Een tijd geleden ben ik begonnen met rennen, nou ja, een
soort van rennen dan.
…
Een tijd geleden ben ik begonnen met wat harder lopen.
Ik deed dat met behulp van de radio-uitzendingen van Evy
Gruyaert. Heerlijk vond ik het.
Ineens kwam ik tot de ontdekking dat ik best wel meer dan
2 minuten achter elkaar kon harderlopen, dat ik zo maar en plein public in mijn
sportkleding op straat durfde en dat ik ook een kick kon krijgen van bewegen.
Tot ik een blessure liep.
Zo snel als het enthousiasme voor rennen kwam, was het
ook weer vergeten.
Dus toen ik laatst de mogelijkheid kreeg met een trainer
te gaan lopen, kwam al mijn onzekerheid weer terug.
Het joepie-gevoel dat ik voorheen na het lopen had, was
niet meer zo ineens op te roepen.
Het vertrouwen dat ik een les zou volhouden had zijn
dieptepunt bereikt.
Het verlangen om 5 kilometer te kunnen rennen was
verkleind naar ‘het winkelcentrum om de hoek kunnen halen’.
Maar ik deed het toch.
Omdat het goed voor mijn conditie is.
Omdat ik gebruik moest maken van zo’n luxe aanbieding.
Omdat het anti-stress is.
Omdat ik meer wilde doen en minder wilde denken.
Omdat ik stiekem toch weer heel graag dat joepie-gevoel
wilde ervaren!
Dus nu heb ik er een paar lessen op zitten, met mijn eigen
privé-Evy.
Ik kwam er al snel achter dat een privé-Evy eigenlijk
veel enger is.
Niet dat het aan die mevrouw ligt hoor. Ze is heel aardig
en kundig.
Maar ze is ook klein en slank, zo’n echt marathonloopsterfiguur.
Zo’n dame waarbij de ademhaling niet eens een seconde sneller gaat als ze gaat
hardlopen. Gespierd. Lenig. Laat maar zeggen: Alles wat ik niet ben.
En die loopt dan naast je. Vertelt wat je moet doen.
Kijkt hoe jij loopt. Geeft tips en uitleg.
En ik denk alleen maar: Loop ik wel hard genoeg? Zou ze
thuis niet hard moeten lachen om dat slakkengangetje dat ik ga? Waarom kan ik mijn
ademhaling niet wat zachter laten klinken? Wat moet dat er raar uitzien, de
dikke en de dunne naast elkaar rennend,…
Maar goed, ik heb er dus nu een paar lessen opzitten.
Privé-Evy geeft me regelmatig complimentjes voor het feit
dat het zo goed gaat. Dat is lief en ook wel fijn om te horen. Maar het meest
fijn is nog dat ik mijn joepie-gevoel weer heb gevonden.
Bijvoorbeeld vanavond, nadat ik met mijn tweede privé-Evy
weer een drie kwartier had hardergelopen.
Want ja, ik heb nog een privé-Evy, namelijk mijn lief die
speciaal voor mij het langzamer aan doet en eens in de week met mij opwarmt
waarna hij nog even echt gaat rennen. (Ik ben een gelukkig mens!)
Mijn tweede privé-Evy is overigens een stuk minder eng.
Niet dat hij niet sportief is en er goed uitziet maar bij hem hoef ik me niet
druk te maken over of hij me accepteert zoals ik ben…
Met mijn tweede privé-Evy heb ik dus vanavond weer een
stuk hardergelopen.
En het gevoel was er weer!
Zo tegen de tijd dat de laatste minuten ingaan besef ik
me ineens dat ik het ga halen. Waar ik eerst nog mezelf wijsmaakte dat ik het
niet aankon, het beter bij voorbaat kon opgeven, weet ik dan dat ik me weer
voor niks heb druk gemaakt en dat ik dit kan!
Heerlijk is dat gevoel!
Spontaan ga ik dan met mijn hoofd wat meer omhoog lopen.
Ik grijns ook ineens dwaas om me heen.
Alle mensen die voorbijkomen lijken ineens aardig en
lief. Ik groet iedereen, hoe chagrijnig ze ook kijken. En meestal groeten ze dan
verward terug (Eh… moet ik haar kennen?).
Op die momenten besef ik me in wat voor een geweldig dorp
ik woon.
Ik voel liefde voor de mensen in mijn dorp!
Maar bovenal voel ik liefde voor mijn Evy’s!
De wereld is mooi!
…
En dat zet je dan toch aan het denken hè.
Want als iedereen nou eens zou gaan hardlopen, zouden we dan
niet spontaan het ‘vluchtelingenprobleem’ hebben opgelost?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten