Men rule!

Ik loop bij een fysiotherapeut...

Of eigenlijk zit ik er wekelijks.

Om te werken aan mijn rug en schouder...

Of eigenlijk werkt hij vooral.

Ik zit, vertel, luister, knik en onderga.

Het is een hele aardige fysiotherapeut, een man van ongeveer mijn leeftijd.

Toen hij zich voorstelde had ik er gelijk een goed gevoel bij: prettige stem, niet te dramatisch, gevoel voor humor... en het was een man!

Dat laatste is voor mij heel belangrijk want vreemd genoeg denk ik bij fysiotherapeuten gelijk aan mannen.

Fysiotherapie = man = goed.

Ik weet best dat er heel veel vrouwen werken als fysiotherapeut. En de meesten daarvan zullen ongetwijfeld heel goed werk verrichten. Maar toch kan ik dat beeld niet kwijt raken van een wat kattige, oordelende vrouw met dunne, harde vingers die me een standje geeft omdat ik nou nog steeds niet mijn schouder in de juiste stand hou.

Sorry dames, het zal wel een gevolg zijn van te veel films kijken... of een vadercomplex of zo.

Maar goed, ik heb dus een hele lieve fysiotherapeut.

Een man.

Met zijn sterke, zachte handen masseerde hij vandaag weer mijn schouders. Symptoonbestrijding zoals hij al zei want uiteindelijk moet het vooral beter worden door de oefeningen die ik dagelijks van hem moet doen.

Ik moet zeggen dat die oefeningen me wel wat frustreren hoor. Elke dag ben ik wel een half uurtje kwijt met tillen, knikken, strekken, aanspannen en draaien. Dat doe ik nu al een aantal weken. Maar denk je dat het wat helpt? Nee dus. Natuurlijk heb ik dat ook tegen hem verteld. Met een warme, begrijpende glimlach reageerde hij door te vertellen over onrealistische verwachtingen en investeren in de toekomst.

Ik wist natuurlijk dat hij gelijk had. Geduld is een schone zaak.

Maar goed, mijn geweldige fysiotherapeut masseerde dus vandaag weer mijn schouders.

Nadat hij twee keer had gekneed en gewreven stond het kippenvel al op mijn armen. Ik vroeg me af of hij het in de gaten had. Straks ging hij nog rare dingen over me denken...

Dat ik zo snel reageerde omdat ik normaal bijna niet zou worden aangeraakt.

Of dat ik direct reageerde omdat ik hem leuk zou vinden.

Ik weet niet wat het is maar als ik in zo'n kamertje alleen met de fysiotherapeut ben, ga ik me ineens de meest vreemde dingen afvragen.

Of eigenlijk weet ik wel hoe het komt:

Het komt omdat je daar zonder t-shirt, gewoon in je bh zit. Alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Alsof ik regelmatig in lingerie met mannen een gesprek heb over waar het pijn doet. Nou ja, voor sommigen is dat misschien normaal maar voor mij dus niet.

Elke keer moet ik even mijn schroom overwinnen als het shirt uit moet.

Regelmatig check ik of zijn ogen niet afdwalen naar beneden (wat overigens nooit gebeurt!).

Vaak vraag ik me af hoe ik zou reageren als ik hem later in de wijk zou zien en we een verplicht wat-leuk-dat-ik-je-hier-tegen-kom-praatje moeten houden, en wat híj dan denkt.

Vandaag kwam er overigens nog een extra zorg bij toen ik mijn shirt uit deed:

Ik had een nieuwe bh aan.

Niks mis mee, zou je denken. Dan is het in ieder geval schoon, goed passend, leuk uitziend.

Klopt, maar het kan ook een signaal zijn.

Want wat nou als hij wel altijd vanuit zijn ooghoeken ziet welke bh's ik aan heb? Dan zou hij wel eens kunnen denken dat ik speciaal voor hem een nieuwe heb aangedaan.

Op het moment dat die gedachte zich bij me opdrong wilde ik spontaan gaan vertellen over hoe gelukkig ik was met mijn man. En vragen naar zijn eigen huwelijk natuurlijk.

Maar dat was toch wat moeilijk in te passen in ons gesprek over hardlopen.

Dus knikte ik nog maar eens, probeerde 'normaal' te doen en trok uiteindelijk zo snel mijn shirt weer aan dat hij geen tijd had om de olie van mijn huid te vegen.

Op weg naar huis probeerde ik alles weer te relativeren:

Het shirt kon zo in de was en de nieuwe bh was zwart, net als een oude, dus het was hem waarschijnlijk helemaal niet opgevallen!

Mannen zien dat soort details niet.

Toch?

 …

Misschien is het handiger om voortaan een vrouw als fysiotherapeut te hebben!

Of toch een psycholoog die me helpt van die rare gedachtespinsels af te komen?

En moet dat dan een man of een vrouw zijn?