Raar

Ik ben een raar mens.

Heel vaak begrijp ik mezelf niet eens.

Vandaag was dat weer het geval.

Ik moest er gewoon om lachen.

Het komt misschien niet als een verrassing als ik vertel dat ik gek ben op fröbelen.

Ik haak, klei, vouw, beitel, brand, draai en teken er wat op los.

Als ik iets zie, wil ik het gelijk proberen.

En eerlijk is eerlijk, meestal lukt het ook wel aardig.

Een tijdlang heb ik dan ook fanatiek op Pinterest rond gehangen. Binnen een mum van tijd had ik ontelbaar veel borden met bergen vol hobby-pins.

En niet gewoon om ze te verzamelen, nee, ik ging het ook allemaal doen.

Geweldig!

Tot ik bemerkte dat ik er stress van kreeg.

Ik had zoveel leuke pins verzameld, die ik ook echt allemaal wilde maken, maar waar ik dus geen tijd voor had…

Mijn ogen waren, zeg maar, groter dan mijn… handen J

Dus zit ik nu niet meer zo veel op Pinterest.

Maar ik fröbel nog wel!

Eén van de hobby’s waar ik bij terug blijf komen is tekenen.

Uiteraard kan ik binnen het thema ‘tekenen’ weer geen keuzes maken dus doe ik half en half aan bulletjournaling, dieren tekenen, zentangles, mandala’s, enzovoort, maar het blijft een favoriete bezigheid.

Als ik teken ben ik blij.

Dat klinkt cliché maar het is echt zo.

Ik ben van binnen blij.

Ik voel het gewoon in mijn borstkas.

Zo’n gevoel waarvan je automatisch gaat neuriën.

Die aandacht voor details.

De focus op het hier en nu.

De rust.

Het creëren.

Voor ik begin is er altijd even een gevoel van paniek.

Als ik het nu maar goed doe.

Als ik maar geen fouten maak.

Als ik nu maar de opzet goed maak want anders is de tekening bij voorbaat al gedoemd te mislukken.

Zodra ik echter de eerste streep zet, is dat gevoel van paniek over.

Ik kan ineens iets waar ik de rest van mijn dag vaak moeite mee heb: loslaten!

Ik word ineens een andere mens.

Ik zie wel wat het wordt.

Als een streepje mis gaat, maak ik er wel wat van.

Het hoeft niet perfect!

Toch komt altijd halverwege de tekening even het paniekmens terug.

Ineens weet ik niet of ik nog iets moet toevoegen aan de tekening want misschien verpest ik het daarmee wel weer helemaal. Dan zie ik ook ineens ‘foutjes’ die ik heb gemaakt. Dan weet ik zeker dat het niks is en niks meer wordt en dat ik beter kan stoppen.

Meestal kan ik daarna mijn andere mens gelukkig wel weer terug vinden en maak ik de tekening toch af.

Na afloop heb ik dan nog een kort moment waarin ik geniet van de rust en van wat ik heb gepresteerd.

…

En dan komt mijn derde mens om de hoek kijken, de criticus!

Want binnen een paar seconden kan ik van rustig, blij, tevreden ineens omslaan in teleurgesteld en veroordelend.

Ik zie alle fouten, alle kromme/scheve/korrelige lijntjes, alle afwijkingen.

Te groot.

Te dik.

Te dun.

Te lang.

Te zwart.

Te wit.

Het liefst wil ik op dat moment mijn tekening gelijk verscheuren en weg gooien.

Ik wil ook niet dat anderen het zien.

Die gaan namelijk ook gelijk zien wat er allemaal mis is aan de tekening.

Op dat moment weet ik zeker dat ik nóóit meer een tekening maak!

…

Uiteraard heb ik ondertussen geleerd mijn criticus wat meer te negeren en probeer ik blij te zijn met mijn niet-perfecte tekeningen.

Soms durf ik het zelfs aan ze eens te delen op social media.

Dus ja, ik ben een raar mens.

Of eigenlijk drie rare mensen.

Maar wat misschien nog wel het meest vreemd is:

Vandaag kwam ik dus een doodle tegen.

Waarschijnlijk heb ik die ooit tijdens een vergadering gemaakt om mijn aandacht er bij te kunnen houden.

Zo’n klein papiertje dat eigenlijk al in de prullenbak had moeten liggen.

Zo’n tekeningetje dat nergens op slaat.

Het stelt ook niks voor.

Het heeft ook geen emotionele betekenis want ik weet al niet meer waar die uiteraard-zeer-belangrijke-vergadering over ging.

En dát stomme imperfecte blaadje kan ik dus niet weggooien maar wil ik bewaren…

Bij al die andere doodles die ik niet weg kon gooien.

 

En nou heb ik het ook nog gedeeld...

Raar!