To love and be loved in return

Het is nog vroeg.

Buiten waait het behoorlijk. Het ziet er somber uit. Ik geloof dat het weer begint te regenen.

Het past wel een beetje bij mijn humeur van vandaag.

Ik ben wat neerslachtig, heb nergens zin in.

Ik ben vrij vandaag en moet nog een heleboel dingen doen: Was, crackers en muesli maken, boodschappen, fysio, bedden verschonen, …

In plaats daarvan zit ik achter de computer foto’s te kijken en staat Nature boy van David Bowie op.

Mijn koffie is koud geworden.

Ik drink eigenlijk overdag geen koffie meer maar vandaag is het nodig. Ik zet een nieuwe bak en druk nog eens op ‘Afspelen’.

De dramatische muziek zoemt in mijn hoofd … “This story is about love, the woman I loved is……dead”.

Ik heb het nummer nu al een paar keer gehoord. Ik weet dat ik beter andere muziek op kan zetten. Vrolijke muziek, iets upbeaterigs, waardoor ik weer vrolijker word.

Maar dat doe ik niet.

In plaats daarvan zing ik nog even de dramatische uithaal mee

Ik wil nog niet vrolijk zijn.

Ik wil zwelgen!

Want afgelopen weekend heb ik weer op mogen treden.

Met een groep geweldige mensen hebben we een fantastische show op het podium gezet. Het was spannend, enerverend, samen, vermoeiend, opwindend, emotioneel, heerlijk!

We hebben gelachen en gehuild.

Ik hou van die mensen!

En nu is het voorbij…

Nu rest de leegte, de wetenschap dat het weer over is.

Het voelt als een verlies.

Straks zal ik weer vrolijk door het huis rennen, neurie ik weer een nummer uit de voorstelling dat niet uit mijn hoofd wil, stel ik in mijn hoofd al een fotoboek samen, kijk ik lachend de groepsapp terug, denk ik hoopvol aan de nieuwe voorstelling.

Strakjes…

Nu eerst nog even een keertje lekker dramatisch uithalen:

"The greatest thing you`ll ever learn
Is just to love and be loved … in return"