Dit is toch wel een specht hè?

In het kader van meer-richting-het-Paleoleven en mijn geestelijke gezondheid besloot ik vanmorgen te gaan wandelen.

Zowel mijn ‘Paleoleidster’ als de huisarts zeggen namelijk dat ontspannen gezond is.

Verder zeggen ze ook beiden dat bewegen gezond is.

En dan meer bewegen dan alleen van de bank naar de koelkast.

Bijvoorbeeld wandelen.

Ontspannen door wandelen is gezond.

Ze zeggen ook dat zonlicht goed is.

Ontspannen door wandelen ín zonlicht is gezond.

Bovendien schijnt de natuur ook nog wonderen voor je te doen.

Ontspannen door wandelen ín zonlicht ín de natuur is dus goed!

Dus ik op weg naar het bos in de buurt.

Uit goede gewoonte ging de camera met me mee.

Aanvankelijk was het nog wat stress. Ik moest bedenken wat ik met dit weer aandeed en hoe ik de belangrijkste dingen mee kon nemen zonder gelijk met een rugzak van 55 liter rond te lopen.

Na 2 straten bedacht ik me ook nog geschrokken dat ik mijn beweegapp niet aan had staan. Stel je toch voor dat ik achteraf niet kon bewijzen hoeveel ik gewandeld had…

Maar toen kon dan toch het grote ontspannen beginnen!

Gelukkig woon ik zo dat je redelijk snel tussen de bomen staat.

En alsof de natuur wist wat de bedoeling van mijn wandeling was, werd ik gelijk getrakteerd op de geluiden van een specht. Op zijn dooie gemakje roffelde hij er op los in een boom niet te ver van me vandaan.

Opnieuw lichte stress want ik was er nog niet op ingesteld.

Ja, wel op het genieten, op het ontspannen, maar niet op een foto nemen.

Snel de camera uit de tas, kapje er af, zonnekap er op, inzoomen, ja, ik zag hem nog zitten, scherpstellen en … gevlogen was ie!

Snel probeerde ik te herstellen.

Ik was hier om te ontspannen, te genieten. Alles om me heen was zo mooi, dat was al traktatie genoeg, toch?

Gelukkig werd ik geholpen door een man die achter me liep. Aanvankelijk voelde ik me wat ongemakkelijk dat iemand zo dicht in mijn nek stond te hijgen maar deze lieve heer had alleen maar goede bedoelingen. Enthousiast wees hij me op een boom met de huppeldepup-paddenstoel en als ik wat terug liep stond daar een weetikveel-paddenstoel tegen die boom met gaten, van spechten, die zo groot waren dat er een uil in paste.

Terwijl de man zijn weg vervolgde maakte ik gebruik van de tips en voelde me weer helemaal happy.

Via een wat grotere weg stak ik nu over naar een ander stuk bos.

Hierdoor liep ik een tijd lang in de zon.

Ineens herinnerde ik me een stuk van mijn ‘Paleoleidster’ over lopen in zonlicht en dat je zo veel mogelijk huid bloot moest laten.

Nu ging dat een beetje moeilijk met al mijn winterkleding maar in een opwelling besloot ik mijn rits wat verder open te zetten en de dikke mouwen van mijn totaal niet flexibele jas omhoog te schuiven. Ze bleven wat moeilijk zitten rond de ellebogen en doordat het zo’n dikke prop was konden mijn armen ook niet meer langs mijn lichaam hangen maar ik hield het toch zeker 20 passen vol. Toen zakte de mouwen weer terug op mijn polsen en gaf ik het op. Sorry Marinka, vandaag alleen zon op mijn gezicht en hals.

Zodra ik het volgende bospad opstapte werd ik opnieuw begroet door een roffelende specht. Redelijk snel had ik hem weer gespot en nu had ik de camera al klaar. Hij hing er prachtig bij. Zo van de zijkant hangend aan de boom, prachtige kleuren, tikkend met zijn snavel. Alsof het uit een natuurfilm kwam.

Zodra mijn camera had scherpgesteld en mijn vinger halverwege het drukken was schoof de specht echter rond de boom uit het zicht.

Maar deze keer liet ik mij niet uit het veld slaan.

Ik besloot gewoon daar te blijven staan en te wachten.

Hij kwam vast wel weer terug.

Minuten gleden voorbij.

Vele vogels kwetterden en zongen.

Maar de specht bleef stil.

Tot ik hem ineens in een totaal andere boom hoorde.

Waar ik hem natuurlijk ook niet op de foto kreeg.

En op de volgende boom ook niet…

Dus na echt wel lang wachten op die plek besloot ik toch maar door te lopen.

Ik had ondertussen twee dingen geleerd:

- spechten zijn hyperactieve beestjes die niet stil zitten

- ik kon ook genieten van iets wat niet lukte.

Ik vervolgde mijn weg door het bos. Regelmatig werd ik nog door de specht uitgedaagd doordat hij (of zijn vriend?) in een volgende boom ging zitten tikken maar ik vond het niet erg.

Ik was ondertussen helemaal rustig geworden van het wachten, het kijken naar vrolijk aandoende vogeltjes en de geluiden in het bos.

Natuurlijk bleef ik wel in de bomen kijken of er niet toch nog een mooi plaatje te schieten was.

Misschien deed ik dat wel iets te veel want toen ik na een uur besloot eens terug te lopen via dezelfde route stond er ineens op mijn pad een pan.

Zo’n ding dat je in de keuken gebruikt om lekkere dingen in te maken.

Een pan.

Op mijn route.

In het bos!

En ik had hem op de heenweg niet eens gezien!

Alleen daarom al heb ik hem op de foto gezet.

O en raad eens wie ik tegen kwam toen ik echt net 5 stappen het bospad af was gelopen op weg naar huis?