Shell

Een collega vroeg mij laatst een schelp van het strand mee te nemen. Ze vond het fijn zoiets aan mensen te vragen omdat ze dan zeker aan haar zouden denken in de vakantie...

Ik voelde me er wat ongemakkelijk bij toen ze het zei. Het heeft toch wat stalkerigs.
Alsof ze me achtervolgt.
Maar dan erger omdat ze er niet eens echt bij is.

De gedachte dat ik in de vakantie met haar bezig zou zijn stond me dus tegen. Niet dat het zo'n vervelende vrouw is, zeker niet. Maar het is vakantie. Dan moet je toch niet continue aan je werk worden herinnerd?

Maar het kwaad was al geschied.

De allereerste keer dat we naar het strand liepen, vroeg ik me af of ik het zou doen.  Zou ik een schelp mee nemen voor haar? Zou ik haar haar zin geven? Zou ik haar laten bepalen waar ik in mijn vakantie aan dacht?
Zodra ik me realiseerde dat ze al in mijn hoofd zat, probeerde ik demonstratief alle schelpen te negeren en stortte ik me op zand, golven en wolken. Foto na foto maakte ik. En waar ik normaal met zakken vol stenen en schelpen naar huis ging, verliet ik nu leeg het strand.

De tweede keer was ik wat milder gestemd. (Ik ontdekte natuurlijk ook dat mijn techniek haar nog niet uit mijn hoofd had gehaald.)
Ik besloot dus haar tegemoet te komen ... maar niet helemaal.
Ik blijf nu eenmaal eigenwijs :)
Ik nam een foto van een schelp! En ik nam er echt de tijd voor hoor. Mooie positie, mooie belichting, mooie schelp.
Ieder zijn zin. Nu kon ik het werk/haar vergeten.

Maar toen ik een van de volgende keren dan toch mijn kleuterhart liet spreken en helemaal los ging in het verzamelen van kleine schelpjes, grote, paarse, glimmende, ronde, puntige, witte, bijna doorzichtige schelpen, kwam ze toch weer om het hoekje van mijn geweten kijken.
Tegen die tijd was ik al helemaal in vakantiestemming. Ik was relaxed, vrolijk, vol liefde. Ik was vergevingsgezind.

Dus pikte ik een extra stevige voor haar op. Die zou in de tas niet kapot gaan.
Het was toch ook gewoon een lieve vrouw. Waarom zou ik niet even met haar bezig zijn?

Ondertussen raakt de vakantie aan zijn eind. Nog even dan zie ik haar weer.
Maar vandaag in de tuin besloot ik toch dat dit verhaal nog niet ten einde was.
Als je aan mij vraagt een schelp mee te nemen mag dat... Maar dan krijg je hem wel Ingrid-stijl!