wilt kopen maar ik ben na 1 minuut in mijn hoofd al bezig met wat ik straks nog wil koken, wat we morgen doen of waarom die en die gisteren tijdens dat en dat nou eigenlijk zus en zo zei.
Ik weet niet wat het is maar mijn aandacht kan ik gewoon niet bij zulke filmpjes houden.
Misschien heb ik niet zo'n vertrouwen in een onbekende die denkt de waarheid in pacht te hebben. Wie zegt mij dat diegene eerlijk is, genoeg informatie bezit en goed onderzoek kan verrichten?
Dus zei ik enigszins sceptisch ja tegen het plan van mijn man. Het filmpje zou misschien mijn aandacht niet vasthouden maar ik ben altijd in om iets met mijn lief te doen.
Na ongeveer 15 minuten hadden we het eerste filmpje gezien over de basis om te kunnen fotograferen met onze camera... en ik had het helemaal uitgekeken. Sterker nog, ik wilde nog wel een filmpje zien. Dus keken we ook nog een filmpje over het fotograferen van bloemen.
Ik werd steeds enthousiaster.
Die man wist waar hij het over had.
Hij gaf geweldige tips waar ik nu mee naar buiten wilde om ze uit te proberen.
Hij vertelde over gadgets die ik nu erbij wilde kopen.
Hij kondigde andere filmpjes aan die ik nu wilde kijken.
Omdat het al laat was moest ik in plaats daarvan naar bed.
En zittend op de rand van mijn bed realiseerde ik het me:
Ik veranderde langzaam maar zeker.
Ik werd steeds meer zoals de kinderen die ik om mee heen zie.
Ik werd iemand die straks niet meer weet hoe een boek aanvoelt, die niet meer zelf kritisch nadenkt omdat hij liever iemand nadoet, die bij elk nieuw gegeven eerst kijkt of een ander al de oplossing heeft...
De volgende dag heb ik snel een Zoom.nl gehaald met daarin een basiscursus fotografie.
In het eerste artikel ging het over het diafragma.... met een heerlijk tabelletje er bij waarin de nummers gekoppeld werden aan plaatjes...
Het leven is weer goed!
Experiment in de tuin
Geen opmerkingen:
Een reactie posten