Ellende-kijkers

Tijdens het ontbijt vanmorgen kwam er een interessante vraag aan de orde in ons samen-eten-want-we-moeten-zo-weer-een-hele-dag-werken-gesprek dat ik met mijn lief had:

Waarom kijken mensen graag naar ellende?

Nu klinkt die vraag misschien wat filosofisch maar het was vooral totaal onbegrip van mij kant waarom ik er mee kwam.

Waarom zou een mens eens lekker op de bank voor de tv onderuit zakken, waarschijnlijk met een zak chips en een cola, voeten omhoog, licht gedimd (al dan niet met kaarsje), om dan anderhalf uur naar de ellende van iemand anders te kijken?

En dat het dan ook nog eens in de laatste 5 minuten helemaal niet goed gaat komen?

En ik bedoel dan niet zo’n real-life programma waarin we zien dat de lief-klusser van iemand alleen maar bij anderen klust en niet in zijn eigen bouwval en dat zij een tv programma nodig heeft om hem te vertellen dat als hij nu niks doet, ze bij hem weg gaat… Bij die programma’s kan ik me nog voorstellen dat je even denkt: Hè, wat ben ik gelukkig met mijn man!

(En dat je misschien zelfs nog wel hem het voor die avond vergeeft dat hij nog steeds niet zijn tijdschriften heeft opgeruimd die op de salontafel liggen.)

Nee, ik heb het over die mensen die de tijd nemen om een ellende-speelfilm te gaan kijken.

Wat is er nou heerlijker dan anderhalf uur alles om je heen te vergeten en helemaal in het leven van iemand anders te duiken? Even hoef je niet bezig te zijn met spullen die je nog moet opruimen, mensen die je nog moet spreken, doelen die je nog moet behalen, zorgen die je nog moet oplossen, dingen die je nog moet afmaken. 

Die zijn er even niet. Jíj bent er even niet. Jij bent ‘die ander’. Jij hoeft je alleen nog maar druk te maken over die man op het werk die jou niet lijkt te zien staan, dat huis waar nog een dame lijkt rond te waren die eigenlijk al dood hoort te zijn maar telkens op de veranda gezien wordt of die Nazi’s die jou misschien zullen ontdekken in dat leegstaande huis waar je je verschuilt maar waar je het toch niet kunt laten om even op de piano te spelen.

De spanning, de frustratie, de angst, het verdriet…

En dan opluchting, geluk, liefde, blijdschap.

De wetenschap dat alles goed komt, dat het goede overwint, dat het leven zin heeft!

Dát is toch waarom je op die bank ging zitten?

Dát is toch waarom je film kijkt?

Je gaat daar toch niet zitten omdat je uiteindelijk nog gefrustreerder/angstiger/verdrietiger naar bed gaat dan je voor de film misschien al was?

Ik snap het gewoon niet…

En dan heb ik het nog niet eens over die hele volksstammen die wekelijks naar zo’n serie kijken als Game of Thrones. Ik geloof dat ik bij de tweede aflevering al ben afgehaakt omdat er onschuldige mensen (en dieren) zó veel onrecht werd aangedaan en ik alleen huilend toe kon kijken.

Dat is in het dagelijks leven al zo. Daar wil je toch niet op tv ook nog eens aan worden herinnerd?

Nee, geef mij dan maar een lekker fantasyboek. Zo’n wereld waar je even helemaal in kan duiken. Met schone wezentjes met prachtige, al dan niet magische, eigenschappen en slechteriken die duidelijk herkenbaar zijn en het uiteindelijk altijd verliezen.

Heerlijk, die voorspelbaarheid.

Af en toe snak ik daar zo naar dat ik gewoon weer een boek uit de kast trek om hem voor de tweede of derde keer te lezen.

Dat was overigens ook de reden dat we op dit voor de ochtend toch wel heftige onderwerp kwamen. Het is namelijk niet zo dat we elke ochtend om 6 uur flink discussiëren. Meestal zitten we met de slaap nog in de ogen wat te keuvelen over wat we die dag gaan doen.

Maar mijn lief vroeg me dus waarom ik De Magiër las terwijl ik die al had gelezen en ik probeerde uit te leggen waarom het zo’n lekker boek/zo’n lekkere serie was. Dat ik even behoefte had aan een happy end. Goed, het is een serie van ik weet niet hoe veel boeken… en in elk boek gaat het gelijk weer fout… in elk boek lijkt het kwade ook wel erger te worden… maar je hebt 1 zekerheid:

De goeie winnen!

Elk boek weer!

Natuurlijk besef je je aan het einde van een boek dat het kwade niet volledig is overwonnen, maar het feit dat er na 2 boeken een patroon is te ontdekken van ‘goede - leven, kwade – verdreven’ belooft niets dan goeds voor het allerlaatste boek.

En daar hou ik van!

En waar die ellende-kijkers mee bezig zijn…

Ik snap het gewoon niet!