Bruce

Ik hou er niet van om tussen de mensen te rennen.

Dat heb ik misschien al eens eerder verteld.

Als ik tijdens het lopen anderen tegenkom ga ik me ineens druk maken over wat die anderen denken. Voor ik het weet loop ik ineens te hard (wat een ‘echte’ hardloper zou doen), wil ik te soepel lopen (ja, geloof me, dat kan echt) of probeer ik een neutraal gezicht op te zetten (waarbij mij ogen níet wanhopig staan omdat ik het niet denk te halen, mijn wangen níet knalrood zijn en er géén zweet over mijn gezicht loopt)…

Ik loop gewoon liever alleen!

En dus wandelde ik vanmorgen een eindje verder om niet over straat maar toch een bos in te rennen ook al had het geregend.

In eerste instantie leek het een goed idee. Het was al goed licht, er was geen mens te bekennen en het pad leek goed begaanbaar.

Ik begon aan mijn eerst interval. Zoals gewoonlijk zette ik een te enthousiast vaartje in maar dat kon mij niet schelen want Bruce zong mij toe dat we ‘born to run’ waren.

Op een splitsing besloot ik het ruiterpad te nemen omdat het wandelpad vol plassen lag. Aangezien het een last minute beslissing was gooide ik ineens mijn lijf elegant opzij waarbij ik bijna een echte renner uit zijn schoenen botste die achter mij bleek te lopen en wel rechtdoor wilde.

Nadat de renner binnen een mum van tijd uit het zicht verdwenen was ploeterde ik door met mijn volgende interval. En terwijl Bruce was begonnen aan de Thunder Road kwam ik mijn eerste plassen tegen.

Mijn humeur maakte een duikeling. Die eerste minuten hardlopen voelen altijd al zo zwaar en als ik dan ook af en toe door de struiken moet om de plassen te ontwijken…

Ik probeerde me weer te focussen op Bruce. Met de Badlands mee neuriënd en kreunend (ik kwam tot de ontdekking dat ik deze tekst helemaal niet zo goed ken) begon ik wat om de plassen heen te kronkelen. De lol kwam weer om de hoek kijken en slingerend en bijna dansend volgde ik het pad. Ik was zo in mijn nopjes dat ik zelfs op een zijweggetje een bergje op sprintte.

Op een volgende kruising nam ik een afslag.

In mijn ooghoek zag ik opnieuw twee renners aankomen. Even niet dansen dus! Sterker nog, ik hoorde Bruce al bijna niet meer. Hopelijk zouden die mensen mij snel inhalen en was ik weer alleen met mijn jaren 80 vriendje…

Maar ze kwamen dus niet. Ik dacht dat er geen mens in de wereld was die zo langzaam liep als ik maar kennelijk waren deze mensen van mijn niveau.

Op het moment dat ik misselijk werd, zag ik mijn vergissing pas in: Ik was zelf ineens heel hard gaan lopen. Nadat ik de mensen had laten inhalen ( die nog even vriendelijk achterom keken om mij een goede morgen te wensen) probeerde ik mezelf niet te vervloeken en zocht ik Bruce weer op.

Naarmate de intervallen elkaar opvolgden vond ik hem en mijzelf weer.

Natuurlijk kwam ik nog meer mensen tegen. Kennelijk worden honden gedurende de hele dag uitgelaten en vinden andere renners het helemaal niet erg om door de plassen te lopen.

Ik werd er wel wat makkelijker in om met anderen om te gaan.

Bij de eerstvolgende ging ik zelf te langzaam lopen (ja, ik ben tegendraads) maar de daaropvolgenden kon ik gewoon groeten en verder negeren.

Die mensen maakten het me ook wel makkelijk hoor. Ze keken helemaal niet speciaal naar mij. Er kon meestal net een groet af en verder werd je genegeerd.

Nee, dan de schapen die in de hei stonden waar ik langs liep!

Zodra ik de hoek omkwam draaiden ze als 1 schaap hun kop naar me om. Relaxed kauwend bleven ze me vervolgens aanstaren terwijl ik mijn zoveelste ‘snelle’ interval afwerkte.

Ze zeiden niks maar ik wist gewoon dat er in die kopjes van alles werd gedacht.

Zouden ze me vergelijken met andere sporters die langs kwamen? Dat ze inwendig dubbel lagen om mijn tempo? Of zou in hun ogen eigenlijk alles snel zijn?

Of zouden ze zich afvragen waarom die rare wezens toch allemaal voorbij kwamen alsof ze achterna gezeten werden?

En waarom ze dan niet al hun vier poten gebruikten wat toch zeker meer snelheid moest opleveren?

En waarom dit exemplaar niet doorhad dat ze eigenlijk helemaal niet gemaakt was om sneller te gaan dan een drievingerige luiaard?

…

Ineens vond ik schapen helemaal niet meer zulke leuke dieren.

Ik hou er niet van om tussen mensen te rennen.

Maar ik hou er nog minder van om tussen schapen te rennen!