Complimentje

Volgens mij heb ik het in dit blog al eens eerder gehad over mijn geweldige buikdansjuf. 

Iets met lief, zacht, flexibel, geaard, warm?

Ja toch? 

Nou, na vanavond kan ze bij mij helemaal niks meer mis doen… ik heb namelijk een complimentje van haar gehad! 

Het zat zo: 

Vanavond begon na de zomerstop het nieuwe seizoen.

Nu waren mijn buik en ik in de vakantie nogal uit elkaar gegroeid (nou ja, mijn buík had vooral het groeien gedaan) dus ik kan met een gerust hart zeggen dat we even geen vriendjes meer van elkaar waren. Mijn buik voelde regelmatig opgezet en rommelde op de meest onmogelijke tijden. 

Ik zag dus als een berg op tegen de dansles. 

Moest ik echt weer een uur in de spiegel naar mezelf/mijn buik staan kijken? En waarschijnlijk zat er ook van kin tot enkels geen beweging meer in mijn lijf. En wat nou als midden in de les ineens die beer in mijn buik weer van zich liet horen? 

Wat in mezelf getrokken begon ik dus aan de les.

Ik had bij de eerste oefeningen moeite om met mijn aandacht in mijn lijf te komen. Adem naar je buik, zakken in de benen… ja, ja, het zal wel. 

Geleidelijk aan kreeg ik echter toch weer het gevoel te pakken. We oefenden wat bewegingen en de juf kwam rondlopen om feedback te geven… 

En toen deed ze het! 

Zo maar, ongevraagd! 

Ze gaf een compliment. 

En dan niet zoals ze wel vaker in de les doet als ze ziet dat je een beweging onder de knie hebt, nee, ze gaf een compliment over vorig seizoen. Over een filmpje dat gemaakt was bij de afsluitende avond. 

‘Boeien’  denk je misschien als je dit leest.  

‘Lief, maar heus geen blog waard’ zou in je op kunnen komen. 

Nou, voor míj was het heel bijzonder. 

Want o, wat had ik die afsluitende les spannend gevonden. 

Ik ging voor het eerst buikdansen voor andere mensen (ik reken voor het gemak hierin even niet mijn voorbeelddansen voor mijn lief  in de huiskamer mee).  Vrijwillig, voor een groep mensen, in strakke kleding met mijn heupen staan draaien!

Nu heb ik wel vaker voor mensen opgetreden. Zingen, toneelspelen, ik draai er mijn hand niet voor om. Ik doe het allemaal. Geweldig vind ik het! 

Maar buikdansen is toch wat anders. Waar ik met zang en spel iemand anders kan zijn, moet ik met buikdansen mezelf zijn, wíl ik met buikdansen mezelf zijn. 

En dus voelde ik me ineens kwetsbaar! 

En als kers op de taart werd het ook nog eens gefilmd zodat ik mezelf terug kon zien, … nog zo'n favoriete bezigheid van mij. 

Maar, ik durf het bijna niet hardop te typen, ik was eigenlijk best positief verrast. Toen ik mezelf terug zag, bleek mijn lijf ineens veel meer te bewegen dan ik in mijn hoofd dacht dat te zien zou zijn. Het leek zowaar op dansen. Ik ben zelfs zo ver gegaan dat ik het filmpje aan een vriendin heb laten zien…! 

En nu kreeg ik dus vanavond ineens een compliment over mijn dansen op die film.  

Van de juf.  

Die er toch echt wel verstand van heeft. J 

Lief hè?

En dat vond ik toch even een blogje waard, ook al is het al laat op de avond.

En ik heb hem maar gelijk geschreven ook. Ik weet namelijk niet of ik morgen nog zo positief ben over die prachtige juf

… als, naar alle waarschijnlijkheid, de onvermijdelijke spierpijn van haar geweldig les heftig zal toeslaan...