Mijn egotrip

Ik moet iets kwijt.

Regelmatig.
Het is niet altijd zinnig, waarschijnlijk vaker niet dan wel.
Het is ook meestal niet doelmatig, ik wil er niemand mee opvoeden of er iets mee verkopen.
En het is niet altijd hetzelfde, soms zijn het overdenkingen, dan weer knutselwerkjes of foto’s van eten.

Tot nu toe deed ik dat altijd op Facebook, viel ik mijn vrienden en kennissen er mee lastig. Mochten ze dat niet leuk vinden en nu hoopvol reageren op het feit dat ik hier dit stuk schrijf, hebben ze pech: ik blijf dat waarschijnlijk gewoon doen.

Maar nu heb ik dan toch de stap gezet om ook een blog te starten.

Het duurde even voor ik dit blog durfde aan te maken. Ik ben een redelijk bescheiden persoon (met een regelmatig uitstapje naar onzeker) en heb me lang afgevraagd of andere mensen nou wel zitten te wachten op mijn geneuzel. Natuurlijk genoot ik als vrienden aangaven dat ze mijn stukjes prettig vonden om te lezen. Bescheiden wil tenslotte niet zeggen dat je niet trots kunt zijn op wat je hebt gedaan. Maar dat vrienden, die mijn persoon en dus mijn humor kennen, moeten lachen om mijn taalgebruik of bewonderend reageren op mijn knutselfoto’s, omdat ze denken zelf niet zo creatief te zijn, wil niet zeggen dat de blogwereld zit te wachten op een nieuwe egotripper.
Want zo voelt het wel een beetje.
Als je niet blogt om reclame te maken voor je bedrijf of om de wereld te verbeteren door een nadrukkelijke mening uit te dragen over politiek, muziek of kleding, lijkt het vooral alsof je je leven, jezélf in de etalage wilt zetten.
Kijk een hoe geweldig mijn leven is!
Kijk eens hoe goed ik kan fröbelen!
Kijk eens hoe slim ik ben!
En mensen die dat doen zitten volgens mijn kernkwadrant behoorlijk in mijn allergie.
Een perfecte reden om toch maar af te zien van het aanmaken van een Bloggeraccount, zou je zeggen.

Maar nou wil het feit, dat ik laatst een heftig ongeluk heb meegemaakt. Zo eentje waarvan je in films ziet dat je leven in een seconde aan je voorbij flitst. Nou, dat gebeurde dus niet.

Wel schoot het even door mijn hoofd dat dit het einde was, dat ik er niet meer levend uit zou komen. En hoewel de lichamelijke ongemakken nu voorbij lijken, is die gedachte wel blijven hangen.

En impulsief als ik ben, gooi ik dus mijn hele leven om, zorg ik dat elke dag telt, geef ik betekenis aan mijn leven…. door te starten met een blog J

Ongeacht of mensen het lezen,

of ze er op zitten te wachten,
of ik iets zinnigs te vertellen heb.

Ik moet gewoon iets kwijt!