#Koningsdag2017

Gisteren had ik ruzie met Marinka van EetPaleo.

Ik zal niet te veel in detail treden maar het was iets met vloeken en gooien.

Vooral van mijn kant dan.

Ik ging redelijk los…

Overigens heeft Marinka er waarschijnlijk niks van gemerkt…

Ik besloot namelijk gisteren lekker mee te gaan in de Koningsdaggekte.

Nou ja, ik heb niks gepost met ‘hashtag kingsday’, ‘hashtag koningsdag’ of ‘hashtag koningsdag 2017’, of foto’s gehashtagt …gehashtagd… gehashtagged naar 538 of de Nos of zo.

Ik weet namelijk eigenlijk niet zo goed waarom mensen dat doen.

Zelf post ik onregelmatig op instagram, snapchat en facebook en nog onregelmatiger op twitter. Ik doe dat voornamelijk om mijn vrienden lastig te vallen met mijn dagelijkse beslommeringen. Altijd leuk als je elkaar weer tegenkomt in het echte leven. Dat ze nog even commentaar kunnen hebben op mijn knutselwerkje, een complimentje kunnen maken over dat mooie bloemetje of weer verzuchten dat ze niks snappen van dat Paleo-eten.

Maar als je het gaat hashtaggen (is dit eigenlijk wel een werkwoord?) doe je dat vooral om onbekenden te trekken toch?

Dat er iemand aan de andere kant van het land op zijn telefoon kijkt en denkt “Laat ik eens zien wat iedereen over kingsday heeft gemeld”?

Zijn er eigenlijk mensen die dat doen?

Zijn er mensen die even niks te doen hebben en dan de zoekopdracht  ‘ikmoeternietaandenken’ invoeren? Of ‘hebikdatweer’?

Maar goed, ik besloot dus gisteren voor Koningsdag eens gek te doen en oranje eten te gaan maken.

Paleo wel te verstaan.

Dus pakte ik mijn favoriete tijdschrift er bij, met de briljante naam Paleo, en jawel daar stond een waarschijnlijk heerlijk soepje in dat er lekker oranje uitzag.

Stevige maaltijdsoep met sinaasappel!

Dus kocht ik een zak wortels, haalde de sinaasappels in huis en maakte een bouillonnetje.

In een zenn-momentje besloot ik de wortels niet in de keukenmachine tot plakjes te draaien maar sneed ik handmatig alle wortels klein. Om tijd te besparen besloot ik alvast wat aan te bakken zodat ik ondertussen de sinaasappel kon pellen.

Tot dit moment liep alles nog lekker.

Ik neuriede zelfs nog een vrolijk liedje.

Ook de sinaasappels pellen ging redelijk goed.

Dit is zeker niet mijn favoriete bezigheid. Ik snij altijd het topje van de bovenkant en onderkant af en rits dan strepen van boven tot onder. Daarna probeer ik met het mesje tegelijkertijd met de schil ook zoveel mogelijk van het wit mee te nemen. En gisteren ging dat dus wonderwel goed. Zo goed dat een nieuw liedje kon worden ingezet.

Voor de zekerheid las ik nog even het recept terug.

‘Schil de sinaasappel en snijd de partjes tussen het membraam uit.’

Snij de partjes tussen… Wat? Hoe had ik dit de eerste keer kunnen missen?

Hoewel ik dit nog nooit gedaan had besloot ik met goede moed aan deze taak te beginnen. De wortels konden nog wel even verder bakken, dat zou vast geen probleem zijn.

…

Alleen bleef het niet bij ‘even’.

Het duurde en duurde.

Want nadat ik enthousiast mijn mes tussen het velletje en het vlees had gestoken bleek dat de zijkant van zo’n partje zo los ging maar dat de rug van het partje vergroeid was met zijn velletje. Gelukkig had ik twee hele sinaasappels de tijd om te oefenen dus pakte ik het volgende partje in de hoop dat die minder als moes aan mijn handen zou blijven plakken.

Deze nieuwe poging leverde echter nog meer sap aan mijn handen op en ongeveer de helft van het vruchtvlees belande in de groenteafval in plaats van in de soep.

Dit kon niet de bedoeling zijn!

Waarschijnlijk was er een hele handige manier voor om zo’n partje te scheiden van dat rotvelletje.

Waarschijnlijk was dat ook wel ergens in een youtubefilmpje te zien.

Maar die kon ik nu niet meer kijken hè!

Want mijn handen, wat zeg ik, mijn onderarmen dropen van het sap en de wortels stonden al bijna tot pap te bakken in de soeppan.

Enigszins gefrustreerd mompelde ik tegen Marinka dat ze best even uitgebreider had kunnen beschrijven hoe je zo’n sinaasappel ontvelt.

Geen antwoord!

Na nog wat partjes vroeg ik nog wat bozer wat voor soort sinaasappel zij wel niet gebruikte want met die van mijn AH lukte het dus echt niet.

Natuurlijk weer geen antwoord!

En als ik ergens dus een hekel aan heb, is het wel als iemand mij negeert als ik boos ben.

Wat ik vervolgens allemaal heb geroepen zal ik hier niet uitschrijven... In een ruzie zeg je wel vaker dingen die je niet meent.

Laat ik het er maar bij houden dat ik uiteindelijk van 2 sinaasappels drap in de pan had zitten, de helft in de groentebak lag, mijn aanrecht plakte van het sap en mijn witte t-shirt gele vlekken had.

Maar uiteraard was het een heerlijk soepje.

En uiteraard ben ik helemaal niet meer boos op Marinka.

Ik wás natuurlijk ook helemaal niet boos op haar.

Ik was boos op mezelf.

Want ik heb een hekel aan mensen die me negeren als ik boos ben maar ik heb een nog grotere moeite met mezelf als ik iets niet kan waarvan ik vind dat ik het wel zou moeten kunnen.

Maar goed, ietwat verlaat maar hier is 'ie dan alsnog:

#koningsdag

#koningsdag2017

#kingsday

#ikmoeternietaandenken

#hebikdatweer

…

O wacht, dat hashtaggen heeft zeker geen zin in een blog?