Intiem moment

Meestal schrijf ik onzin in dit blog.

Rare gedachtes, komische overdenkingen.

Het heeft vaak een humoristisch karakter.

Ik heb dus ook lang zitten denken of ik dit verhaal hier wil posten.

Ik doe het toch.

Want zoals ik bij het voorstellen schreef:

Ik moet iets kwijt.

Regelmatig.

Het is niet altijd zinnig, waarschijnlijk vaker niet dan wel.

Het is ook meestal niet doelmatig, ik wil er niemand mee opvoeden of er iets mee verkopen.

En het is niet altijd hetzelfde, soms zijn het overdenkingen, dan weer knutselwerkjes of foto’s van eten.

Dus ja, ook dit serieuze verhaal heeft volgens mij hier bestaansrecht.

Een paar nachten geleden ben ik getuigen geweest van een van de intiemste momenten in een mensenleven. Het raakte me zo diep dat ik er tot op de dag van vandaag nog mee bezig ben.

Ik was logeren bij iemand en we hadden er die dag een latertje van gemaakt. Rond half een ging ik naar bed.

Ik had net mijn slaapgoed aan en trok het dekbed over me heen toen ik opschrok van een …

Ik weet niet eens goed hoe ik het moet noemen.

Het was geen gil, geen huil.

Het was een uitroep van wanhoop, ongeloof, verdriet.

Het kwam dwars door de muur mijn hart in.

Terwijl de uitroep overging in intens huilen stond ik al naast mijn bed.

Mijn hoofd wist dat dit niet goed was!

Adrenaline schoot door mijn lijf.

Ik liep snel naar mijn gastvrouw en vertelde dat ik de buurvrouw hoorde.

We wisten dat de buurman zwaar ziek was.

We vreesden het ergste.

Maar wat doe je dan?

Mijn eerste instinct vertelde me mijn kleren aan te trekken en bij de buren aan te bellen.

Ik wilde iets doen aan die uitzinnige wanhoop. Ik wilde er zijn.

Maar dan bedenk je dat je die mevrouw helemaal niet kent. Ik heb haar 1 of 2 x vluchtig gezien.

Mijn gastvrouw was ook niet zo close met haar.

Zat ze wel te wachten op ons?

Dus wat doe je dan?

Misschien was het verdriet om iets anders. Het liep al een tijd niet goed daar in huis.

En als we aanbelden zou de buurvrouw weten dat we haar hoorden huilen en zou ze in de toekomst in haar eigen huis misschien niet meer durven huilen.

En hoogstwaarschijnlijk was haar dochter ook bij haar…

We kwamen tot de conclusie dat we niks konden doen op dat moment en ik kroop onrustig mijn bed weer in.

Door mijn muur bleef intens verdriet naar binnen stromen.

Ik ben huilend in slaap gevallen.

…

De volgende morgen bleek er een lijkwagen bij de buren voor het huis te staan.

Eigenlijk wist ik dat natuurlijk wel.

Zo’n lijkwagen is indrukwekkend.

Het is daar om iemand voor goed weg te brengen.

Toch gingen mijn gedachten die dag meestal niet over de buurman.

Natuurlijk was het heel erg. Hij was te jong. Het was misschien voor hem beter zo.

Maar in mijn hoofd stond die schreeuw van de buurvrouw op herhaling.

Keer op keer hoorde ik de uithaal en het huilen.

Keer op keer voelde ik enorme emotie.

En ik vroeg me af waarom het me zo raakte.

De wanhoop en het verdriet van een onbekende.

Was het omdat wij mensen niet willen dat een ander verdriet heeft.

Past het niet in ons roze wereldbeeld dat we iemand moeten missen.

Was het omdat het een ‘probleem’ was dat ik niet kan oplossen?

Ik denk dat het allemaal wel mee speelt.

Maar dat is niet waarom ik huilend in slaap ben gevallen denk ik.

Ik denk dat haar schreeuw mij ineens terugbracht bij een moment in mijn leven dat ík die wanhoop voelde, dat ík zo’n verdriet had dat ik dacht dat mijn hart brak.

Het was herkenning!

En daarom voelt die buurvrouw nu ineens zo bekend.

Ook al ken ik haar niet en zal ik haar waarschijnlijk nooit meer zien.

Toch leef ik met haar mee.

En zou ik haar het liefst heel strak vasthouden zodat ze in deze moeilijke tijd overeind kan blijven.

Ik hoop dat die buurvrouw genoeg mensen om zich heen heeft die haar vasthouden!

Het maakt de pijn niet minder erg.

Maar uiteindelijk wel dragelijk!